MAHŞERDE KİMLER ŞEFAATÇİ OLACAK?
Allah ayet-i kerimede buyurur “o gün Allah’ın izin verdikleri müstesna hiç kimse şefaat edemez, o izin verdikleri de rabbimiz ‘hakkı söyledi’ derler.”289 Asıl şefaat dünyadadır. Dünyadaki şefaat yarım kalınca ahirette tamamlanır.
Dünyada yarım kalan şefaatin ahirette nasıl tamamlanacağını izah edeyim.
Dünya hayatını yaşarken birinin kulluğunu kabul edip sevdiysek, ona tâbi olup, onun gibi kul olmaya çalıştıysak, o da Allah yolunda yürüyüp bize kulluğu öğrettiyse imanda ona tabi olduk ve onun iman ettiği gibi iman ettik demektir. Şayet yeteri kadar kazanma imkânımız olmadıysa, amel itibariyle onun gibi yapamadıysak ya da amelimiz kurtuluşumuz için yeterli olmadıysa bu durumda bize şefaat gerekir. İşte, Kıyamet günkü bu şefaat yarım kalan işin tamamlanması için yapılır.
Allah, Kıyamet günü o şefaatçiye “sen bu kuluma dünyadayken yardım ettin, ona kulluğu, benim kelamımı, dostluğumu öğretmeye çalıştın; ama ömrü yetmedi ve işi yarım kaldı. Şimdi bu şefaati tamamlama şerefini sana veriyorum” der ve yarım kalan işin tamamlanması için ona şefaat hakkını verir. Yoksa şefaat etmek “haydi, istediğine şefaat et” demek değildir. “İstediğine şefaat et” gibi bir şefaat yoktur. Bu yüzden Kıyamet yerindeki şefaat, dünyada yarım kalan şefaatin tamamlanması içindir.
Şefaat, şefeteyn; iki demek, çift demektir. Şefaat aynı zamanda şifa manasına gelir; yani şefaat hem dünyaya hem de ahirete ait iki yönlü şifa manasındadır. Dünyadayken biri birinin gönlüne Kur’an ile, sırat-el mustakimle, kullukla şifa olmuşsa; ama bu şifası yarım kalmışsa ahirette yarım kalan bu işi Allah ona tamamlatır.
Bir anne, baba kendi çocuğuna yardım eder, ona kulluğu öğretirse bu durumda o anne, baba, çocuğuna şefaatçi olur. Aynı şekilde bir evlat anne, babasına kulluğu öğretirse, onlar da ona uyar, onun kulluğunu kabul ederse bu durumda evlat, anne, babasına şefaat eder. Bu, bir âlime, bir veliye veya bir Mürşid-i kâmile uyanlar için de aynen geçerlidir.
Sonuç itibariyle biri dünyadayken başkasına yardım edip ona sırat-el mustakimi gösterse, kulluğuyla örnek olsa ve onu hidayete taşısa; ama kurtuluşu için ya da kazanması için ona yaptığı yardım yeterli olmasa bu defa yaptığını tamamlaması için o kişiye öbür tarafta şefaat hakkı verilir, bu şeref bahşedilir. Kim birine kulluk yolunda yardımcı olmuş, yol göstermiş, örnek olmuşsa bunları yapabildiği kadarıyla Kıyamet günü şefaat etme hakkına da o kadar sahip olur.
