close

BİR MÜRŞİD-İ KÂMİLE TABİ OLAN NE KAZANIR, TABİ OLMAYAN NE KAYBEDER? MÜRŞİDE TABİYETİ BİRAZ AÇIKLAR MISINIZ?

Mürşid-i kâmille beraber olan birine mürit; yani irade eden denir. Mürit; Allah’ın rızasını ve dostluğunu irade eder. Bu durumda kişi bir Mürşid-i kâmille beraber olunca ondan Allah’a nasıl dost olacağını öğrenir.

Biri bir Mürşid-i kâmile tabi olduğunda Allah’ın rızasını, dostluğunu, kulluğu, imanı ve Allah’a teslimiyeti kazanır. Aynı şekilde Allah’a karşı edepli olmayı, Hz. İnsan olmayı ve kendi kendini, Allah’ın kendisine nefhettiği ruhu kazanır. Kişinin tabi olduğu Mürşid-i kâmil bunları kazanmış ki o da bunları kazanmak için mürşidine tabi olur. Bu durumda biri Mürşid-i kâmile tabi olmazsa bütün bu nimetleri kaybeder ve ibadetleri sevap kazanırım düşüncesiyle, fikriyle yapar.

Kulun Allah’a dost olmak gibi bir niyeti, Allah’a yakın olmak, mukarrebun olmak gibi bir derdi yoksa hiçbir zaman bu nimeti kazanamaz. Kulun önce böyle bir niyetinin olması gerekir. Niyeti olunca da bu defa niyetini fiile döküp Allah’ın rızasını ve dostluğunu kazanmış bir Mürşid-i kâmille beraber olması gerekir ki mürşidi gibi yapıp kazanabilsin. Kul “ben de onun gibi bir kul olup onun kazandığını kazanmak istiyorum” dediğinde Mürşid-i kâmile tabi olmuş olur. Artık yapması gereken şey; mürşidine uymak ve onun yaptığı gibi yapmaya çalışmaktır.

Allah’ın rızasını, dostluğunu kazanmış bir Mürşid-i kâmille beraber olmayan biri kendini bu nimetten mahrum bırakmış olur. Şayet tabi olmuyor, mürşide uymamak için bahane arıyorsa o hâlde Mürşid-i kâmile karşı kibirlenmiş ve “ben kendi kendime işi yaparım, ben kendi kendime yeterim” deyip kendini müstağni görmüş, ihtiyaçsız görmüş olur. Böyle yaparak da hiç farkında olmadan ayetleri, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e tabiyeti inkâr etmiş “bu gereksizdir, olmasa da olur” demiş olur; yani hiç farkında olmadan kendini Allah’a karşı müstağni görmüş olur.

Bilmemiz lazım ki kim kimin kazandığını kazanmak istiyor ve kimin gibi yapmaya çalışıyorsa örnek aldığı kişi onun mürşididir. Bundan dolayı devamlı olarak “mürşidsiz hiç kimse yoktur. Herkesin bir veya birkaç mürşidi vardır” diyoruz. Dünyevi konuda kazanmak için her kim hakkında “ben de onun gibi yapacağım ve ben de onun gibi olacağım” diyorsak böyle söylediğimiz herkesi kendimize mürşid kabul etmişizdir.

İnsan, öğrenen bir varlıktır. Öğrenirken de birbirinden öğrenir; yani her neyi öğrenmişse o öğrendiğini bir insandan öğrenmiştir. Sonuç itibariyle insan; kendini, dünyayı, Allah’ı ya Allah ile beraber olanlardan ya da Allah’tan bağımsız olarak nefsiyle beraber olanlardan öğrenir. Aynı şekilde ya Allah’ın veli olan, mürşid olan kullarına tabi olur ya da nefsini mürşid zanneden, nefsiyle hareket edip nefsiyle yaşayan, nefsini ilah edinenlerle beraber olur ve onları mürşid olarak kabul eder. Böyle olunca da Allah’ın rızasını, dostluğunu, cemalini kazanma imkânından mahrum kalmış olur.

Okuyucuda açSesli dinle