ÇOCUĞUMUN KUR'AN ÖĞRENMESİNİ İSTEMEYEN EŞİME KARŞI NE YAPMALIYIM?
Çocuklarımızı yetiştirirken, büyütürken dikkatli olmalıyız; çünkü onlar Allah’ın bize emanetidir.
Çocuklarımıza öncelikle Kur’an’ı, ibadeti öğretmeye çalışmamız doğru değildir. Her şeyden önce çocuklarımıza imanı öğretmemiz gerekir. Allah, ayetlerini indirirken sahabeye önce ibadeti veya ayetleri öğretmemiş, öncelikle imanı anlatmış, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz de sahabeye önce imanı öğretmiştir. Bu yüzden ister çocuklara ister yetişkinlere olsun bizim de eğitime başlarken işe imandan başlamamız lazımdır, yoksa ibadetten veya Kur’an’ı öğretmekten başlamamız doğru değildir; yani karşımızdakine ayetleri okurken önce o kitabın sahibini tanıtmamız gerekir.
Allah ayet-i kerimede “mü’minlere Allah’ın ayetleri okunduğunda imanlarını artırırlar”254 buyurmuştur. Bu durumda insanın, mü’min olmadan Allah’ın kelamını okuyunca imanı artmaz, insanda o ayetlere karşı yeterli derecede bir edep olmaz. Kişi ayetleri okurken sanki herhangi bir kelamı dinlemiş, öğrenmiş, okumuş gibi okur, ayetleri öyle öğrenir ve dinler. Bu da edebe aykırıdır ve kişiyi Allah’tan uzaklaştırır. İşte, karşımızdakine kitabın sahibini tanıttığımızda o kişi ayetleri okudukça imanı artar ve ayetlere karşı edep sahibi olur.
Aynı şekilde ibadet de böyledir. İnsan, rabbini bilir, tanırsa ibadet ederken o tadı, hazzı alır ve rabbinin huzurunda aşk sahibi, edep sahibi olur; ama rabbini tanımadan kuru bir gönülle ibadet ederse ibadeti ona hiçbir fayda vermez ve onu rabbine yakınlaştırmaz. Bundan dolayı karşımızdakine her şeyden önce imanın eğitimini vermemiz gerekir.
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz bir hadis-i şerifinde “çocuklarınıza ‘la ilahe illallah’ dedirtin, sonra onları bırakın. Korkmayın, onlar dünyalarını da ahiretlerini de kazanırlar”255 buyurmuştur. Çocuğun önce rabbini tanıması, Allah’tan başka ilah olmadığını, bütün mülkün Allah’a ait olduğunu bilmesi, kendisinin sahibinin de Allah olduğuna iman etmesi, takdirin, her şeyin Allah’a ait olduğunu ve kendisinin gücünün hiçbir şeye yetmediğini; ama onu yaratan rabbinin gücünün her şeye yettiğini bilip buna iman etmesi ve Allah’ın yakınlığını tatması gerekir.
Biri bu şekilde iman ederse hayata karşı dimdik durur, herhangi bir musibet veya bela karşısında ezilmez, diz çökmez, yıkılmaz; çünkü rabbine güvenir, tevekkül eder, rabbinin hesabını yapar. O böyle yapınca Allah da onun hesabını yapar.
Bu yüzden çocuklarımıza imanı öğretmemiz ve imanın talimini yaptırmamız gerekir. Bunu da ya evde bizim yaptırmamız ya da çocuğumuzu imanın taliminin yapıldığı bir yere göndererek orada ona iman taliminin yapılmasını sağlamamız gerekir. Çocuğumuz imanın talimini yaptıktan sonra Kur’an’ı da okur, diğer bilgileri de öğrenir; ama öncelikle mülkün sahibini, Kur’an’ın sahibini tanıması, anlaması gerekir. Allah’ı tanıdıkça, anladıkça sever, haşyet duyar. Kur’an’ı, Allah’ın kelamını okurken de ne okuduğunu anlar. Allah ona o okumasıyla beraber hikmetini ve muradını da öğretir. Aksi takdirde hiçbir zaman hikmeti öğrenemez, bununla beraber Allah’ı bilmediği hâlde kelamını okuyunca Kur’an’ı bildiğini zanneder, üstelik kendine de âlim der. Aslında Allah’ı bilmiyor; ama sorsan Allah’ı tanıdığını zanneder ve kendine göre “işte, Allah’ın zati sıfatları ve sübuti sıfatları vardır” der. Bunu da sadece bilgi olarak söyler, oysaki bu bilgisi imana dönüşmemiştir.
Evet, ameller niyetlere göredir. Elbette ki kardeşimiz çocuğunun Kur’an öğrenmesini, dinini bilmesi için istiyordur. Hâlbuki dediğim gibi; çocuklarımıza önce imanı öğretmemiz, sonra da anne, baba olarak evde çocuklarımızı büyütmeye çalışırken onlara örnek olmamız gerekir; çünkü çocuklar söylediklerimizi değil yaptıklarımızı örnek alırlar. Bazen olur ki anne, babanın bir kelimesi bile çocuğuna iman olur, teslimiyet olur, takva olur.
Eğer söylediklerimiz imana dönüşüyorsa bu durumda söylediğimiz o kelime yaşanarak söylenen bir kelimedir. Biz söylediklerimizi hayatımızda uyguladığımızda çocuğumuz da bizi o kelimeyi yerine getirmiş olarak görür ve bunu gördüğü için de Allah çocuğun üzerinde iman tesiri yaratır ve ona imanı ikram eder. Bundan dolayı çocuklarımızı önce Allah’a bir kul olarak yetiştirmeye çalışmamız, onlara bir şeyler öğretmeye çalışırken de önce imanı daha sonra ise Allah’ın kelamını öğretmeye çalışmamız gerekir.
Kardeşimiz böyle yaparsa inşallah eşi de ikna olur ve çocuğunun Kur’an öğrenmesi için gereken çabayı o da gösterir.
Devamlı olarak söylediğimiz tek şey vardır; o da “rabbimiz Allah’tır” sözüdür. Her ne olursa olsun hayatı yaşarken sadece rabbimizin hesabını yapmamız ve her konuda “acaba rabbim ne der, rabbim benden ne yapmamı, nasıl düşünmemi, nasıl sevmemi, insanlara nasıl muamele etmemi ister” dememiz lazım.
Bütün dünya bize kızsın, küssün, darılsın; ama rabbimiz bize kızmasın, küsmesin, darılmasın. Biz rabbimizi ciddiye alalım, varsın hiç kimse bizi ciddiye almasın. Zaten rabbimizden başkasının bizi ciddiye alıp almaması da önemli değildir.
Şayet biz rabbimizi ciddiye alırsak rabbimiz de bizi ciddiye alır. Bize düşen; rabbimizi övmektir ve onu hamd edip tesbih etmektir. Biz onu övelim, onun övdüğünü övelim, onun sevdiğini sevelim, hiç kimse bizi övmesin, sevmesin. Bilmemiz lazım ki Allah bir kulu sevdi mi, bir kulu övdü mü kullarıyla da kullarının diliyle de onu över, övdürür. Bu yüzden Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “Allah’ın bir kulunu başka kullarıyla övmesi o kuluna olan peşin ikramıdır” buyurmuştur.
Hamd övme ve övülme âlemlerin rabbi olan Allah içindir, Allah’a mahsustur, övülmek de onun hakkıdır. Biz de sadece onu över, ona hamd eder, onun övdüğünü över, onun sevdiğini severiz.
Hep beraber Allah’ın övgüsüne layık olmaya çalışıyoruz, elimizden geleni yapıp layık oluruz inşallah.
