close

RESULULLAH (S.A.V.) EFENDİMİZ’İN KIYAMET GÜNÜ MÜ'MİNLERE EDECEĞİ ŞEFAAT NASIL OLACAKTIR?

Şefaati doğru anlamak gerekir. Şefaat; çift yönlü demektir; yani çift taraflı şifa olmak demektir.

Şefaat çift yönlü ise o hâlde önce dünyadaki şefaati anlamak gerekir. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz ve bütün peygamberler yaşadıkları zamanda kendileri ile beraber olanlara, şifa olduklarına dünyadayken nasıl şefaat etmişlerse Kıyamet günü de onlara bire bir şefaat ederler; ama Resulullah (s.a.v.) Efendimiz kıyamete kadar gelen ümmeti için şefaat edeceklere bir de şefaat hakkı alır. Bununla ilgili olarak Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “Kıyamet günü ilk dirilen benim. Dirilir dirilmez (kendime gelir gelmez) secdeye kapanırım ve şefaat edeceklere şefaat hakkı alırım”384 buyurmuştur.

Peki, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz kime şefaat etme hakkı alır?

Bir kul, dünya hayatını yaşarken muhataplarına şifa olmuşsa, onlara ebedi hayatlarını kazanmaları için ahiretin, Allah’ın rızasının, dostluğunun yolunu göstermiş; ama onlara olan şefaati yarım kalmışsa Resulullah (s.a.v.) Efendimiz de yarım kalan o şefaat tamamlansın diye Kıyamet günü o kula şefaat etmesi için şefaat hakkı alır. Böylelikle o kul da şefaat etme hakkına sahip olmuş olur ve dünyadayken yarım kalan bu şefaatini ahirette tamamlar. Yoksa Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in şefaatini “işte, Kıyamet günü Resulullah (s.a.v.) Efendimiz ümmetine rastgele şefaat eder” diye anlarsak yanlış anlamış oluruz.

Her zamanda, her yerde mutlaka şefaat eden, ahirette de şefaat edecek kullar vardır. Biri bize Allah yolunda, sırat-el mustakim yolunda yardım ediyorsa o hâlde bize şefaat etmiş, şifa olmuştur.

Allah ayet-i kerimede “eğer siz Allah’a yardım ederseniz Allah da size yardım eder ve ayağınızı (sırat-el mustakimde) sabit kılar”385 buyurmuştur. Allah’ın kullarına Allah yolunda yardım edebilmek için önce sırat-el mustakimde olmak gerekir. Eğer sırat-el mustakimde olur, Allah’ın kullarını da sırat-el mustakime davet edersek Allah ayağımızı sırat-el mustakimde sabit kılar, bununla beraber bize; davetimize icabet edip sırat-el mustakim de yürüyen kişilere de şefaat etme hakkı verir ki asıl şefaat de budur.

Mesela; bir anne ve baba kendi evladına yolu göstermişse Kıyamet günü de evladına şefaat etme hakkına sahip olur. Yahut evlat anne, babasına yolu göstermişse o zaman da evlat anne, babasına şefaat eder, şefaat etme hakkına sahip olur.

Peki, şefaat edecek kişi şefaat etme hakkına ne kadar sahip olur?

Tabi ki insanlara dünyadayken şefaat edebildiği kadarıyla Kıyamet günü şefaat hakkına sahip olur. Bir kul başka birine dünyadayken yolu göstermişse o kişi de imanda, amelde o kula tâbi olmaya çalışmışsa; ama maksuda varamamış, onun kadar yapamamışsa Allah o kula yarım kalan işin tamamlanması için bu şefaat hakkını verir. Bu şefaat, birbirini Allah için seven, birbirine yol gösteren ve yolu beraber yürüyenleri ahirette de beraber etmek içindir; çünkü Allah, sevenleri birbirinden ayırmaz, yeter ki birbirini sevenler imanda birbirlerine tâbi olmuş, amelde de çaba, gayret sarf etmiş olsunlar.

Allah’ın kendisine şefaat hakkı verdiği kul neyi kazanmışsa şefaat edilen de onunla beraber olacağı için kendisine şefaat edenle birlikte aynı yere gider. Zaten şefaat bunun içindir. Yoksa “ben istediğime şefaat ederim” ya da “zahiri olarak sevdiğime şefaat ederim” diye bir şey yoktur.

Sonuç olarak biri, insanlara dünyadayken şefaat etmiş, gönüllerine şifa olmuşsa ahirette yarım kalan, eksik kalan tarafı; yani ameldeki tarafı tamamlar.

Söyledim; Resulullah (s.a.v.) Efendimiz de Kıyamet günü şefaat edeceklere şefaat eder. Onun şefaati büyük şefaattir. Şefaat-i uzmâ, büyük şefaat dedikleri budur; yani Resulullah (s.a.v.) Efendimiz şefaat edeceklere şefaat hakkı alır, dolayısıyla şefaate uğrayan herkese Resulullah (s.a.v.) Efendimiz şefaat etmiş olur. Yoksa Resulullah (s.a.v.) Efendimiz kullara birebir şefaat etmez, şefaat edeceklere şefaat eder. Şefaati kısaca böyle anlamak gerekir.

Okuyucuda açSesli dinle

Dipnotlar
  1. Hafız Ebubekir El-Beyhakî, Abdullah B. Selam, 152 ↩
  2. Muhammed /7 ↩