ALLAH’A TESLİMİYETLE İLİŞKİLENDİREREK KÂBE’NİN ETRAFINDA DÖNMEYİ NASIL ANLAMAMIZ GEREKİR?
Allah’a teslim olmayan hiçbir varlık, hiçbir şey yoktur. Hepsi Allah’a teslim olmuş durumda ve secde hâlindedir. Bütün varlık, Allah’ın kendisine tayin ettiği yörüngede semah edip döner. Allah sınırı koymuştur, onlar da bu sınırı asla çiğnemezler. Bu durum atomdan, galaksilere kadar böyledir. İnsanın da bütün vücudu Allah’a teslim vaziyette, secdede ve itaattedir; ama söz konusu insanın âbdiyetliği olunca durum değişir.
Diğer varlıklar iradesiz bir şekilde Allah’a teslim olurken insanın kendi iradesiyle Allah’a teslim olması vardır. Allah ayet-i kerimede “yerdekiler, göktekiler ve insanların birçoğu Allah’a secde eder”290 buyurur. Dikkat edilirse Allah “insanların hepsi Allah’a secde eder” demedi, “birçoğu secde eder” buyurdu; çünkü insan kendi iradesiyle secde eden bir varlıktır; ama diğer varlıklar için bu geçerli değildir. Diğer varlıkların hepsi Allah’ın muradını gerçekleştirmek üzere kendi vazifesini yapar. Bununla beraber bir yörüngede semah eder ve sınırı çiğnemezler; yani hepsinin hareketinin bir sınırı vardır ve bu sınırı asla aşmazlar.
Peki, insanın, bütün bu varlığın zikrine, semahına nasıl iştirak etmesi gerekir?
Zahiri olarak bütün hücreler ve atomlar zaten Allah’a secde hâlinde, semah ve itaat hâlindedir. Allah, insanı her ne için yaratmışsa insan da çabasını gösterip Allah’ın kendisi üzerindeki muradını gerçekleştirirse Allah’a bütün varlık gibi gerçek manada teslim olur ve Müslüman olur.
Allah’ın muradının kulu üzerinde gerçekleşmesi; kulun, Allah’a iman etmesiyle, imanını artırıp saf iman olmasıyla, saf aşk olmasıyla, saf Allah’ın nuru ve Allah’ın güzelliği olmasıyla mümkündür; ancak böyle olunca insan bütünüyle secde etmiş, Allah’a ayna olmuş ve Allah’ın güzelliği onun üzerinde tecelli etmiş olur. Allah’ın insan üzerindeki muradı zaten budur; insanın Allah’a ayna olması, halife olması ve El Esmau’l Husna’nın kendisi üzerinde tecelli etmesidir; çünkü Allah, insana bakınca kendi isimlerini, güzelliğini görmek ister ve bu güzelliğini sever; yani Allah, insan üzerinden kendi kendini sever. İşte, insanda Allah’ın El Esmau’l Husna’sı, güzel isimleri tecelli edince insan bu güzelliğe sahip olmuş olur. Allah da insanın bu güzelliğe sahip olmasını sever ve bu yüzden ona “velim” der, “dostum” der.
Allah’a dostluğun olabilmesi için Allah’ın nurunun bütünüyle kul üzerinde tecelli etmesi ve kulun bu nuru dışarıya aksettirmesi gerekir; yani Allah’ın güzelliğinin kul üzerinde bütünüyle görünmesi gerekir. Böyle olunca kul her şeyiyle, her zerresiyle Allah’a teslim olmuş olur.
Semah etmek ruhun işidir, ruh zaten iradesiz olarak aşktan semah eder. Kardeşimizin de sorusunda belirttiği gibi Kâbe, sadece semah etmenin talimidir.
Peki, Kâbe’nin etrafında semah ederken aslında ne söylemiş oluruz?
Tavaf edince Allah’a “ya rabbi! Senin peşinden koşuyorum! Senin rızanın peşinden koşuyorum. Beytullah temsili olarak senin evindir, ben de senin evinin etrafında dönüyorum; ama Kâbe’nin etrafında beden itibariyle dönüyorum, yoksa ruhum ve gönlüm seni tavaf ediyor, seni istiyor, ben de senin peşinden koşuyorum” deriz. Bu, hayatımızı yaşadığımız her anımız için geçerlidir. Ne yana dönersen dön, rabbinin vechi oradadır291 ayeti üzerimizde tecelli ettiğinde semah etmekten başka bir şey düşünemeyiz. Kişi her taraftan rabbinin vechini, cemalini müşahede ettiği için manevi olarak gönlü semah eder, bu müşahadesi olmasa bile bunu tadınca tattığı için yine semah eder. Her ne kadar bir şey görmese de gönül itibariyle semah hâlinde olur.
