MÜMKÜN DEĞİL; AMA RESULULLAH (S.A.V.) EFENDİMİZ BU ZAMANDA GELSEYDİ DİKKATİNİ ÇEKEN VE YADIRGAYACAĞI İLK ŞEY NE OLURDU?
Mümkündür, neden mümkün olmasın! Allah peygamber varislerini neden gönderiyor, Allah bizi resulünden mahrum mu etti! Allah’ın resulü o zamanda geldi ve onunla beraber olanlar kazandı da şimdi biz Allah’ın resulünden, onunla beraber kazanmaktan hâşâ mahrum mu kalacağız! Allah bütün kulları için rahman ve rahimdir ve Allah, kulları arasında hiçbir fark gözetmez. O nurun her bir kula ulaşması için mutlaka gereken takdiri yapar ve kullarının kazanması için peygamber varislerini kıyamete kadar insanlara gönderir.
Peki, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz bu zamanda gelse en yadırgayacağı şey ne olur?
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz sahabeye “ahir zamandakiler sizi görse size deli derler; çünkü o kadar Allah diyorsunuz, Allah’ın hesabını yapıyorsunuz, ahireti dünyaya tercih ediyorsunuz, canınızı, malınızı Allah’a kurban ediyorsunuz ki sizi görünce ‘bunlar hayatı bilmiyor, işlerini bilmiyor, bunlar delidir’ derler. Siz de ahir zamandakilerini görseniz, ‘bunlar iman etmemiş’ dersiniz” buyurur. Yani dünyaya o kadar dalmışlar, dünyanın peşinden koşmuşlar, dünyayı ahirete tercih etmişler, nefislerinin arzularını, isteklerini Allah’a, Allah’ın rızasına, dostluğuna o kadar tercih etmişler ki onları gördüğünüzde “bunlar iman etmemiş” dersiniz.
İşte, görüntü budur. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in en çok yadırgayacağı şey de budur. Resulullah (s.a.v) Efendimiz bu zamana gelse “bunlar nasıl insan, bunlar nasıl Hz. İnsandır, bunlar kulluğu nasıl böyle anlamış, kim bunları bu hâle getirmiş” der.
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in bu zamana gelmesi mümkün değildir; ama bütün peygamber varisleri durumun böyle olduğunu bilir. Peygamber varisleri Allah’ı kendi nefsimize tercih etmemiz gerektiğini, peygamberi de her örneğe, her öndere, her rehbere tercih etmemiz ve kendimize Allah’ın resulünü örnek alıp ona tabi olmamız gerektiğini anlatırlar; çünkü onlar bilirler ki bundan başka bir kurtuluş yoktur.
Aynı şekilde Allah’ın kitabını, Kur’an’ı her kelama, her söze tercih etmemiz gerektiğini, ahireti de dünyaya tercih edip dünyayı ahirete kurban etmemiz gerektiğini anlatır, insanları böyle davet ederler.
Bununla beraber meleki şeyleri, güzel şeyleri, nurdan şeyleri; yani hayrı, sevabı, iyiliği, güzelliği de şeytani şeylere, günaha, şirke, nifaka, dedikoduya, iftiraya tercih etmemiz gerektiğini söyler, anlatır ve bunu hayatlarıyla da kendileriyle beraber olanlarla birlikte ortaya koyarlar. Böyle olunca da Resulullah (s.a.v.) Efendimiz o cemaatte tecelli etmiş olur; yani her birinin üzerinde Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in bir güzelliği tecelli etmiş olur. Nasıl ki her bir sahabede Resulullah (s.a.v) Efendimizin güzelliği tecelli etmişse, bu zamanda da o nur, o güzellik o cematte tecelli etmeye devam eder.
Bakarken ferasetle, basiretle bakmak lazım. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’le dünyadayken beraber olmazsak, ahirette de beraber olamayız. Bu yüzden Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’i gönlümüze alıp onun güzelliğine, ahlakına bürünmeye ve onun yürüdüğü yolda yürümeye çalışmamız lazım.
Aynı şekilde hayatı yaşarken Allah ile beraber olmaz, “rabbim ne der” deyip rabbimizin hesabını yapmaz, Allah’ın rızasını insanların rızasına tercih etmezsek rabbimizi kaybederiz. Allah ayet-i kerimede “Allah o gün ayetlerini dinlemeyenlerle (yalan sayanlarla, ciddiye almayanlarla, ‘iman ettim’ deyip gereğini yapmayanlarla) konuşmayacak ve onlara nazar etmeyecek”469 buyurmuştur. Bir insan için, bir kul için en büyük ceza rabbinin ona küsmüş olmasıdır. Rabbinin onun yüzüne bakmaması ve onunla konuşmamasıdır.
Peki, neden Allah onlarla ahirette konuşmaz?
Çünkü o kulları da dünyadayken onunla konuşmamış, onun konuşmasını dinlememiş, “rabbim ne der” dememiş, rabbine bakmamış, onun rızasına, dostluğuna, yakınlığına, sevgisine nazar etmemiş, onu tercih etmemişti. Böyle olunca da onlar ahirette rablerini kaybederler. Allah bizi rabbini kaybedenlerden, insanlığını kaybedenlerden eylemesin inşallah.
