KİŞİ BÜYÜK GÜNAHLARI İŞLEMİŞSE BİLE ALLAH’A DOST OLABİLİR Mİ?
Bu soruyu sahabenin üzerinden anlamamız gerekir. Sahabelerin büyükleri arasında daha önce en kötü hâlde müşrik olan ve her türlü zulmü yapanlar vardır; ama Resulullah (s.a.v.) Efendimiz onlar iman ettiklerinde “sahabem gökteki yıldızlar gibidir, hangisine tabi olursanız hidayete erersiniz”220 buyurmuştur. Evet, en büyük günahları işlemişler; ama sonra Allah’ın hidayet nurunu, muhabbetini gökteki yıldızlar gibi saçan kullar olmuşlardır.
Bu yüzden en büyük günahlar, en büyük zulümler işlenmiş olsa da herkes için Allah’a dost olma imkânı vardır. Hatta Hz. Ömer (r.a.) kendi kızını diri diri gömmüştür. Eğer Hz. Ömer (r.a.) en yüksek makamdaki bir kul olduysa o hâlde herkes olabilir. Buna böyle bakmak gerekir.
Kulun günahı her ne olursa olsun, tövbe, istiğfar edip Allah’a dönünce Allah onu mağfiret eder. Allah bütün günahları affedeceğini, mağfiret edeceğini221 buyurduysa söz bitmiştir. Buna iman etmemiz lazım.
Evet, Allah bizi affediyor; ama bazen biz kendimizi affetmiyoruz ya da “benim günahım çok büyüktür” deyip günahımızı Allah’a şirk koşuyoruz. Hiç kimsenin günahı Allah’ın rahmetinden, affından, mağfiretinden büyük değildir! Böyle düşünmek şirktir.
Bu nedenle Allah “günahlarınızı affederim” dediyse biz de “ya rabbi! Samimiyetle, ihlasla sana döndüm, tövbe ettim” dediysek bilelim ki Allah günahımızı affetmiştir. Bizim de bunu anlamamız gerekir. Yoksa “acaba Allah benim günahımı affeder mi” dersek günahımızı Allah’a, Allah’ın rahmetine, mağfiretine, affına şirk koşmuş oluruz ki mü’minler olarak şeytanın bu tuzağına düşmemeliyiz.
