close

NEFSİYLE İLAHLIK TASLAYAN KİŞİLERE KARŞI NASIL DAVRANILMASI GEREKİR?

Hayat herkes için baştan sona imtihandır; yani kazanma imkânıdır. Her nerede yaşıyor, kiminle muhatap oluyorsak imtihanımız oradadır ve onlarla beraberdir, dolayısıyla muhatap olduklarımızla kazanmamız gerekir.

Biri nefsiyle ilahlık taslıyorsa yapmamız gereken şey; “senin rabbin Allah’tır” demek değil ona rabbimizin Allah olduğunu hâlimizle hatırlatmak ve “benim rabbim Allah’tır” demektir.

Böyle biriyle muhatap olurken “Allah böyle emretmiş, resulü de böyle yapmıştır ve benim rabbim Allah’tır. Ben Allah’a itaat eder, onun resulüne tâbi olurum. Ben sadece rabbimin rızasını, ebedi hayatımı kazanmak istiyorum, rabbime karşı mahcup olmak ve onun gazabına uğramak istemiyorum” deyip kul olarak nasıl durmamız gerektiğini ona kendi üzerimizden anlatmamız gerekir. Olur ki bilmiyordur, belki anlamamıştır, öyleyse susmamız doğru olmaz; ama karşımızdaki yaptıklarının ilahlık taslamak olduğunu anladığında artık susabiliriz. Hiçbir şey söylemesek bile bu duruşumuz ona söylediği sözün ilahlık iddia etmek olduğunu hatırlatır; çünkü daha önce ona gerekeni söylediğimiz için bize baktığında “eğer böyle yaparsam cevap olarak böyle söyleyecek” der ve kendisine söylediklerimizi hatırlar.

Velilerle ilgili ayetler indiğinde sahabeler Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e “ya Resulullah! Velileri tanımak mümkün müdür, onlar nasıl tanınır” diye sorar. Resulullah (s.a.v) Efendimiz de cevap olarak “onları gördüğünüzde Allah’ı hatırlarsınız”112 buyurur.

Peki, velileri görünce Allah’ı nasıl hatırlarız, Allah bizim gönlümüze ilham mı eder?

-Hayır! Veliler her hâlükârda rabbinin rızasını gözetip Allah’ın emrinin ve resulünün sünnetinin hesabını yaptığı için herhangi bir durumla karşılaştığında “Allah böyle emretmiştir, Allah böyle seviyor, eğer böyle yapmazsak Allah gazap eder” der ve hayatını Allah’a göre yaşar. Onu tanıyıp bilenler de söyleyeceği sözü önceden bilir ve “kesin şimdi Allah’ın bu konudaki emrini söyleyecek” derler, böylelikle Allah’ı hatırlarlar. Artık o zat hiç konuşmasa da kendisini tanıyanlar onu gördüklerinde Allah’ı hatırlarlar. Hatta tanıdıkları, Allah’tan ve ahiretten söz etmeye başlar ve o zat hiç konuşmasa dahi yine de onun ne diyeceğini bilirler.

Bizim de bulunduğumuz yerde Allah’ı hatırlatmamız, Allah’a yakın ve dost olmamız lazım. Aslında Allah bizi dostluğuna kabul etmiştir. Asıl mesele bizim Allah’ın dostluğunu kabul edip “ben Allah’ın velisiyim, mü’minim ve benim rabbim Allah’tır” dememizdir.

Allah ayet-i kerimede “siz şimdi Allah’ın dostluğunu bırakıp şeytanı ve şeytanın zürriyetini mi dost ediniyorsunuz? Bu ne kötü değiştirmedir”113 buyurur. Yani Allah zaten bizim dostumuzdur ve bizi dost olarak, mü’min olarak, veli olarak yaratmıştır. Allah’ın bizim üzerimizdeki muradı budur; ama biz onun dostluğundan yüz çeviriyor, onu dostumuz olarak kabul edemiyor, nefsimizin, şeytanın ve insanların dostluğunu, Allah’ın dostluğuna tercih ediyoruz!

Allah bizi onun dostluğunu hiçbir şeye değiştirmeyenlerden eylesin inşallah!

Okuyucuda açSesli dinle

Dipnotlar
  1. Hilyetül Evliya ↩
  2. Kehf /50 ↩