close

BİZE SİZİ İKRAM EDEN, SİZİNLE HAKKI GÖSTEREN ALLAH'A HAMD OLSUN EFENDİM.

Allah razı olsun.

Hiçbir şey körü körüne olmaz; çünkü Allah taklidi kabul etmez. Bu yüzden Allah ısrarla Kur’an’da “siz akletmez misiniz,116 tefekkür etmez misiniz,117 tedebbür etmez misiniz,118 tefakkuh etmez misiniz,119 ne de az düşünüyorsunuz,120 nasıl böyle hüküm veriyorsunuz”121 buyurmuştur.

Yolu yürümeye çalışırken elimizde mutlaka bir ölçünün olması gerekir. Elimizde ölçü yoksa ya da elimizdeki ölçü doğru değilse o hâlde doğruyu, hakkı bulmamız mümkün değildir.

Evet, sırat-el mustakimi, Allah’ın kendisine nimet verdiği kulların yolunu; yani sadıkları, şehitleri ve salihleri ararken elimizde bir ölçü olmalıdır. Bu ölçü de Allah’ın koyduğu ölçüdür. Mesela; nebileri bulamamışsak sadıkları bulmamız lazım. Bulduğumuz kişi sadıklardansa, peygamber varisiyse o zaman hâlinin peygamberin hâline benzemesi, peygamberin vasfında olması, onun yaptığını yapması ve onun ahlakında olması lazım.

Allah, resullerini gönderme sebeplerini beyan ederken ayet-i kerimede “size sizin içinizden (sizin dilinizi konuşan) bir resul gönderdik ki size Allah’ın ayetlerini okuyup açıklasın, hikmeti öğretsin, nefsinizi tezkiye etsin (kötü tarafınızı güzelliklerle değiştirsin) bir de size bilmediklerinizi öğretsin”122 buyurmuştur. Yani Allah’ın muradını öğretsin, size sizi tanıtsın, rabbinizi tanıtsın, rabbinizin sözündeki muradını size anlatsın, hikmeti öğretsin ve nefsinizi temizlesin; sizi cimriyken cömert, merhametsizken merhametli, affetmez iken affedici yapsın. Allah’ın isimlerinin sizde tecelli etmesi için nefsinizin kötü taraflarını temizleyip güzelliklerle Allah’ın isimleriyle doldursun, sizi kıvama getirsin. Demek ki Allah resullerini bunun için gönderiyormuş! Mürşid-i kamiller de peygamber varisleridir. Dolayısıyla aradığımız Mürşid-i kâmilin bu vasıflara sahip olmasına dikkat etmemiz gerekir.

Allah bütün kullarını kendisine âbd olsun, kul olsun, Hz. İnsan olsun diye yaratmış, bununla beraber tercihi insana bırakmıştır. Bu yüzden rabbini isteyenler, rabbine vasıl olmak, kendini bilmek, tanımak, bulmak isteyenler bir Mürşidi kâmil aramalı, bulduklarında ise onunla beraber olmalı, yolu Mürşid-i kâmille birlikte yürüyüp o mürşidin kazandığını kazanmalıdır. Eğer biri “Mürşid-i kâmile tabi olmama gerek yok, ben zaten biliyorum, işi kendi kendime yaparım” derse o hâlde Mürşid-i kâmile karşı kibirlenmiş olur.

Neden?

Nasıl ki herhangi bir mesleği öğrenmek için önce bir ustanın yanına gidip çıraklık yapıyor, sonra kalfa, daha sonra ise usta oluyorsak aynısı kulluk için de geçerlidir. En büyük sanat, en büyük meslek Allah’a kul olma sanatıdır, kul olma mesleğidir. Her ne kadar herkesin bir işi olsa da insan için en öndeki meslek kulluk mesleğidir. Bunun için de kul olmayı gidip Allah’a kul olanlardan öğrenmemiz gerekir; çünkü kulluk kitaplardan öğrenilmez.

Allah Mürşid-i kâmilin konuştuğu kelimelerin içine o mürşidin maneviyatını, nurunu, tesirini koymuştur, dolayısıyla Mürşid-i kâmili dinlediğimizde o kelimeler gönlümüze iner ve gönlümüzde açılarak bizi o hâle büründürür.

Bir de herkes kardeş olmalı ve birbirini sevmelidir; ama biz ümmet olarak birbirimizi sevemiyor, kardeş olamıyor, bir ve beraber olamıyoruz! Ümmet-i Muhammed yetmiş üç fırkaya bölünmüştür ve her bir fırka da kendindekiyle övünür, “ben doğru yapıyorum, ben güzel yapıyorum” der!

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “Yahudiler yetmiş bir fırka, Hristiyanlar yetmiş iki fırka, benim ümmetim de yetmiş üç fırka olacak; ama bunlardan sadece bir tanesi kurtuluştadır, gerisi ise cehennemliktir”123 buyurur.

Neden yetmiş iki fırka cehenneme giderken sadece bir fırka kurtuluştadır?

Çünkü o yetmiş iki fırkanın her biri dinin sadece bir parçasını almış ve “bendeki doğrudur, haktır” deyip gerisini inkâr etmiş, hafife, basite almış ve yok saymıştır. Hatta diğer mü’minleri batılda görmüştür. Kurtuluşta olan o bir fırka ise dinin sadece bir parçasını değil bütününü kabul etmiş, bu yüzden kurtulmuştur.

Allah sahabeler için ayet-i kerimede “siz öyle insanlarsınız ki (öyle mü’minlersiniz ki) onlar (Yahudiler, Hristiyanlar) sizi sevmediği hâlde siz onları seversiniz; çünkü siz bütün kitaplara iman edersiniz (kitabın bütününe iman edersiniz)”124 buyurmuştur. İşte, Allah’ın tarif ettiği mü’min böyledir. Bu mü’minler Yahudi’yi ve Hristiyan’ı sever, onları Allah’ın kulu olarak görür ve onlara yardım etmek isterler; çünkü onları sevmezlerse onlara yardım edemez, aksine onları düşman olarak görürler. Hâlbuki onlar düşman değil Hz. Âdem (a.s.) babamızdan dolayı kardeşlerimizdir. Hepsi Allah’ın yeryüzündeki halifesidir; ama çamura düşmüşler, şeytan onları tuzağa düşürmüştür. Bu durumda şeytana değil kardeşimize yardım etmemiz gerekir.

Biri şeytanın tuzağına düşmüşse ona bir taş da bizim atmamız hiç doğru olur mu! Bu, aklı nasıl kullanmak, Allah’ın vahyine nasıl tâbi olmaktır! Allah bize akıl vermiştir, bu nedenle aklımızı kullanmak zorundayız. Söyledim; mutlaka elimizde bir ölçü olmalıdır. Yoksa yıllarca birilerinin peşinden gideriz ve bir de bakarız ki meğerse çıkmaz sokağa, şeytanların toplandığı yere gelmişiz!

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz sahabesiyle beraber bir ağacın gölgesinde otururken eline bir dal parçası alıp toprağa düz bir çizgi çizer sonra o çizginin de etrafına bir sürü çizgiler çizer. Sonra da “bu çizgi sırat-el mustakimdir, benim ve sahabemin gittiği yoldur -Allah ayet-i kerimede ‘rabbim sırat-el mustakim üzeredir’125 buyurur- bu yolda gidenler, rabbini bulur. Bu çizgilerin yanındakiler de yoldur; ama onlar sırat-el mustakimden ayrılmış yollardır ve o her bir yolun sonunda bir şeytan durur, kim de bu yollardan giderse şeytanı bulur”126 buyurmuştur.

İnsan diğer yolların doğru olduğunu zanneder ve sırat-el mustakimden sapar. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in beyan ettiği kurtuluşa ermeyen o yetmiş iki fırka da Allah’a âbd olmaya çalışmadıkları ve “yolu sadece biz biliyoruz, gelin size tarif edelim” ya da “gelin şeyhimiz size yolu anlatsın” yahut “bizim cemaatimiz böyle söylemiş, doğrusu budur, gerisi yanlıştır” dedikleri için diğer mü’minleri, Müslümanları kendinden ayırmış, kendilerini hakta, onları batılda görmüştür. Böyle yaptıkları için de ne Allah’ın kitabını ne de resulünü kabul etmiş olurlar.

Böyle bir yol sırat-el mustakim yolu değildir. Biri bu yolda yürümeye devam ederse sonunda bulacağı şey bir şeytandır ve o kişi şeytana dost olur; ama o yolda yürümez, Resulullah (s.a.v) Efendimiz’in sahabesi ile gittiği yolda yürür, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’i kendine örnek, önder ve rehber olarak kabul edip ona tâbi olursa o zaman da o kişi Allah’ın sevgisini kazanır; dolayısıyla Allah’a dost olur ve Allah onun günahlarını mağfiret eder.

Okuyucuda açSesli dinle

Dipnotlar
  1. Enbiya /10 ↩
  2. En’âm /50 ↩
  3. Muhammed /24 ↩
  4. Tevbe /122 ↩
  5. Mü’min /58, Hakka /42 ↩
  6. Kalem /36, Sâffât /154 ↩
  7. Bakara /151 ↩
  8. Ahmet bin Hanbeli, 3 /145; Zevaid, 6 /226 ↩
  9. Ali İmran/ 119 ↩
  10. Hud /56 ↩
  11. İbn-i Mâce, Mukaddime 11, Dârimî, Mukaddime 23 ↩