close

İSLAM DÜŞMANLARININ HEDEFİ OLAN VATANIMIZIN BİRLİĞİ VE KARDEŞLİĞİN PEKİŞMESİ İÇİN NE YAPILABİLİR?

Devamlı anlatmaya çalışıyoruz, önümüzde iki yol vardır; ya Allah’ın rızasının, cennetin ve Allah’ın gösterdiği hidayet yolunu tutar, sırat-el mustakimde yürürüz. Ya da iblisin ve şeytanların gösterdiği yolda gideriz. İnsan için bunlardan başka bir yol yoktur. Bu yüzden insanlar iki kısımdır; bir kısmı peygamberlerin ve Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in sahabesiyle yürüdüğü yolda yürür, onlara tabi olur, bir kısmı da iblisin, şeytanların yoluna tabi olur.

Biri kendisini kul olarak, Allah’ı da rab olarak kabul etmiş ve ahirete iman etmişse onun Allah’a ve resulüne itaat etmekten, resulüne tabi olmaktan başka yolu yoktur; yani hiç kimse “ben mü’minim, ben Müslümanım” deyip de şeytanın yolunda gidemez, yürüyemez, böyle bir şey olamaz.

Barışın ve selametin olabilmesi için insanın önce kendi kendisiyle, rabbiyle barışması gerekir. Kendisiyle kavgalı olan, nefsini tezkiye, terbiye etmemiş biri başkalarıyla nasıl barışık olabilir! Allah ile, kendisini yaratan rabbi ile barışık olmayan, onu sevmeyen, ona itaat etmeye, kul olmaya çalışmayan biri hiç başkalarıyla barışık olur mu? -Elbette ki olmaz. Öyleyse barışın, kardeşliğin olabilmesinin tek bir yolu vardır; o da rabbimizi kabul etmek ve rabbimizi ciddiye almaktır.

İnsan, rabbini ciddiye alır ve rabbini kabul eder, resulüne tabi olursa yüzlerce, binlerce insanı da beraberinde kurtarma, selamete çıkarma, hidayete erdirme ve dünyada iken onlara şefaat etme imkânına sahip olur. Şefaat edecek kullar ne kadar çoğalırsa barışa, birliğe, beraberliğe, kardeşliğe de o kadar yaklaşmış oluruz. Yoksa barışın olması için başka bir yol yoktur.

Eğer iş sadece söylemek, anlatmak olsa zaten herkes söylüyor, anlatıyor; ama görüldüğü gibi bu hiçbir işe yaramıyor! Bize söyleyen ve anlatan adamlar değil yapan adamlar lazım, Allah’ın sevgili kulları lazım! Öyle ki bir beldede bulunduklarında başını secdeye koyup “ya rabbi! Bizi selamete çıkar, bize rahmetini indir, bize rahmetinle muamele et” dediğinde Allah’ın duasını reddetmeyeceği kullar, muttakilere imam olacak, önder olacak kullar lazım.

Bize muttaki yetiştirecek; yani Allah’a karşı sorumluluğunu bilen ve bu sorumluluğunu yerine getirmeye çalışan kulları yetiştirecek kullar lazım. Yoksa dışarda bir kardeşlik, birlik, beraberlik görünse bile insanın kendi içinde savaşı varsa, insan kendi kendisiyle, rabbiyle barışık değilse her an maskesi düşebilir, bunun sonucunda ise düşmanlığı ortaya çıkar; çünkü düşmanlığı zaten içinde mevcuttu.

Gerçek barışın olabilmesi için düşmanlığı içerden, nefisten silmek gerekir. Eğer insan, düşmanlığı içerden silerse o zaman asıl düşmanın iblis olduğunu, şeytanlar olduğunu, şeytanlaşmış insanlar olduğunu anlar. Allah’tan yana durunca bunu görür ve anlar; ama Allah’tan yana durmazsa o zaman da iblisle, şeytanlarla beraber olur, üstelik hakta olduğunu ve doğru yaptığını zanneder.

Mü’min ferasetle ve basiretle bakandır. Feraseti, basireti olmayanlar ise şeytandan yana durur, hakta olduğunu ve doğru yaptığını söyler. Bu yüzden Allah ayet-i kerimede “onlara ‘fesat çıkarmayın (bozgunculuk yapmayın)’ dendiğinde ‘biz sadece ıslah edicileriz’ derler”380 buyurmuştur. Böyleleri insanlar arasında bozgunculuk yaptığı hâlde bir de kendini ıslah edici zanneder!

Her birimize düşen; insanları sadece Allah’a, Allah’ın hesabını yapmaya, Allah’ı ciddiye almaya, Allah’ın rahmetine ve bu rahmeti kazanmak için çaba, gayret sarf etmeye davet etmektir.

Biz birbirimize merhamet edersek Allah da bize merhamet eder;381 ama biz birbirimize merhamet etmezsek, Allah bize rahmet etmez, aksine rahmetini üzerimizden çeker. Allah’ın rahmetinin inebilmesi için tek bir çaremiz vardır; o da Allah’a dönüp Allah’ın hesabını yapmamız, kendimize, birbirimize merhamet etmemizdir.

Mü’minler kendilerine, çocuklarına merhamet edemiyor ve çocuklarını şeytana teslim ediyorsa, çocuklar da şeytanın, iblisin yolunda ölüp cehenneme gidiyorsa o hâlde mü’minler Allah’a göre hesap yapmıyor, dolayısıyla kendini, insanlığını kaybetmiş, demektir.

Allah’a göre hesap yapmayan birine nasıl insan denilir! Ya da Allah’ın hesabını yapmayan, Allah’ı ciddiye almayan, Allah’ın emri, hükmü kendisi için her şeyin önünde ve üzerinde olmayan birine nasıl tâbi olunur, nasıl onun peşinden gidilir, nasıl o örnek alınabilir! Hiç, mü‘minin hâli böyle olabilir mi, mü’minin tavrı böyle olabilir mi! Zaten böylelerinin sadece ismi mü’mindir. Onlar ibadetlerini yapar, namazlarını kılar, oruçlarını tutar, hacca giderler; ama nerede durulması gerektiğini bilmezler, saflarını belirleyememişlerdir. Bu yüzden de iblisten, şeytandan, düşmanlıktan, kinden, nefretten, öldürmekten, kandan, kaostan, yakıp yıkmaktan yana durur hatta bunun için de fedakârlık yaparlar. Hatta çocuklarını da şeytanın yolunda kurban eder, kurban olmaya sevk eder, teşvik ederler, bir de kendileri için “ben mü’minim, ben Müslümanım” derler. Böyleleri Allah’ın muradını anlamamış, şuursuz Müslümanlardır.

Eğer böyle biri Allah’ı sevseydi Allah ona hiç öğretmez miydi! Allah hiç onu ona bırakır mıydı! O gerçekten Allah’ın muhabbetini, sevgisini, yakınlığını isteseydi bunu yapabilir miydi! Böyle birinin Müslümanlığı taklididir. İşte, Müslümanlığımız taklidi olduğu için şu an ümmet olarak bu hâldeyiz.

Genel olarak baktığımızda; Müslümanlar, mü’minler ve diğer komşu ülkelerdeki kardeşlerimiz hep bu hâle düşmüştür. Şayet bu hâlin bitmesini ve üzerimize birliğin, beraberliğin, kardeşliğin gelmesini istiyorsak bunun tek bir çaresi vardır; o da Allah’a imanda, Allah’ı sevmede birlik içinde olmaktır.

Allah ayet-i kerimede “siz daha önce bir ateş çukurunun kenarındaydınız (cehenneme, ateş çukuruna yuvarlanıyordunuz, cehennemin kenarındaydınız, ölseydiniz cehenneme giderdiniz) sonra Allah size muhabbetinden (yakınlığından) ihsan edip (ikram edip) sizi kardeşler yaptı. Siz bütün dünyayı verseydiniz bunu yapamazdınız; ama Allah bunu yaptı”382 buyurur. Bu yüzden gerçek manadaki kardeşlik Allah’ın kardeş yapmasıdır. Allah’ın kardeş yapması için de Allah’a iman etmek gerekir. Allah’ı sevdiğimizde, Allah’a iman ettiğimizde daha önce birbirimize düşman olsak bile Allah gönüllerimizi birleştirir, böylelikle birbirimizi sever, kardeş olur, o ateş çukurunun kenarından cehenneme yuvarlanmaktan, dünyanın ve bulunduğumuz yerin cehennem olmasından kurtuluruz. Aksi hâlde ateşe düşeriz. Hem burada ateşe düşeriz hem de ahirette cehennem ateşine düşeriz.

İmanda birlik olmadığımız sürece bütün dünyayı versek de bir ve beraber olamayız, kardeş olamayız. Sadece menfaatimizden dolayı kardeş görünürüz ki bu kardeşlik de kardeşlik değildir; çünkü menfaat bitince kardeşlik de biter.

Evet, üzerimize selametin, kardeşliğin gelmesi için tek bir kurtuluş vardır; o da Allah’ın bizi kardeş yapmasıdır; yani biz iman edip Allah için sevince, Allah bizi kardeş eder, bir ve beraber eder, bizi birbirimize sevdirir; ama Allah bize bu yakınlığı, ülfeti, sıcaklığı vermezse hiçbir zaman kardeş olamayız.

Allah bu muhabbeti kuluna kendinden verir. Allah bir mü’mini severse onu sevdiği mü’minlere de sevdirmez mi? -Elbette ki sevdirir; çünkü mü’min, başka bir mü’mine ters düşerse Allah’a da ters düşmüş olur. Allah da buna müsaade etmez, bu yüzden de onları korur ve aralarına kendinden muhabbet verip onları birbirine sevdirir. Dolayısıyla Allah’ı sevenler; fikirleri, düşünceleri, işleri, hayatları nasıl olursa olsun sırf mü’min oldukları için birbirlerini severler; çünkü Allah bir kulun gönlünden kendini sevdiğinde, o kulun gönlü ile sevdiği başka kulların gönüllerini birleştirir. Bu sevgi Allah’tandır, Allah onu da, ötekini de sevdiği için onların bu sevgisi Allah’ta birleşir. Bu nedenle gerçek bir mü’minin diğer mü’minleri sevmemesi asla mümkün değildir.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “cennete giremezsiniz iman etmedikçe, iman etmiş olmazsınız birbirinizi sevmedikçe”383 yani birbirinizi sevmiyorsanız iman etmemişsiniz, size cennet de yoktur, buyurmuştur. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in koyduğu ölçü budur. O hâlde mü’min olduklarını iddia edenler birbirini sevmiyorsa, Allah onların kalplerini birleştirmemişse, mü’min kardeşi olamamışlarsa onlar mü’min değildirler!

Yapmamız gereken şey; kendi kendimize, kafamıza göre çözüm üretmek değildir. Asıl çözüm, Allah’ın ve resulünün çözümüdür. Bundan başka çözüm de yoktur. Ya Allah’a iman eder, Allah’ı sever, Allah için birbirimizi severiz, Allah da aramızda ülfeti, yakınlığı, sıcaklığı yaratır ve bizi birbirimize sevdirir ya da Allah’a iman etmedikçe böyle bir şeyin olması mümkün olmaz. Dolayısıyla ateş çukurunun kenarında oluruz, sonuç olarak da mutlaka hem dünyada hem ahirette o ateşte yanarız.

Şu anda tattığımız, yaşadığımız durum budur. Dünya ateşine düşmüşüz, düşmeye de devam edeceğiz; çünkü Allah iman edenlere farklı bir muamelede bulunur. Bu, ahiretlerini kazansınlar ve Allah’a dönsünler diye Allah’ın onlara rahmetiyle muamele etmesidir.

Allah bizi Allah’ın muradını anlayanlardan, Allah’a dönüp Allah için birbirlerini sevenlerden eylesin inşallah. Allah bizi kalplerini birleştirdiği o ateş çukurunun kenarından kurtardığı kullarından eylesin inşallah. Allah bizi bir ve beraber eylesin, kardeş eylesin inşallah.

Okuyucuda açSesli dinle

Dipnotlar
  1. Bakara /11 ↩
  2. Ebû Davûd, Edeb 58; Tirmizî, Bİrr 16 ↩
  3. Âli İmrân /103, Enfal /63 ↩
  4. Müslim, Îmân 93-94, Tirmizî, Et’ime 45 ↩