SON GÜNLERDE YAŞANAN TERÖR OLAYLARINA KARŞI BAKIŞIMIZIN VE TAVRIMIZIN NASIL OLMASI GEREKİR?
19.BÖLÜM
SON GÜNLERDE YAŞANAN TERÖR OLAYLARINA KARŞI BAKIŞIMIZIN VE TAVRIMIZIN NASIL OLMASI GEREKİR?
İçinde bulunduğumuz ortamda memleketimizin ve komşu memleketlerin hâli ortadadır. Bilelim ki başımıza her ne geliyorsa Allah’ın ayet-i kerimede “(Uhud Savaşı’nda) Mü’minler dediler ki: Bu nerden başımıza geldi? De ki: Kendi ellerinizle yaptıklarınızdan (peygamberinizi dinlemediğinizden, ona tabi olmadığınızdan) dolayı”309 buyurduğu gibi kendi ellerimizle yaptıklarımız yüzünden başımıza gelmiştir. Şayet Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e tabi olup rabbimizi dinlemesek bizim de başımıza gelecek olan şey; komşu memleketlerin içinde bulunduğu durumdur.
Memleketimizin Suriye, Irak, Libya ve diğer ülkeler gibi olması an meselesidir.
Peki, bu sorunları çıkaran kimdir?
Bu konuda insanları suçlarız; ama onları yönlendiren biri vardır; o da iblisin ta kendisidir. İblis, kendi avanesiyle, kendisine tabi olan şeytanlarla beraber insanları birbirine öldürtür, birbirine düşman yapar, hatta mü’minleri bile “sen şu mezheptensin, öteki bu mezheptendir” deyip birbirine düşman eder.
Zulmü, kan dökülmesini, insanların öldürülmesini desteklemek bir mü’mine hiç yakışır mı! Mü’min, nasıl zulüm için “hak” diyebilir, “doğru” diyebilir, zalimlerin haklı olduğunu söyleyebilir!
Eğer rabbimizden yüz çevirirsek bilelim ki kul olamadığımız için Allah’ın gazabı gelir. Mülk Allah’ındır, kullar da onun kuludur, dolayısıyla Allah’ın, kulları üzerinde bir muradı vardır ve bu muradı; kulluktur, âbdiyettir, insan olmaktır, doğru ve güzel yapmaktır, sevmektir.
Unutmamamız lazım ki sevmeden, iman etmeden olmaz. Allah, mü’minleri tarif ederken “siz öyle kimselersiniz ki onlar (ehli kitap, Yahudiler, Hristiyanlar) sizi sevmediği hâlde siz onları seversiniz; çünkü siz kitabın bütününe (bütün kitaplara, birkaç ayete değil) iman edersiniz”310 buyurmuştur. Hâl böyleyken öyleleri var ki sadece birkaç ayeti önüne alır ve “bakın, bu ayete göre böyledir” der. Oysaki senin, kitabın bütününe iman etmen gerekir. Şayet kitabın bütününe iman edersen o zaman bütün insanları imanından dolayı Allah için seversin. Bununla beraber kitabın bütününe iman eder ve rabbini dinlersen rabbinin senden ne istediğini de anlarsın.
Bir kul, Allah’ı sevince Allah’ın nazarıyla nazar eder. Onun derdi; Allah’ın rızası, ebedi hayatı olur, Allah’a kulluk etmek, âbd olmak, güzel yapmak, insanlara, insanlığa rahmet olmak olur. Şayet biri böyle değilse o hâlde Allah ile beraber olamamış, dolayısıyla Allah’a iman edememiştir.
Bize düşen; kendi hesabımızı, kulluğumuzun, imanımızın, Allah’ın hesabını yapmaktır. Allah’ın hesabını yapmadan konuşanlar, düşünenler, amelde bulunanlar, rabbini ciddiye almadığı için rabbini rab olarak kabul edememiş, aynı şekilde kendini de insan olarak kabul edememiş olur. Böyleleri rabbini, insanlığını kaybetmeye mahkûmdur.
Her hâl ve her durum karşısında mü’min mutlaka ferasetle ve basiretle bakmalıdır. Mü’min feraset sahibidir, Allah’ın nuruyla bakar. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz hadis-i şerifinde “mü’minin ferasetine karşı takva sahibi olun”311 buyurmuştur. Bu; sorumluluk sahibi olun, mü’minin ferasetini, bakışını ciddiye alın; çünkü o, Allah’ın nuruyla, Allah ile, Allah’ın vahyiyle bakar demektir. Eğer biri Allah’ın nuruyla, ferasetle bakmazsa bu durumda iman ile, kuran ile bakmamış ve Allah’ın hesabını yapmamış olur. Dolayısıyla doğru bakmayınca doğru göremez, doğruyu, hakkı anlayamaz, yanlış hüküm verir, yanlış düşünür, yanlış konuşur ve yanlış şeyler yapar.
Eğer Allah’a göre bakmazsak mutlaka şeytan bize bir yerden bir şeyler gösterir ve o şey hakkında bize bir yorum yaptırır, vesveseyi verir sonra bizi ters tarafa sürüklemeye çalışır. Bu her zaman, her durum ve her olay için böyledir; ama kul, Allah’ın nuruyla, vahyiyle, Allah ile bakarsa hükmü Allah’a göre, ahirete göre olur, dolayısıyla selamete, barışa, kardeşliğe, dostluğa göre hüküm verir ki bu da onu Allah’a yaklaştırır.
Unutmamamız lazım ki doğru bakmak bizi Allah’a yaklaştırır, ters taraftan bakmak ise Allah’tan uzaklaştırıp şeytana yaklaştırır. Bu yüzden önce doğru bakmak gerekir.
“Ben mü’minim” deyip Allah’a ve resulüne, ahirete iman edenler birbirine düşmüş, birbirini düşman zannetmişse, birbirlerine düşmanca muamele ediyor, birbirini öldürüyor ve birbirine karşı kin ve nefret duyuyorsa o zaman bulundukları yerde kardeşlik yoktur, iman yoktur, mü’mince bir tavır, Allah’a göre ferasetle bir bakış yoktur; çünkü mü’min, mü’mini sever, mü’min, mü’minin imanını sever, mü’minin imanı diğer mü’minlerin imanını sever. Eğer birinde iman varsa mü’minleri sevebilir, imanı yoksa sevemez ve onları düşmanı olarak görür. İstediği kadar kendine fetva çıkarıp “bizim gibi düşünmeyenler mü’min değil” desin, böyle yapmakla kendisi mü’min olmaktan çıkar. Ferasetle baktığımızda böyle olduğunu görürüz.
Zerre kadar imanın karşılığı cennettir. Bundan dolayı Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “kalbinde zerre kadar iman bulunan, cennete girer; ama zerre kadar kibir bulunan, cennete giremez312 buyurmuştur.
Birinin imanı onu mü’minlere kardeş yapmıyorsa, ona mü’mince baktırıp kardeşlerini sevdirmiyorsa bu durumda kibri onun imanına galip gelmiş ve o kişi kendini beğenmiştir. Aynı şekilde karşısındakini küçümsemiş, ona zulmetmiş, haksızlık etmiştir. Oysaki mü’min bakarken “acaba Allah bizi nasıl görmek ister” der ve hesabını böyle yapar.
Allah, kullarını bir ve beraber görmek, kardeş olarak, birbirine yardım eden, destek olan, birbirini Allah’a, cennete taşıyan kullar olarak görmek ister ki böyle bakıp gereken çabayı göstermek kula kazandırır. Yoksa; Allah, mü’min kullarını birbirine düşman olmuş bir şekilde görmek istemez. Birbirine kin duyan, nefret duyan, haset duyan, savaşan ve birbirlerini öldürenler olarak görmek istemez. Şayet mü’min olduğumuzu iddia ediyorsak o hâlde bize düşen de; rabbimizin istediği, sevdiği gibi yapıp rabbimize itaat etmek, onun sevdiği gibi aynı şekilde insanları buna davet etmektir.
Eğer böyle yapmaz, aksine Allah’ın sevmediği bir hâli takdir eder ve insanlara “siz de kin duyun, nefret duyun, haset edin, düşmanlık yapın, kavga edin, birbirinizi öldürün” deyip insanları düşmanlığa davet edersek rabbimizi ciddiye almamış, şeytanın verdiği vesveseyi Allah’ın vahyinin önüne koyup şeytana uymuş oluruz.
Her yanlışı konuşup düşündüğümüzde o düşüncelerimiz bizi Allah’tan uzaklaştırıp şeytana yaklaştırır. O yanlışlarımız, bizi mü’min olmaktan ve Allah’ın rahmetinin içinden çıkarıp Allah’ın gazabına dâhil eder. Bu yüzden her ne olursa olsun doğru düşünmek, doğru bakıp doğru anlamak ve doğruyu konuşmak gerekir.
Doğru sadece Allah’ın söylediği, Allah’ın vahyettiğidir. Hak bir tek Allah’tır ve Allah’ın vahyidir. Hâl böyleyken mü’mince düşünmek yerine ahirete iman etmeyenler gibi düşünürsek o zaman Allah’ın hesabını yapmaz, kendimize göre, olaylara göre hesap yapıp hüküm veririz. Ahirete iman etmediğimiz için de doğru mu yoksa yanlış mı söylediğimizi önemsemeyiz. “Allah bu sözüm, bu düşüncem, bu amelim hakkında nasıl bir hüküm verir? Yaptıklarım Allah’ın rahmetine mi yoksa gazabına mı sebep olur” diye bir hesap yapmayız; çünkü iman etmeyenler Allah’ın hesabını yapmazlar.
Allah ayet-i kerimede “küfür tek bir millettir”313 buyurmuştur. O hâlde “tavrımızı mü’minlere, Müslümanlara düşman olan küfürden yana mı yoksa Allah’tan, resulünden, mü’minlerden, haktan, hakikatten ve barıştan yana mı koyuyoruz” diye kendimize bakmamız lazım.
Söyledim; mü’min ferasetle, basiretle bakar, tefakkuh eder; yani derinlemesine düşünür. Tedebbür eder; olayların, meselelerin arkasındaki sebeplere bakıp onu anlar ve hükmünü öyle verir. Bu şekilde baktığımızda görürüz ki ortalığı karıştıranlar; mü’min olduğunu söyleyip aslında iblise uyanlardır, dolayısıyla ahirete ve Allah’a iman etmeyenlerdir. Her zaman söylüyoruz “ben Allah’a inanıyorum, demek Allah’a iman değildir. İman; Allah ve resulünü her şeyden çok sevmektir.” Bu yüzden şu anda ortalığı karıştıranlar Allah’ı her şeyden, canından da çok sevmeyenlerdir.
Peki, ortalığı karıştıranların kim olduğunu nasıl anlarız?
Allah, Kur’an-ı Kerim’de Hz. Âdem (a.s.)’ın kıssasından bahsetmiştir. O hâlde bu kıssadan öğrenmemiz gereken şeyler vardır. Bu her zaman için böyledir. Allah, Hz. Âdem (a.s.)’a ve iblise “birbirinize düşman olarak aşağıya inin”314 buyurduğunda bir tarafta Hz. Âdem (a.s.) babamız, bir tarafta da iblis vardı. İblis, Hz. Âdem (a.s.)’a düşmanlık yapıp onu cennetten çıkarmıştı.
İblis, Hz. Âdem (a.s.) babamız ile Havva annemize “ben sizi düşünüyorum, sizden yanayım, sizin cennette kalmanızı, melekler gibi olmanızı istiyorum” deyip gözyaşı dökmüş, onlar da iblisin gözyaşlarına kandığı için ona uymuş ve cennetten çıkarılmıştı. Bu durumda biz de iblisin ve iblisin kullandığı insanların yalanına inanır, onlara uyarsak aynı şekilde gönlümüz cennet olmaktan çıkar, böylece gönlümüzdeki cenneti kaybederiz. Hayatı yaşarken bulunduğumuz yer cehenneme döner, dolayısıyla gönlümüz cehenneme döner. Biz de şeytana ve şeytanlaşmış insanlara uyduğumuz için rabbimizi, cenneti ve kendimizi kaybederiz.
Şu andaki duruma baktığımızda Amerika, İsrail, Fransa, İngiltere, Norveç, Almanya hep beraber Suriye’ye, Irak’a, Libya’ya, Lübnan’a yaptıklarını Türkiye’de de gerçekleştirmek için el birliğiyle terörü destekliyor, yakıp yıkıyor ve milleti aç, susuz bırakıp isyan ettirmek için ellerinden geleni yapıyor. Bunu görmeden olmaz, mutlaka görmek lazım. Hiç Yahudi’den, Hristiyan’dan, müşrikten mü’min’e dost olur mu! Onlar hiç mü’minler, Müslümanlar için doğruyu, hakkı, hakikati destekler mi! Onlardan düşmanlıktan başka bir şeyin görülmesi mümkün müdür! Ferasetle ve rabbimizin vahyiyle baktığımızda bunu görürüz. Bu yüzden Allah ayet-i kerimelerde “onlardan sadece düşmanlık görürsün (dostluk göremezsin).”315 “Sizin dostunuz Allah’tır, resulüdür, mü’minlerdir”316 buyurmuştur.
O hâlde bize düşen; Yahudi’yi, Hristiyan’ı, müşriği ve onlara sırtını dayayanları değil hakkı desteklemektir. Allah hepimizi mutlaka huzuruna davet edecek. O hâlde üç günlük dünyanın menfaati ve hayatı için ahiretini, imanını, rabbini satmak mü’mine yakışan bir tavır değildir. Mü’min böyle yapmaz, aksine rabbi ne söylemişse onu söyler.
Evet, rabbimiz “sizin dostunuz Allah’tır, resulüdür ve mü’minlerdir” dediyse o hâlde biz de mü’minleri dost edineceğiz. Diğerleri zaten düşmanlık yapıp bize saldırıyorlar. Elbette ki hepsinin başında biri vardır; o da iblistir. Mü’minlerin başında da Resulullah (s.a.v.) Efendimiz vardır.
Mü’minler; Allah’ın resulüne tabi olanlar ve iman edenlerdir. İman edenler de Allah’ın vahyine uyanlardır. Allah’ın vahyinin nuruyla aydınlanan, nurlanan, rabbine ve resulüne itaat edip tâbi olanlardır. Yoksa kendine göre hüküm verenler Allah’ı ve resulünü kabul etmemiştir.
Nasıl ki iblise uyanlar Müslüman memleketlerini cehenneme çevirdiyse, kana bulayıp, yakıp yıktıysa, insanların mallarını, şereflerini, namuslarını ve haysiyetlerini hatta imanlarını kaybetmelerini sağladıysa aynı şeyi şu anda Müslüman olan bu memlekette de uygulamaya koymuşlardır. Bundaki gayeleri ise memleketi Suriye’ye çevirmektir ve bunun için bütün çabalarını, gayretlerini sarf ediyorlar. Küfür tek bir millettir ya! İşte, onlar da el birliğiyle, bir ve beraber olarak gereken her şeyi yapıyorlar, eğer güçleri yeterse planlarını da başaracaklar. Bunu görmemiz gerekir, şayet gözümüzü kapatır, “ben görmedim” dersek “zalimlere meyletmeyin sonra ateş size de dokunur”317 ayetinde Allah’ın da buyurduğu gibi bu ateş bize de dokunur.
Allah başka bir ayet-i kerimede “öyle bir azaptan (gazaptan) sakının ki o geldiğinde sadece zulmedenleri kapsamaz (orada bulunan herkesi kapsar)”318 buyurmuştur. Peki, neden sadece zulmedenleri değil herkesi birden kapsar, neden kurunun yanında yaş da yanar?
Çünkü yaşlar kurunun yanında durmasaydı yanmazdı! Yani hakta, hakikatte olanlar; yanması gerekenlerin, kuruların yanında durur, onları destekler, onlarla beraber olursa ya da onların zulmüne göz yumar “ben anlamadım” derse bu durumda o kurularla beraber onlar da yanar. Bu yüzden o azap geldiğinde sadece zulmedenleri değil öbürlerini de içine alır ve hepsi beraber gazaba uğrarlar.
Şu anda basiretle baktığımızda Müslüman olan memleketlerin başına gelenin bu olduğunu görürüz. Bunu yapanlar da oradaki insanları kandırıp “size özgürlük ve demokrasi getireceğiz, size hak ve hukuk getireceğiz, çok güzel yaşayacaksınız, bu memlekette hepiniz zengin olacak, refah içinde olacaksınız” demiştir. Şimdi baktığımızda bu söz iblisin cenneteyken Hz. Âdem (a.s.)’a söylediği söze benzemiyor mu? -Evet, iblisin yaptığı numaranın, hilenin aynısını yapıyorlar.
Allah ayet-i kerimede “Âdem, rabbinin kendisine olan va’adini unuttu (bu ağaca yaklaşmayın demesini unuttu)”319 buyurur. Eğer biz de Allah’ın vahyini unutup iblisin bize olan vaatlerine kanarsak kaybederiz. Cennetimizi, gönül cennetimizi kaybederiz. Bulunduğumuz yerde Allah’a kulluk yapmayı, Allah’ı zikredip tesbih etmeyi kaybederiz. Öyle ki sadece “nasıl yapalım da ölmeyelim, bir zarar görmeyelim, nasıl yapalım da bir ekmek alıp çoluk çocuğumuza yedirelim” derdine düşeriz, böylece artık ahireti hatırlayamayız.
Zaten iblisin derdi de budur. İblis “nasıl yaparım da insanlara isyan ettiririm” derdindedir; çünkü insan, isyan edince imtihanı kabul etmemiş olur ve rabbini kaybeder. Bu yüzden iblis, insanlara isyan ettirmek için arkadaşlarıyla beraber bütün çabasını, gayretini sarf eder.
Kıyamete kadar her zaman için iki taraf vardır; bir tarafta iblis ve ona tabi olanlar, diğer tarafta Resulullah (s.a.v.) Efendimiz, peygamber varisleri ve onlarla beraber olan mü’minler vardır. Aradakiler ise aklını kullanmayanlar ve safını belirlemeyenlerdir. Onlar nasıl karar vereceğini, nasıl hüküm vereceğini Allah’ın nuruyla göremeyip arada gidip gelenlerdir, daha doğrusu münafıkça bir tavır sergileyenlerdir.
Öyleyse mü’minin ferasetle bakıp bunu görmesi gerekmez mi! Allah “hep beraber selamete (silme, barışa, İslam’a) girin”320 buyurmadı mı! Dikkat edilirse Allah “siz tek selamete girin” buyurmadı, “hep beraber, toptan bir şekilde selamete girin” buyurdu. Bu yüzden mü’min “ben” değil, “biz” diyen, “iyyâke na’budu ve iyyâke nestaîn:321 (Ya rabbi) Yalnız sana âbd oluyoruz ve yalnız seni istiyoruz” diyenlerdir. Bu nedenle biri “biz” demiyor, sadece “ben” diyorsa, “bence” diyor, “bana göre” diyorsa, mü’mince bir tavır ortaya koymuyorsa, Allah’ın muradını anlamamışsa, Allah’a kul olmaya çalışmıyorsa mutlaka ters tarafa gider, böylelikle farkında olmadan şeytanın tuzağına düşer. Bunun olmaması için “ben” demeyi bırakıp “biz” dememiz gerekir; çünkü mü’min olanlar bir ve beraber olanlardır, “biz” diyenlerdir.
Mesela; baktığımızda dünyanın dört bir tarafından mü’minler ve Müslümanlar hacda hep beraber Kâbe’yi tavaf ederler. Dünyanın dört bir tarafından farklı renkte, farklı ırkta, farklı dilleri konuşan, farklı kültürleri olan insanlar bir araya gelip “la ilahe illallah muhammedun resulullah” derler. Hepsi de Allah’ın ve resulünün tarafında, birlikten, beraberlikten, kardeşlikten yana tavırlarını ortaya koyarlar, daha doğrusu hacdayken kardeşlikten yana tavırlarını koymanın eğitimini, provasını yapar, Arafat’a çıktıklarında mü’minlerin birliğini, beraberliğini, kardeşliğini yaşar ve bunun için dua ederler. Zaten hac aynı zamanda dünya üzerinde Allah’ın vahyinin, birliğin, beraberliğin ve kardeşliğin gönüllerde hâkim olması için Müslümanların kardeş olarak bir ve beraber olup hep beraber hareket etmesidir. Hâl böyleyken kaybettiğimiz şey; mü’min kardeşliği, iman kardeşliğidir. Kaybettiğimiz şey; rabbimiz ve insanlığımızdır.
Mü’min olmayanlara da kardeş olarak bakmamız gerekir. Mü’minin bakışı; insanlara, insan kardeşi olarak bakmak ve kendine tanıdığı hakkı onlara da tanımaktır.
Mü’minler kendine nasıl bir hak tanır?
Mü’minler “benim ebedi hayatımı, cenneti kazanmam lazım” deyip kendine ebedi hayatını kazanma hakkını tanır. O zaman mü’minin, kardeşine de bu hakkı tanıması, bunun için ona yardım etmesi, aynı zamanda dünyevi olarak kendine tanıdığı hakkın aynısını insan kardeşine de tanıması lazım. Bu hakkı kuluna Allah vermiştir. Yoksa birileri “ben size bu hakkı tanımıyorum” derse başka birilerinin de çıkıp “ben hakkınızı sizin için onlardan alıyorum” demeleri yanlıştır; çünkü Allah zaten bu hakkı bize vermiştir. Biz de Allah’ın bize verdiği bu hakkı insan olarak savunuyor ve kimsenin bize zulmetmesine müsaade etmiyoruz; yani zulme taviz vermiyoruz.
Allah’a ve ahirete iman etmeyenler sadece dünya hayatının hesabını yaparlar; çünkü kendilerine göre mal, mevki, dünya hayatının zevki, sefası gibi bir hesapları vardır. Bilmemiz lazım ki biri hesabı Allah’a, ahirete göre yapmıyorsa o kişi insan olmaktan çıkmıştır, ona insan suretinde biri demek daha doğrudur. Rabbini, rabbinin hükmünü, vahyini, rabbinin gönderdiği nebileri, resulleri kabul etmeyen birine insan demek ne kadar doğru olur! Ondan nasıl adalet beklenebilir, hakkı icra etmesi, hakkı teslim etmesi, hakkı savunması nasıl beklenebilir! O daha Allah’ın kendisine verdiği hakka sahip çıkamamış! Allah ona Hz. İnsan olma, Allah’a dost olma, cenneti kazanma hakkı vermiş; ama o, dünyevi hesaplara dalıp kendi hakkına sahip çıkmamıştır. Kendisi cehenneme sürüklenen, şeytanın peşinden giden birinden nasıl hak, adalet, güzellik, dostluk, kardeşlik beklenebilir! Böyle bir şey beklenemez; çünkü o daha kendi kendine dost olamamıştır, başkasına mı dostluk yapacak!
Ne buyuruyordu Allah ayet-i kerimede “siz şimdi Allah’ın dostluğunu bırakıp şeytanı ve zürriyetini mi dost ediniyorsunuz (bu ne kötü bir değişmedir)!”322 Allah seni dost olarak yaratsın, sen ise şeytanın dostluğunu Allah’ın dostluğuna tercih et! Allah sana “beni dinle, peygamberimi dinle, ona tâbi ol” desin, sen ise şeytanın verdiği vesvesenin, zannın peşinden git sonra da “ben haklıyım, ben doğru yapıyorum, hatta gelin, bütün insanlara hakkı, adaleti, demokrasiyi ben dağıtıyorum” de! Hiç senden daha gerizekalı kimse olabilir mi! Mü’minler de sana inanıyor! Sen rabbine ters düşüyorsun, onlar da seni tasdik ediyor, bunlar nasıl mü’mindir!
Allah ayet-i kerimede “sizin düşmanınız olan (insandan dolayı Allah’ın da düşmanı olan) iblise tâbi olmayın (iblise uymayın).”323 İblisin peşinden gitmeyin, “Allah’a, resulüne ve sizden olan ulu’l emre itaat edin”324 buyurdu.
Peki, ulu’l emr kimdir?
Ulu’l emr; emir sahibi, emri Allah’tan almış olan, Allah’ın ve resulünün emrettiğini emredendir. Bu bir yönetici değildir. Peygamber varisleri Allah’ın ve resulünün emrettiğini emreder. Dolayısıyla ulu’l emr; peygamber varisi Mürşid-i kâmillerdir.
İnsanın önünde iki şık vardır; insan ya dünyayı ya da ahireti tercih eder. Ya Allah’ı ya iblisi tercih eder. Ya Hz. İnsan olmayı ya da hayvan olmayı tercih eder, bu tercih insana aittir. İnsan olanlar, Allah’ı, resulünü ve ahireti tercih edenler rabbini dinler, resulüne de tâbi olur, rabbini dinlemeyenler ise iblisin peşinden gider.
İblisin sadece bir tane yolu yoktur, iblisin yolları çoktur. Bununla ilgili olarak Allah ayet-i kerimede “Allah sizi karanlıklardan nura, şeytan da sizi nurdan karanlıklara davet eder”325 buyurmuştur. Dikkat edilirse Allah karanlık kelimesini çoğul kullanıp “karanlıklar” derken nur kelimesi için “nurlar” demedi; çünkü karanlık yollar çoktur; ama nur bir tanedir. İnsan müşrik olabilir, Yahudi olabilir, Hristiyan olabilir veya hiçbir şeyi kabul etmeyebilir, hiçbir şeyi beğenmeyebilir, kendine göre ilahlar edinmiş olabilir. Bu putlar da memleket putu, vatan putu, bayrak putu, demokrasi putu veya laiklik putu gibi çeşit çeşit putlar olabilir. İblis için bunların hiçbiri önemli değildir, insanın gönlünde Allah yerine put olsun da hangisi olursa olsun, iblis için o fark etmez yeter ki insan bir puta tapsın.
O hâlde herkesin kendine bakıp “acaba bende bir put var mıdır, acaba ben Allah’a mı yoksa bir puta mı âbd olmuşum! Acaba ben Allah’ı mı yoksa başka şeyleri mi seviyor, tercih ediyorum” diye kendine sorması gerekir.
Mü’mine düşen; imanını düzeltmek, imanını şirkten, gönlünü de putlardan temizlemektir. Öyle ki gönlünde sadece Allah’ın sevgisi, aşkı, muhabbeti olsun; çünkü ona zatıyla, sıfatıyla tecelli edip onu yaratan, varlıkta tutan, sıfatlarından, isimlerinden ikram eden, güzelliğinden güzellik veren, ona ebedi bir hayat hazırlayan, onu kendisine veli, dost olarak kabul eden Allah’tır. Şimdi bütün bu ikramları düşündüğümüzde “ben insanım” diyen biri nasıl olur da Allah’ın dostluğunu bırakıp başka tarafa, başka şeylere meyledebilir, nasıl onların peşinden gidebilir, onları Allah’a nasıl tercih edebilir! Eğer “biz hem Allah’a iman etmişiz hem de böyle tercih ediyoruz” denilse olmaz; çünkü Allah’ı tercih ettiysen yapman gereken şey; düşünürken, konuşurken, bir şey yaparken hesabını Allah’a, resulüne, Kur’an’a göre yapmaktır. Şayet Allah’ın hesabını yapmazsan Allah’ı ciddiye almamış, neye, kime göre konuşuyorsan onu ciddiye almış olursun.
Evet, konuştuklarımız, düşündüklerimiz, yaptıklarımız insanların birliğine, beraberliğine, kardeşliğine vesile olmuyorsa şeytanla beraber olduk demektir. Aynı şekilde konuştuklarımız, yaptıklarımız düşmanlığa, insanların birbirinden nefret etmesine ve düşman olmasına, birbirini vurmasına, kırmasına, öldürmesine, kan dökülmesine sebep oluyorsa şeytandan ve iblisten yana durmuş, Allah’ın söylediğini değil iblisin söylediğini kabul etmiş oluruz.
Allah bize Hz. Âdem (a.s.)’in iki oğlundan Habil ile Kabil’den haber verir; Kabil haset ettiğinden dolayı Habil’i öldüreceğini söyler, bunun üzerine Habil “andolsun ki sen beni öldürmek için elini uzatırsan, ben seni öldürmek için müdahalede bulunmam (sana elimi uzatmam), eğer bunu yaparsan benim de günahımı yüklenir, cehenneme girersin”326 der. Sözde Kabil de mü’min, Müslümandır, sözde o da Allah’ı seviyor, Allah’a iman etmiştir; ama gerçeğe baktığımızda mü’min değildir; çünkü Kabil, rabbini dinlememiş, iblisi dinlemiş ve “ben haklıyım” demiştir. Eğer mü’min olsaydı böyle yapamazdı!
Allah, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz için ve mâ erselnâke illâ rahmeten lil âlemîn:327 “Ben seni sadece âlemlere (bütün insanlığa, bütün varlığa) rahmet olasın diye gönderdim (sen rahmetsin)” buyurdu. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz insanlara hidayet olmakla, cennet olmakla, nimet ve ikram olmakla rahmet olmuştur. Aynı şekilde insanları Allah’a, Allah’a dostluğa, cennete, gönüllerinin cennet olmasına ve Hz. İnsan olmaya davet etmekle rahmet olmuştur. Bununla beraber insanı eğitip yetiştirmiş ve kendisiyle beraber olanlar en kötü hâlden çıkıp gökteki yıldızlar mesabesine erişmiştir. İşte, rahmet budur. Sadece kendisiyle beraber olanları değil bir de kendisine düşmanlık yapanları da tövbe edip iman edince affetmiş, herhangi bir şekilde onlardan intikam almamıştır. Neden? -Âlemlere rahmettir de ondan. Rabbini biliyor ve tanıyor da ondan. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz biliyor ki Allah’ın her bir kul üzerinde muradı vardır ve Allah’ın muradının her bir kul üzerinde gerçekleşmesi için sarf ettiği, her çaba, gayret Allah’ın rızasına, sevgisine vesile olur.
Allah’a âşık biri de nefsinin değil Allah’ın hesabını yapar, resulüne tabi olur ve rahmet olabildiği kadarıyla herkese rahmet olur. Biri insanlar için rahmet olursa Allah’a, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e, cennete, Hz. İnsan olmaya yakın olur; ama rahmet olmaz, tam tersine musibet olursa, azap olursa, insanlara bela olur, kan olur, gözyaşı olur ve düşmanlık ederse bu durumda da şeytana arkadaş olur, şeytana yakın olur. Allah’ın, resulünün ve mü’minlerin dostluğunu bırakıp şeytanı, şeytanın zürriyetini dost edinmiş olur. Bu yüzden doğru bakıp doğru görmek, doğru anlamak ve doğru konuşmak gerekir. Doğru bir tek Allah’ın buyurduğudur. Hak Allah’tır, haklı olan Allah’tır, hak ve doğru olan da Allah’ın vahyidir, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in gittiği yoldur, yaptığıdır, yaşadığı ve yaşattığıdır.
Ya biz de Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e, canlı Kur’an’a tâbi oluruz ve Allah’ın vahyi, ayetleri bizde tecelli eder, biz de Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e benzeriz, böylelikle Asr-ı Saadet’i günümüze taşırız ve hem dünyada hem de ahirette Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’le beraber oluruz ya da kendi kendimize din üretir, hüküm verir, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’i tanımadan, iman etmeden, kendi kendimize bir yol çizer, o yolda gideriz. Böyle yapınca da mü’min ve Müslüman olduğumuzu zannederiz. Hâlbuki Allah bizi mü’min ve Müslüman olarak kabul etmez.
Bilmemiz lazım ki Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e tâbi olur, rahmet olursak iman etmiş oluruz. Aynı şekilde insanlara cennet olur, güzellik olursak devamlı olarak Allah’ın rızasını gözetir, “acaba rabbim bu konuda ne der” deyip hayatı yaşarsak iman etmiş, Allah’a âbd olmuş oluruz. Yoksa “birileri şöyle söyledi, birileri böyle söyledi” demekle hiçbir yere varamayız. Peki, Allah ne söyledi! Önemli olan Allah’ın söylediği değil mi! Senin öncelik olarak Allah’ın ne dediğini anlamaya çalışman gerekmez mi! Hani Allah’a, ahirete iman etmiştin, mü’min olmak, Müslüman olmak böyle midir!
Mü’min mutlaka haktan yana, Allah’tan, resulünden, Allah’ın vahyinden yana durur. Bir şeyi konuşurken, düşünürken de “acaba bu konu hakkında rabbim ne demiş, resulü nasıl yapmış” deyip hayatını yaşarken Allah’ın hesabını yapar ve insanlara bunu tavsiye eder. Yoksa böyle yapmazsa birilerini rab edinip Allah’ın yerine koymuş olur.
Bizimle beraber olan kardeşlerimiz ferasetle, basiretle bakmalı ve bunu görmelidir. Bir yanda iblis, şeytanlar, ona tâbi olanlar ve onun zürriyeti, bir yanda da peygamber ve Allah’ın vahyi vardır. Mü’minler, iblis ve taraftarlarının ne kadar hunharca, canavarca saldırdığını zaten görüyor, seyrediyor. Bizim de bunlardan ibret almamız, ders almamız lazım.
Şayet hesabı Allah’a göre yapmazsak o hâlde Allah bizi huzuruna aldığında “kimden yana durdun, nasıl tavır koydun, benim hesabımı nasıl yaptın, barış olsun, kardeşlik olsun diye ne yaptın! Ateşe odun atıp sen de mi bir şeyler söyledin yoksa haktan, hakikatten, barıştan, kardeşlikten yana mı durdun” deyip bizi hesaba çekmez mi!
Bir insanın ölümüne rıza gösterip katiller için “doğru yaptılar” dediğimizde o cinayete ortak oluyorsak o hâlde yüzlerce, binlerce insanın katledildiği bir yerde yaşanan bu cinayetlere sessiz kaldığımızda ya da cinayetleri işleyenlerin doğru yaptığını söylediğimizde de onlara ortak olmuş olmaz mıyız? -Elbette ki ortak oluruz; çünkü sessiz kalmakla onları desteklemiş oluruz. Onlara ortak olmak için ille de içlerinde olmamız gerekmez, eğer onları destekliyorsak içlerindeyiz ve işlenen bütün cinayetlerin aynı şekilde ortağıyız demektir.
Evet, ya Kabil’den, iblisten yana duracağız ya da Hz. Âdem (a.s.)’dan yana duracağız. Bizim Hz. Âdem (a.s.)’dan yana durmamız ve zulmedenleri desteklemememiz, aksine zulmün bertaraf olması için elimizden geleni yapmamız gerekir.
Allah bizi basiretle, ferasetle, Allah’ın nuruyla, resulüyle, Allah ile bakanlardan ve Allah’ın hesabını yapanlardan eylesin inşallah! Allah bizi haktan, hakikatten, birlikten, beraberlikten, kardeşlikten yana olanlardan ve buna davet edenlerden eylesin inşallah! Allah bizi zalimlerden eylemesin! Allah bizi savaştan, katilden, cinayetten, kaostan yana olanlardan, onlara destek verenlerden eylemesin, Allah bizi bundan muhafaza eylesin inşallah!
