close

EŞİM HADİS VE SİYER KİTAPLARI OKUMADAN KUR'AN-I KERİM OKUYOR. BÖYLE YAPMASI DOĞRU MUDUR VE KİŞİ KUR'AN-I KERİM’İ TEK BAŞINA ANLAYABİLİR Mİ?

Her kitabın mutlaka bir muallimi vardır. Allah’ın kitabının muallimi ise Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’dir. O olmadan, hadisler olmadan, onun sünneti olmadan, onun hayatı anlaşılmadan Kur’an’ın anlaşılması mümkün değildir. Bu yüzden Allah ayet-i kerimede Resulullah (a.s.) Efendimiz’e “de ki: Allah’ı seviyorsanız bana tabi olun ki Allah da sizi sevsin” 393 buyurmuştur. Bu yüzden iman etmeyi, imanımızın artmasını istiyorsak yapmamız gereken şey; Allah’ın resulüne tabi olmak, Kur’an’ı Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in anladığı gibi anlamak ve onun iman ettiği gibi iman etmektir. Bunun için de bize, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in hayatı gerekir, hadisler gerekir, sünneti gerekir, onun kulluğunu öğrenmek gerekir

Bilmemiz lazım ki Allah bu kitabı sevap kazanalım diye göndermemiş, onu hayatımızda yaşayalım, hayatımızı onunla yaşayalım diye göndermiştir.

Elbette ki Kur’an okuyanlar sevap kazanır; ama Allah’ın, Kur’an’ı vahyetmesinin sebebi sevap kazanmak değildir. Asıl sevabı Kur’an’ı anlayınca, iman edince, ayetler bizde ahlaka, amele dönüşünce kazanırız.

Peki, biri Kur’an’ı hiç anlamadan okursa ne kazanır?

Allah’ın kitabını okurken iman ettiği rabbi için “bu benim rabbimin kelamıdır, rabbim böyle söylemiş” derse Kur’an’ı okurken hiç anlamasa bile gönül itibariyle Kur’an’ın sahibi ile beraber olmuş olur. Kul, Allah’ın söylediği kelamı tekrar ettiği için farklı bir hâl alır. Dolayısıyla Kur’an okuması gönül itibariyle Allah’a yakınlık olur, Allah’la arasındaki perde aralanmış olur. Sevabı, nimeti, güzelliği de işte bu yakınlıktan kazanır. Yoksa Kur’an okurken kuru kuruya sevap kazanılmaz. Biri Kur’an’ı hiçbir şey hissetmeden alıp peş peşe okur ve “ben hatim indirdim” derse Kur’an’ı okumamış, aksine onunla dalga geçmiş, alay etmiş olur.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz buyurur “öyle insanlar var ki Kur’an’ı okur; ama Kur’an onlara lanet eder ve bu Kur’an Kıyamet günü ya şefaatçidir ya da davacıdır.”394 Kur’an kendisini okuduğu hâlde kabul etmek istemeyene, okuduğunun tersini yapana, okuduğuyla adeta alay eden, dalga geçen, Allah’ın muradını bir kenara bırakmış kişiye lanet eder.

Peki, kime şefaat eder?

Kur’an birine şifa olmuşsa dünyadayken olmuştur. Eğer dünyada birine şifa olmuşsa, o da gerekeni yapmaya çalışmış; ama yeterli olmamışsa Kur’an bu şefaatini ahirette tamamlar; yani Kur’an kendisini dinleyene, okuyana, anlamak, iman etmek, amele, ahlaka dönüştürmek isteyene şefaat eder.

Allah ayet-i kerimelerde “onlar Allah’ın ayetleri üzerinde düşünmezler mi395 tefekkür etmezler mi,396 tedebbür etmezler mi,397 tefakkuh etmezler mi,398 onlar akıllarını nasıl kullanıyorlar,399 nasıl böyle hüküm veriyorlar”400 buyurmuştur. Allah ayetlerinde böyle buyuruyorsa o zaman Allah’ın ayetleri üzerinde düşünmek, tefekkür etmek, derinlemesine tefakkuh etmek, ayetlerin arkasındaki manayı, hikmeti anlamaya çalışmak ve tedebbür etmek gerekir. Yoksa “Kur’an’ı okuduk, sevap kazandık” demek yetmez.

İnsan, hiçbir şey anlamasa bile Kur’an’ı okuyunca yine sevap kazanır. “Bu benim rabbimin kelamıdır” dediği için, imanı o anda açığa çıktığı için, gönül itibariyle rabbi ile beraber olduğu için bu sevabı kazanır. Hatta Kur’an’ı okumayı bilmese sadece Kur’an’ı açıp “bu benim rabbimin söylediği kelamdır” deyip Kur’an’a baksa yine sevap kazanır. Bakmasa bile sadece kucağına alsa sarılsa yine kazanır.

Bu, sevabı nerden kazanır? -Elbette ki kendi gönlünden kazanır. Gönlü ile Allah’a döndüğünden, rabbinin kelamını sevdiğinden dolayı kazanır. Biri rabbini seviyorsa rabbinin kelamını da seviyordur.

Olması gereken şey; her şeyi yerli yerine koymaktır. Her şeyi yerli yerine koymak demek; Allah neyi nereye koymuşsa ve onu nasıl anlamamızı istemişse öyle anlamaktır. Kur’an, hayatımızı Allah’ın vahyiyle yaşamamız içindir. Hatta o olmak, canlı Kur’an olmak içindir. Dolayısıyla hayatımızı Kur’an’a göre yaşamadan “işte, Kur’an okuduk, sevap kazandık” demek, Kur’an’ı Allah’ın koyduğu yerden başka yere koymaktır.

Evet, Kur’an’ı Allah’ın vahyini mutlaka anlamak gerekir, anlamak için de ders almaya ihtiyaç vardır. Defalarca, her kitabın bir muallimi vardır, bu kitabın muallimi de Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’dir, diyoruz. Aynı şekilde kıyamete kadar peygamber varisleri de bu kitabın muallimidir. Peygamber varisleri Kur’an’ı, Allah’ın vahyini sadece zahiri olarak öğretmez, bir de manevi olarak ayetlerin hikmetini, Allah’ın ayetlerdeki muradını öğretirler. Bizim de Allah’ın vahyini anlamamız, Allah’ın ayetlerdeki hikmetini öğrenmemiz için bir peygamber varisinden; yani Mürşid-i kâmilden ders almamız gerekir. Öyle ki Allah’ın vahyini anlamış olalım, dolayısıyla Kur’an’ı, Allah’ın koyduğu yere koymuş olalım.

Okuyucuda açSesli dinle

Dipnotlar
  1. Âli İmrân /31 ↩
  2. Gazali, İhya1/281; Dârimî, 6/3328/ Kitâbü’z- Zühd 1 /840 ↩
  3. Muhammed /24 ↩
  4. En’am /50 ↩
  5. Muhammed /24 ↩
  6. Tevbe /122 ↩
  7. Yasin /62 ↩
  8. Kalem /36 ↩