BİR İNSANIN KENDİSİNE TABİ OLUNMASI KARŞILIĞINDA CENNETİ VA’D ETMESİ DOĞRU MUDUR?
18.BÖLÜM
BİR İNSANIN KENDİSİNE TABİ OLUNMASI KARŞILIĞINDA CENNETİ VA’D ETMESİ DOĞRU MUDUR?
Biri “bana tabi olun cennete gidersiniz yoksa kaybedersiniz” derse kendini peygamberin yerine koymuş, kendini peygamber zannetmiş, dolayısıyla haddini aşmış olur. Bunu söyleyebilecek tek kişi Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’dir, onun dışında hiç kimse bunu söyleyemez.
Peki, bunu neden sadece Resulullah (s.a.v.) Efendimiz söyleyebilir?
Çünkü Allah ayet-i kerimede “de ki: Allah’ı seviyorsanız bana tabi olun ki Allah da sizi sevsin ve günahlarınızı mağfiret etsin”278 buyurmuştur. Bu yüzden ister veli ister Mürşid-i kâmil olsun bu fark etmez, onlar insanları Allah’ın resulüne tabi olmaya davet eder ve “gelin, hep beraber Allah’ın resulüne tabi olalım, Allah’a ve resulüne itaat edelim” der.
Unutmamamız lazım ki Allah’ın resulüne tabi olduğumuz ve Allah’a itaat ettiğimiz kadarıyla kazanırız. Dolayısıyla birinin başka insanlara “hep beraber bana tabi olun” demesi doğru değildir. Hiç kimse insanları kendine davet edemez.
Biz de insanları davet ederken “gelin bana tabi olun” demiyoruz. “Gelin hep beraber Allah’a ve resulüne itaat edelim, resulüne tabi olalım, bu, Allah’ın emridir. Gelin, hep beraber kul olmaya, Allah’a âbd olmaya, ebedi hayatımızı kazanmaya çalışalım” diyoruz. Kim nerede kazanabiliyorsa yeri orasıdır. Herkese lazım olan ebedi hayatıdır. Herkese Allah’ın rızası, dostluğu, cemali, Hz. İnsan olmak, Allah’a halife olmak, ayna olmak lazımdır. Bu nedenle kim bunları nerede kazanabiliyorsa yeri orasıdır. Yoksa “bana uymazsanız, tabi olmazsanız kaybedersiniz” gibi bir söz, büyük bir sözdür ve bu sözü söyleyen kişi haddini aşmıştır; çünkü bu söz edebe aykırıdır.
Evet, herkesin fıtratı aynı değildir. Fıtratlar birbirine uymayabilir, birinin fıtratı başkasına, ötekinin de başka birine uygun olabilir. Kimin fıtratı nereye uygunsa orada olmalıdır. Kulluğunu oradan öğrenmeli, hizmetini orada yapıp Allah’ın rızasını kazanmak için çabasını ve gayretini orada sarf ederek kazanmalıdır. Yoksa insanlara “gelin, bana uyun, bana tabi olun” demek Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’i aşmak gibi bir sonuç doğurur ki bu da edebe aykırıdır. Bu yüzden biz de tüm kardeşlerimize “hep beraber Allah’a ve resulüne itaat edip tabi olalım. Bizimle beraber yürümek istiyorsanız buyrun hep beraber yürüyelim. Eğer bizimle yürümek istemiyorsanız o zaman nerede yürümek istiyorsanız yeriniz orasıdır” diyoruz.
Bize düşen; kim olursa olsun herkese yardım etmek, destek olmak, kulluğu ve âbdiyeti öğretmek, Allah’ı sevdirmek ve kulluğu onlara kendi üzerimizden göstermektir.
Biri Allah’a kul olduğunda ona bakanlar “ben de onun gibi bir kul olmak istiyorum” dediğinde ona tabi olmuş, onunla gönül beraberliği kurmuş ve onu sevmiş olur. Onu severken aslında onun kulluğunu sever, gönlü onunla beraber olunca da ona tabi olmuş ve onunla beraber yola koyulup yürümüş olur. Yoksa insanın kendine davet edip “gelin, sizi cennete götüreyim, gelmezseniz kaybedersiniz” demesi edebe aykırıdır. Bunu söyleyen ister âlim, ister şeyh, isterse “ben Mürşid-i kâmilim” diyen biri olsun bu hiç fark etmez, yanlış yapmıştır.
Anne, babalar da buna dâhildir. Kendi evladımıza bile söylememiz gereken şey; “gelin, hep birlikte Allah’a kulluk edelim ve ebedi hayatımızı kazanalım” sözüdür. Yoksa kendi evladımızı bile kendimize davet edip ona “bana uy” diyemeyiz.
Hepimize düşen; hep beraber Allah’a ve resulüne itaat etmek, resulüne tabi olmaktır. Allah bunu kul olmamız için bizden ister. Dolayısıyla Kıyamet günü bizi huzura aldığında “bana itaat ettin mi, ayetlerime iman ettin mi, resulümü örnek olarak, önder olarak, rehber olarak kabul ettin mi, resulüme tabi oldun mu” deyip hesabı böyle sorar. Eğer “evet, ya rabbi! Hep beraber resulüne tabi olduk” dersek o zaman hesabımızı vermiş oluruz. Allah’ın bizden istediği de budur. Yoksa “ben falancaya uydum. O böyle söylediği için ben de böyle yaptım” dersek Allah bize “neden hep beraber resulüme tabi olmadınız! Neden onu kabul etmediniz yoksa onu beğenmediniz mi” diye sorar, biz de hesabımızı veremeyiz. Bu yüzden yapmamız gereken; Allah’ın resulüne tabi olmak ve “ben falancaya uyuyorum” dememektir. Böyle bir cevap yanlış bir cevaptır, haddi aşan, sınırı aşan bir cevaptır.
Allah bizi böyle şeylerden muhafaza eylesin inşallah. Allah’a ve resulüne karşı edepli olmak gerekir. Hep beraber Allah’ın resulüne tabi olup onu örnek almamız ve gönül hâlimizi onun gönül hâline benzetmemiz, bununla beraber onun yürüdüğü yolda adım adım onun izinde yürümemiz, başkalarına değil sadece ona tabi olmamız lazımdır. Âlimlerin, “ben şeyhim” diyenlerin, velilerin ve Mürşid-i kâmillerin de böyle yapması gerekir. Biri gerçek bir veli, gerçek bir Mürşid-i kâmil veya gerçek bir âlimse zaten böyle yapar ve herkesi Allah’ın resulüne tabi olmaya davet eder. “Hep beraber Allah’ın resulüne tabi olalım” deyip önce kendileri çabalarını gösterir, sonra da kendileriyle beraber olanlarla birlikte Allah’ın resulüne tabi olup yolu yürürler. Yoksa onlar hiç kimseyi kendilerine davet etmezler.
