close

“SİZE GELEN GÜZELLİKLER ALLAH’TAN, KÖTÜLÜKLER İSE SİZİN NEFSİNİZDENDİR” AYETİNE GÖRE BAŞIMIZA GELEN KAZA VE MUSİBETLERİ NASIL ANLAMAMIZ GEREKİR?

Başımıza her ne gelirse gelsin bilelim ki onda mutlaka Allah’ın bir muradı vardır ve o mutlaka bizim için bir imtihandır.

İmtihan, kazanma imkânıdır; yani başımıza ne gelirse gelsin bizim için onda bir kazanma imkânı vardır. Allah’ın o imtihandan sonra mutlaka bize bir rahmeti vardır, Allah bizim için hayrı dilemiştir. İşte, mesele o imtihanı görüp yapmamız gerekeni yapmak, düşünmemiz gerekeni düşünmek ve o imtihandan ders çıkarıp Allah’ın bize öğrettiği dersi anlamaktır.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “Allah en büyük musibeti bana, peygamberlere, sonra bize yakın olanlara verir”392 buyurmuştur. Allah musibeti, kuluna ikram etmek için, kulu o musibetle büyüsün diye verir.

Peki, kul musibetle nasıl büyür?

Kulun nefsi tezkiye, terbiye oldukça, nefsin eksiklikleri düzeldikçe, manevi olarak nurlandıkça, tecelliye mazhar oldukça kul da manevi olarak büyür ve Allaha yaklaşır, Allah da ona ikram etmiş olur.

Bu nedenle bütün musibetlerin arkasında Allah’ın ikramı, Allah’ın güzelliğinin tecellisi vardır. Mesele de bunu imtihan anında görebilmek, anlayabilmektir.

Eğer imtihanlarda Allah’ın bize rahmetinin, ikramının olduğunu görürsek şükreder, hamd ederiz. “Rabbimiz bize ikram etmeyi diliyor” deyip bu ikramı almaya çalışırız.

İmtihan esnasında Allah’ın ikramını almak istiyorsak yapmamız gereken şey; sabrederek, şükrederek, hamd ederek “ya rabbi! Senin yaptığın her şey mutlaka güzeldir. Sen bana böyle muamele etmekle nefsimden olan bir yanlışı düzeltiyorsun” demektir. Allah’ın bizi tabi tuttuğu imtihanları kazanmak için böyle diyebilmek gerekir.

Kötülükler kendi nefsimizdendir; yani biz daha önce kendimize kötülük yapmışız, yanlış yapmışız ki başımıza musibet geliyor! Allah da bu yanlışımızı düzeltmek için bize musibet göndererek “haydi kulum, yanlışını düzelt” diyor! Böylelikle bizim düzeltemediğimiz yanlışlarımızı Allah düzeltiyor.

Şayet yanlışımız düzelirse; yani nefsimiz terbiye olur, nurlanır, aradan çekilirse geriye Allah’ın tecelli ettiği saf ruh kalır ki o zaman da saf, Allah’ın güzelliği oluruz. Zaten bir mü’min de rabbinden bunu istemelidir ve bunun karşılığında da mutlaka bir zahmet vardır, imtihana tabi tutulmak vardır, musibete, belaya uğramak vardır. O zaman nasıl ki nimetlere şükrediyor, hamd ediyorsak musibetlerin arkasındaki nimeti de bilip “rabbim bu musibeti, imtihanı göndererek bana ikram etmeyi dilemiş” deyip buna da şükredip hamd etmemiz gerekir.

Okuyucuda açSesli dinle

Dipnotlar
  1. Tirmizi, zühd, 57 ↩