SİZİN SAYENİZDE KARANLIKLARDAN KURTULMUŞKEN TEKRAR KARANLIKLARA BULAŞTIM. TÜM ÇABAMI GÖSTERDİĞİM HÂLDE ESKİ MANEVİYATIMA ULAŞAMIYORUM, NE YAPMALIYIM?
Allah bizi karanlıklardan kurtardıktan sonra karanlığa düşmemiz doğru olmaz. İnsanın, Allah’ı sevmesinden, Allah’ın da onu sevmesinden sonra rabbini kaybetmesi ona yakışan bir hâl, tavır değildir.
Biri, rabbi kendisine ikram ettikten sonra kaybediyorsa bu kaybının sebebi; Allah’ın kendisine verdiği nimete şükretmemesinden, onu tercih edememesinden dolayıdır. İnsan, rabbini tercih edemiyorsa o hâlde başka şeyleri tercih etmek zorundadır. Hataya, günaha, yanlışa düşmek başka, karanlığa düşmek başka bir şeydir. İman, nurdur. Allah’ı sevmek, Allah’la beraber olmak nurdur, küfür ise karanlıktır, zulmettir.
Elimizdeki nimeti kaybetmemizin tek bir sebebi vardır; o da nimetin kıymetini bilemeyip şükürsüzlük yapmamızdır. Şükretmeyenler iblise, şeytana tabi olmuş olur. Allah ayet-i kerimede “andolsun ki nimetlerime şükrederseniz onu artırırım; ama şükretmezseniz azabım çok şiddetlidir”301 buyurmuştur. İşte, çok şiddetli azap; o nimeti kulundan almaktır; yani şükretmediğinden dolayı bu nimeti kaybetmek, kendini çok şiddetli bir azabın içine atmaktır.
Şükretmek ve kaldığımız yerden devam etmek için bir daha dönüp yola koyulmamız ve yürümeye çalışmamız gerekir. Öyle ki kaybettiğimizi tekrar kazanabilelim.
İnşallah bu sefer daha güzel sarılır, kaybetmemek için şükrederiz. Nasıl ki zahiri nimet için şükretmek gerekiyorsa Allah bize sevgisini, yakınlığını ikram edip kendini zikrettirdiğinde, güzellikler yaptırdığında verdiği bu manevi nimetler için de şükretmemiz gerekir. Eğer Allah’ın bize ikram ettiği manevi nimetler için “ya rabbi! Hamd olsun benim için her şeyi yaptın, bunları ben yapmadım, sen bana beni sevdiğin için ikram ettin” deyip şükredersek Allah nimetini artırır; ama böyle yapmaz “ben Allah için şunu yaptım, Allah da bana sevmediğim bir muamelede bulundu” dersek o zaman nankörlüğün en büyüğünü yapmış oluruz. Böyle söyleyebiliyorsak demek ki hâla Allah’ı tanımamışız, onun işini, muamelesini, bize ikram ettiklerini beğenmiyoruz! Yanlışı kendimizin yaptığını kabul etmiyoruz. Oysaki Allah “bütün iyilikler Allah’tan, bütün kötülükler ise sizin nefsinizdendir”302 buyurmuştur. Bilmemiz lazım ki bizde her ne iyilik varsa Allah’ın ikramıdır. Allah onları bize ikram etmiştir. Nefsimizden göreceğimiz şey ise sadece kötülüktür. Nefsimiz bizi sadece ters tarafa, şeytanla dost olmaya, arkadaş olmaya, şeytana hizmetçi olmaya sürükler.
Bir insan düşünün ki Allah onu Hz. İnsan olsun, kendisine halife olsun diye yaratmış, o ise gidip şeytana halife oluyor! Böyle bir şey hiç insana yakışır mı! Bunu soruyu soran kardeşimiz için değil genel olarak söyledim. Yapmamız gereken şey; tövbe ve istiğfar ederek Allah’a dönmek ve “ya rabbi! Sana döndüm” demektir. Allah çok çok tövbe edenleri sever;303 yani kul çok yanlış yapsa; ama hep tövbe etse çok çok tövbe ettiği için Allah onu sever, dolayısıyla bizim de yapacağımız bu tövbemiz Allah’ın sevgisini kazanmamıza sebep olur.
Bu yüzden Allah bizi sevsin, Allah’a kavuşalım ve karanlıklardan kurtulalım istiyorsak yapmamız gereken şey; çok çok tövbe etmek, istiğfar etmek, Allah’a dönüp ona koşmaya ve firar etmeye çalışmaktır.
