TÖVBE ETTİĞİM HÂLDE SÖZÜMÜ TUTAMIYORUM, SIRF BU YÜZDEN NAMAZ DAHİ KILMIYORUM. BU DURUMDA NE YAPMAM GEREKİR?
Kulun böyle düşünmesi doğru değildir. Namaz kula bu yolda manevi bir güç, kuvvet verir. Biri bütün yanlışları yapsa sonra “nasıl olsa ben bu yanlışları yapıyorum, bu yüzden ibadet etmemin bir anlamı yoktur, ibadet etmem gereksizdir” ya da “bu hâlimle iyilik, güzellik yapmak bana bir fayda vermez” derse böyle düşünmesi yanlış olur. Bu, şeytanın verdiği bir vesvesedir.
İyilik ve güzellik adına her neyi yapabiliyorsak beraberinde ibadetimizi de yapmamız lazım ki çirkin olan hâllerimizden kurtulmamız için manevi gücümüz ve kuvvetimiz olsun, o güç ve kuvvetle yanlışlarımızdan kurtulabilme imkânımız olsun. Yoksa hâşâ “rabbim beni görmek istemez” demek doğru değildir. Günahımız her ne olursa olsun rabbimiz bizi huzuruna davet eder ve bize mutlaka “gel” der.
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz sahabelerle sohbet ederken “Allah günahta ısrar edenleri sevmez” buyurur. Bunun üzerine sahabeler Resulullah (s.a.v) Efendimiz’e “ya Resulullah! Günahı tekrar tekrar işlemeyen hiçbirimiz yoktur. Bu durumda Allah’ın sevgisinden mahrum mu kalmış oluyoruz” diye sorarlar. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz de cevap olarak “hayır, öyle değil! Bir kul işlediği günahtan dolayı pişman olmazsa o zaman günahta ısrar etmiş olur, yoksa bir günahı günde bin defa işlese; ama her defasında pişman olup tövbe etse o günahta ısrar etmiş olmaz”241 buyurur.
Bundan dolayı günahımız her ne olursa olsun mutlaka tövbe etmemiz ve pişmanlık duyup “ya rabbi! Beni bundan kurtar” dememiz, bunu söyledikten sonra da işlediğimiz günahı gönlümüzden silmeye çalışıp rabbimizle aramıza koymamamız gerekir. Hâşâ! Hiç kimsenin günahı Allah’ın rahmetinden, mağfiretinden daha büyük olamaz. Biri böyle düşünmezse kendi kendine zarar verir, kendi kendine zulmeder.
Peki, bu durumda kardeşimizin ne yapması gerekir?
Elbette ki tövbe ve istiğfar edip her defasında Allah’ın huzuruna çıkıp namazını kılması gerekir. Böyle yaparsa Allah ona günahından kurtulma gücünü, kuvvetini verir. Yoksa kardeşimizin “nasıl olsa günah işliyorum, huzura çıkmaya da yüzüm yok” ya da “benim bu hâl ile namaz kılmam, huzura çıkmam doğru değildir” şeklindeki düşüncesi aslında şeytanın verdiği bir vesvesedir. Şeytan böyle vesvese vererek kardeşimizi Allah’tan uzaklaştırmaya çalışır.
Kardeşimizin bu vesveselere karşı “Allah’ın sonsuz mağfiretinin, rahmetinin yanında benim günahımdan ne çıkar! Ya rabbi! Ben kendime zulmettim, aciz kulun, günahkâr kulun huzuruna geldi. Zaten gidecek başka bir yeri de yoktur” deyip tövbe, istiğfar etmesi ve Allah’tan yardım dilemesi gerekir.
Kardeşimiz böyle yaptığında Allah’ın ona yardım ettiğini görür inşallah.
