close

BAZEN MUHABBETTEN COŞUP ALLAH İÇİN HER ŞEYİ YAPABİLECEĞİMİ DÜŞÜNÜYORUM SONRA DA KENDİME KARŞI BİR GÜVENSİZLİK ÜZERİME ÇÖKÜYOR VE ÜZÜLÜYORUM. BU GÜVENSİZLİKTEN NASIL KURTULABİLİRİM?

Kardeşimizin birinci hâli manevi hâlidir, bununla beraber Allah’a güven ve tevekkül içinde mü’mince bir tavır ortaya koyduğu gönlünün hâlidir. Kardeşimizin kendine güvenmemesi ise nefisten kaynaklanan bir hâldir. Kişi “ben Allah için her şeyi yaparım” dediğinde nefsi hemen araya girer ve şeytan ona vesvese verir. Bu durumda kişinin bu vesveselere karşı cevap vermesi gerekir ki nefis ve şeytan sussun, bir daha da böyle vesveseler vermesin.

Peki, bu durumda nefsimize nasıl bir cevap vermemiz gerekir?

Nefsimize “her şey Allah’a ait değil midir, mülk onun değil midir, biz ona ait değil miyiz! Rabbimizi kazanırsak kaybedeceğimiz bir şey olur mu! Aynı şekilde rabbimizi kazanamazsak kazandığımız bir şey olur mu” dememiz ve nefsimizi buna ikna edip susturmamız gerekir. Böyle söylediğimizde şeytanın verdiği vesveseye de cevap vermiş oluruz.

İstesek de istemesek de her hâlükârda bu hayatımız bitecek ve ahirete gideceğiz. Yaşadığımız bu dünya hayatını da bir şeylerin ya da birilerinin yolunda kurban ederek feda ederiz ve ömrümüzü onun uğrunda harcarız. Hayatımızı her ne için kurban etmişsek karşılık olarak sadece onu alabiliriz. Eğer hayatımızı feda ettiğimiz şey fani bir şeyse ölünce onu bırakıp gitmek zorunda kalırız; ama kazandığımız baki olana, ebedi olana, Allah’a ve ahirete aitse o hâlde kazandığımız ebediyete kadar bizim olur. Bu yüzden hayatımızı ne için harcadığımız çok önemli bir meseledir.

Biri bir Mürşid-i kâmile tabi olmuşsa; Allah’ın rızasını, yakınlığını, dostluğunu, cemalini, sevgisini, kısaca rabbini ister, kendi kendini, Allah’ın kendisine nefhettiği ruhu ister. Bu herkes için geçerlidir. O hâlde bunun karşılığında da feda edilmesi, kurban edilmesi gereken bir şeyin olması gerekmez mi! “Feda edilmesi, kurban edilmesi gerekir” derken bunu ille de zahiri olarak hayatı feda etmek şeklinde düşünmeyelim. Bu, insanın gönül itibariyle Allah için her şeyi yapabilmesi demektir.

İnsan, Allah’a karşı samimiyetini gönlüyle göstermez “ya rabbi! Seni istiyorum, rızanı, dostluğunu istiyorum. Bunun karşılığında da her ne olursa olsun yapmaya hazırım” demezse zaten Allah’ın rızasını ve dostluğunu kazanamaz. Bu yüzden insanın; rabbinin rızasını kazanabilmek için gönül itibariyle her şeyi feda etme hâlinde olması gerekir.

Evet, kardeşimizin birinci hâli doğru olan, güzel olan hâldir. İkinci hâli ise nefisten kaynaklanan bir hâldir. Nefsin bu hâlinin temizlenmesi için kardeşimizin, nefsine “sen bana tabi olursan ebediyen her istediğin senindir. Rabbin sana böyle va’detmiştir; ama ben sana tabi olursam ebediyen kaybederiz. Ahiretimizle birlikte rabbimizi de kaybederiz. Hâl böyleyken benim sana uymamı, tabi olmamı nasıl istersin! Sen bana tabi ol, birlikte ahiretimizi, rabbimizi kazanalım” deyip nefsini ikna etmesi gerekir. Şayet kardeşimiz nefsini ikna ederse nefsi de boyun büker ve yapması gerekeni yapar inşallah.

Okuyucuda açSesli dinle