ALLAH AYET-İ KERİMEDE “ŞEYTANA KULLUK YAPMAYIN” BUYURUR. ŞEYTANA KULLUK NASILDIR?
Mesela; orucun hikmetini anlamadığımız ve Ramazan’daki eğitimi almadığımız zaman kendimize hâkim olmayı beceremeyiz, dolayısıyla şeytan bize hâkim olur. Eğer biz de onu dinler ve onun peşinden gidersek bunun sonucunda şeytana âbd olmuş oluruz.
Allah ayet-i kerimede “şeytana âbd olmayın, bana âbd olun, sırat-el mustakim budur.”49 “Siz şimdi Allah’ın dostluğunu bırakıp şeytanı mı dost ediniyorsunuz! Bu ne kötü değişmedir”50 buyurur. Yani Allah, kuluna dosttur; ama kul, Allah’ın dostluğunu bırakıp şeytanı veli edinebilir ve şeytana âbd olabilir. Şayet biri şeytanın sevdiklerini seviyor, şeytanın peşinden gidiyor, şeytanın emrini yerine getiriyorsa bu durumda muhabbetle şeytana âbd olmuştur; ama rabbini dinliyor, rabbinin sevdiğini seviyor ve rabbinin sevgisini kazanmaya çalışıyorsa Allah’a âbd olmuştur.
Şeytana âbd olmak olduğu gibi ibadet etmek de vardır. Kişi, ibadetiyle şeytana âbd olduğunu ortaya koymuş olur. Doğru bir şekilde baktığımızda kimin Allah’a, kimin de şeytana âbd olduğunu anlarız.
Allah’a âbd olanlar; Allah’ın rızası peşinde koşar ve derdi Allah’ın rızasını kazanmak, Allah’ın kullarını sevindirmek ve onların gönlünden Allah’ın sevgisini, rızasını kazanmaktır. Şeytana âbd olanlar ise ibadetlerini şeytana yaparlar; yani yaptıklarıyla şeytanı sevindirirler.
Nasıl?
Allah ayet-i kerimede “fitne adam öldürmekten daha kötüdür (daha beter, daha büyüktür)”51 buyurmuştur. Birini veya bir cemaati eleştirip çekiştirdiğimizde, yerdiğimizde, kötülediğimizde fitneye sebep olur ve şeytanı sevindirmiş oluruz. Böyle yaparak ölmüş kardeşimizin etini yemiş, hem dedikodusunu yaptığımız hem de yanında dedikodu yaptığımız kişiye zulmetmiş oluruz. İşte, bu şeytana ibadettir. Biri gıybet ederken “ben doğruları söylüyorum” deyip kendini savunabilir. Oysaki bu savunması yanlıştır; çünkü doğru söylüyorsa gıybettir, yoksa söyledikleri doğru değil yalansa iftira olur, fitne olur; yani birini eleştirip çekiştiren doğru söylese bile şeytana ibadet eder. Bunu yaparken beraberindekilere “ben haklı değil miyim, doğru söylemiyor muyum” diye sorduğunda şayet yanındakiler “evet, haklısın” derse hep beraber şeytan için secdeye kapanmış, kardeşlerinin etini beraber yemiş, kardeşlerini manevi olarak beraber öldürmeye çalışmış olurlar. Hâl böyleyken biri “ben bunu Allah için yapıyorum, Allah için doğruları söylüyorum” diyorsa bu durumda şeytanı rab olarak kabul etmiş, Allah’ın yerine koymuş ve şeytana “ilahım” demiş olur.
Allah’a âbd olmak yerine şeytana âbd olmak çok ciddi bir meseledir. Mü’min; feraset sahibi, basiret sahibidir ve Allah’ın nuruyla bakar. İmanı olan, Allah’ın nuruyla baktığında bu fiilin şeytana ibadet etmek olduğunu bilir. Dolayısıyla şeytana ibadet eden, âbd olan insanlardan uzak durmak, onlar yerine Allah’a âbd olanlarla, sadıklarla beraber olmak gerekir.
Allah ayet-i kerimede “Allah’a karşı takva sahibi olun (sorumluluğunuzu yerine getirin) ve sadıklarla beraber olun”52 buyurmuştur. Bu durumda sadıklarla beraber olmazsak şeytana âbd olur, ibadetimizi de şeytana yapmış oluruz. Kendimize dönüp baktığımızda Allah’a ne kadar ibadet ettiğimizi ya da şeytana ne kadar âbd olduğumuzu rahatlıkla anlarız.
Resulullah (s.a.v.) efendimiz “ya hayır söyleyin ya da susun”53 buyurmuştur. Peygamberin böyle söylediği hâlde hayrı konuşmuyor, gıybet ediyorsun, Allah’ın emrine karşı geliyor, “yapma” dediğini yapıyor, böylelikle şeytanı sevindiriyor, şeytana ibadet ediyor, şeytana karşı secdeye kapanıyorsun bir de “ben doğru yapıyorum, Allah böyle seviyor” diyorsun! Böyle söylemekle şeytana ilahlığı vermiş, ona âbd olmuş, ibadetini ona yapmış oldun.
Şeytana âbd olduğu hâlde doğru yolda olup Allah’a ibadet ettiğini zannedenlerin kalbi mühürlenmiştir. Allah onların kalplerini mühürler. Bunun sebebi; iman ettikten sonra imanlarından dönmeleridir. Anlamış, kavramış, iman etmiş ve tatmışlardır sonra ise ters tarafa dönmüşlerdir. Böyle olunca artık onlar için yapılacak bir şey yoktur, Allah onların kalplerini mühürler. Böylelikle şeytana ibadet eder, şeytan için secdeye kapanırlar. Şeytan onların yaptıklarına sevinir; ama buna rağmen hâlâ Allah’a ibadet ettiklerini zannederler.
Evet, şeytana ibadet ettiği hâlde Allah’a âbd olduğunu söyleyenler, şeytana “ilah” demiş, “şeytan benim rabbimdir” demiştir. Her akıl sahibi baktığında bunu net olarak görüp anlar, bahane üretmeye hiç gerek yoktur. Bu dinin bir kitabı, bir peygamberi vardır. O hâlde ya Allah’ın emrettiği gibi iman eder ve imanımızı Kur’an’ın, Allah’ın resulünün hayatının ölçüsüne vurup doğruyu yapar, doğruyu kabul ederiz ya da kendi kendimize din üretiriz. Bu da Allah’ın dini olmaz, şeytanın dini, atalarımızın, nefislerimizin dini olur.
Allah ayet-i kerimede “Allah İslam’dan başka bir din kabul etmez”54 buyurmuştur. İslam; Allah’a, Kur’an’a teslim olmak ve resulüne tâbi olmaktır yoksa o din İslam olmaz. İslam olmayan bir dini de Allah kabul etmez. Bu yüzden ters tarafa gidip ibadet edilmişse hemen tövbe etmek, istiğfar etmek ve böylelerine yardımcı olmaya çalışmak, onları uyarıp ve onlara hakkı, hakikati izah edip “şeytana âbd olmayın, şeytana ibadet yapmayın” demek gerekir.
Allah bizi böyle bir şeyden muhafaza etsin ve bizi kendi kendini kandıranlardan eylemesin! Allah bizi şeytana âbd olduğu, ibadet ettiği hâlde Allah’a ibadet yaptığını zannedenlerden eylemesin inşallah!
