close

CENAB-I HAKKI ANLATIM TARZINIZ MÜKEMMEL, HAYRAN KALMAMAK MÜMKÜN DEĞİL. ELLERİNİZDEN SAYGIYLA ÖPÜYORUM.

Allah kardeşimizden razı olsun. Allah’ı biz anlatmıyoruz, Allah kendi kendini anlatıyor. Biz de Allah kendini nasıl anlatmışsa rabbimizi öyle anlatmaya çalışıyoruz. Zaten El Esmau’l Husna sohbetlerini, Allah’ı onun kendisini tanıttığı gibi tanıyalım diye yaptık. Allah’ı onun kendisini vahyinde anlattığı gibi El Esmau’l Husna’sından tanımamak, bilmemek; kendi kendimize bir ilah hayal etmek ve kendi kendimizi kandırmaktır.

İmanımızın iman olabilmesi için Allah’ı onun kendini tanıttığı gibi tanımamız gerekir. Yoksa iman ettiğimiz Allah olmaz, kendi kendimize ürettiğimiz, düşündüğümüz bir put olur. Böylelikle her “bence Allah böyledir, bence Allah böyle yapar, böyle muamelede bulunur, bence böyle yaparsak cennete gideriz, böyle yaparsak Allah’a yakın oluruz veya Allah’tan uzaklaşırız” dediğimizde kendimize göre bir ilah vehmetmiş, hayal etmiş oluruz ki o da Allah değil kendi putumuz olur. Zaten genel olarak sorunumuz da budur.

Şayet rabbimizi onun kendisini bize tanıttığı gibi tanırsak o hâlde rabbimize âşık olmamamız, ona iman etmememiz, teslim olmamamız, tevekkül etmememiz, güvenmememiz mümkün olmaz, aynı şekilde ona itiraz etmemiz de mümkün olmaz; çünkü rabbimizi tanıyınca onun rahman ve rahim olduğunu, rahmeti zatına yazdığını, kulunu her şeyden ve herkesten daha çok sevdiğini, kuluna olan her muamelesinin mutlaka sevgisinin, rahmetinin sonucu olduğunu, kulu kazansın diye ona muamele ettiğini biliriz. Rabbimizi böyle tanıdığımız takdirde ona hiç itiraz edebilir miyiz, “ya rabbi! Bu niye böyle oldu” diyebilir miyiz? -Elbette ki diyemeyiz. Bunun yerine “ya rabbi! Sen her şeyin en güzelini yapıyorsun, sen bana ikram etmeseydin, beni imtihana tabi tutup bana kazanma imkânı vermeseydin ben bu nimeti kendiliğimden kazanamazdım” deriz.

Mü’minin gönül huzuru, iman huzuru onun yüzüne akseder. Misal; Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in en belirgin özelliği; âlemlere rahmet olması ve her anında tebessüm hâlinde olmasıdır. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in her andaki tebessüm hâli; imanının, gönül huzurunun, Allah ile beraberliğinin, Allah’a olan tevekkülünün yüzüne aksedişidir. Bu yüzden mü’min de tebessüm hâlindedir; çünkü rabbini bilip tanıdığı ve marifetullaha sahip olduğu için imanının huzuru yüzüne aksetmiştir.

Allah’ı ne kadar bilir, tanırsak o kadar iman etme imkânımız olur, dolayısıyla Allah’a o kadar yakın oluruz. Örnek vermek gerekirse; Allah’ın doksan dokuz ismini bilenler, sevenler farklı bir imana, on yahut yirmi ismini bilenler daha farklı bir imana sahiptir; yani diğerinin sadece beşte biri kadar iman etmiştir.

Aynı şekilde Allah’ı tanıyan birinin bir ayeti okuması veya dinlemesi farklıdır, Allah’ı hiç tanımayan ya da az tanıyan birinin o ayeti okuması, dinlemesi çok farklıdır. Kul, Allah’ı ne kadar bilir, tanırsa okunan ayetler onda o kadar imana dönüşür, dolayısıyla Allah’ı on isminden tanıyanlar okunan ayetle imanlarını on derece artırırken Allah’ı doksan isminden tanıyanlar ise okunan ayetle doksan derece iman kazanır. İşte, bu, kulun marifetinden; yani Allah’ı bilip tanımasından dolayıdır.

Allah’ı bilen, tanıyan, marifetullaha sahip olan biri imana, aşka, muhabbete sahip olur ve imanı mutlaka hayatına akseder. Böylelikle de o, salih amele, ahsen amele, güzel amele, güzel ahlaka sahip olur; yani Allah’ın isimleri onun üzerinde tecelli eder. Bu yüzden rabbimizi onun kendisini tanıttığı gibi El Esmau’l Husna’sından tanıyıp iman etmemiz sonra da hayatımızı, amelimizi, ibadetimizi, ilmimizi o imanımızın üzerine bina etmemiz gerekir. Öyle ki rabbimizi onun kendisini tanıttığı şekilde tanımış, iman etmiş olalım.

Okuyucuda açSesli dinle