close

“EĞER GÜNAH İŞLEMESEYDİNİZ ALLAH SİZİ HELAK EDER VE YERİNİZE GÜNAH İŞLEYİP PEŞİNDEN TÖVBE EDEN KULLAR YARATIRDI” HADİSİNİ HANGİ AYETLERİN ÖLÇÜSÜNE VURMAK GEREKİR?

Sahabeler kendi hâllerinden şikâyet edip “ya Resulullah! Allah’a kul olamıyoruz, kendimizi kontrol edemiyor, kendimize zulmediyoruz ve günaha, yanlışa düşüyoruz” deyince Resulullah (s.a.v.) Efendimiz onlara “siz hiç günah işlemeseydiniz (melekler gibi olsaydınız) Allah sizi giderir, yerinize günah işleyip tövbe eden kullar yaratırdı”218 buyurmuştur. Çünkü Allah’ın, insan üzerinde bir muradı vardır. Bu muradı; insanın, Allah’a ayna olması, halife olması, güzelliğini insan üzerinde görmesi ve isimlerinin insan üzerinde tecelli etmesidir. İnsanın, Allah’a ayna olabilmesi için de önce Allah’ı tanıması gerekir, Allah’ı tanımadan ona halife olamaz, ayna olamaz.

Şayet insan, günah işlemezse ve tövbe edip istiğfar edince affa, mağfirete mazhar olmazsa Allah’ın Ğafur ismini, Ğaffar ismini, Afuvv ismini tanıyamaz, tadamaz. Aynı şekilde Allah’ın Rahim ismini; yani Allah’ın ona merhametle muamele edişini, merhametinden dolayı onu affettiğini tadamaz. Allah’ın Vedud ismini, İlah ismini; yani Allah’ın sırf sevdiği için ona rahmetiyle muamele edip onu affettiğini, mağfiret ettiğini tadamaz.

Allah’ın muradı, insanın kendisini tanımasıysa, isimlerinin insan üzerinde tecelli etmesiyse o hâlde insan günahtan masum olmaz ve mutlaka hataya, günaha, yanlışa düşer sonra tövbe eder, istiğfar eder, rabbi de rahmetiyle, muhabbetiyle muamele edip onu temizler, affeder. Allah, kulunu affedince o kul temizlendiğini, affedildiğini kendi üzerinde tadar. Bu duruma karşılık rabbini bir daha sever, dolayısıyla da hatası ve kusuru rabbini tanımasına vesile olur; yani kul, Allah’ın rahman, rahim, afuvv, ğafur, ğaffar, tevvab, vedud, ilah oluşuna şahit olur ve bütün bu isimler onun üzerinde tecelli eder. Dikkat edilirse “kulun, rabbine olan sevgisi artar” demiyor, bunun yerine “rabbini bir daha sever” diyorum! Çünkü kul, Allah’ın bütün isimleriyle kendisine nasıl tecelli ettiğini, kendisini ne kadar çok sevdiğini, merhamet ettiğini tadınca rabbini bir daha sever ve ona yeniden âşık olur.

Kul, Allah’ın bu isimlerini kendi üzerinde tadınca artık biri kendisine yanlış yaptığında onu affetmeyi bilir. Biri rabbini, rabbinin isimlerini seviyorsa bu durumda başkaları hata işleyince, kusur işleyince onları affeder. Yetmez, bir de hatayı, kusuru örtmeyi ve affetmeyi sever.

Okuyucuda açSesli dinle

Dipnotlar
  1. Müslim, Tevbe, 9-11 ↩