close

ALLAH’IN, TÖVBESİNİ KABUL ETMEDİĞİ KİŞİLER VAR MIDIR? SALEBE’NİN KISSASINDAN YOLA ÇIKARAK BUNU ANLATABİLİR MİSİNİZ?

Tövbe pişmanlığı gerektirir. Birinin imanı yoksa; yani gönlüne iman inmemişse, iman kalbine dâhil olmamışsa, o kişi tövbe etse de bir mana ifade etmez, diliyle istediği kadar “tövbe ettim” desin bu değişmez.

Mesela; sahabenin bir kısmı bir savaşta oyalanmış, savaşa gitmemek için mazeret üretmiştir. Daha sonra tövbe ettiklerinde Allah onlardan iki tanesinin tövbesini kabul etmiş gerisinin tövbesini kabul etmemiştir.

Allah o iki kişinin tövbesini neden kabul etmiştir?

Çünkü onlar tövbelerinde samimi ve ciddiydi, tövbe edip feryat ediyorlardı. Hatta Allah ayet-i kerimede onlar için “dünya bütün genişliğine rağmen onlara dar gelmişti”183 buyurur. Onlar böylesine tövbe etmişler, böylesine samimiyet ve ciddiyet göstermişlerdi. Tövbe etmezlerse kaybedeceklerini anladıkları için tövbeyi de buna göre yapmışlardı.

Peki, Allah geri kalan kişilerin tövbesini neden kabul etmedi?

Çünkü onların zaten böyle bir derdi yoktu, savaşa gitmedikleri için pişman olmamışlardı. Dilleriyle tövbe ettiler; ama vesveseyle şüphe arasında gidip geldiler ve “acaba” dediler. Allah da “acaba” diyenlerin, vesvese içinde tövbe edenlerin tövbesini kabul etmez. Bunu Salebe’nin üzerinden anlayacak olursak Salebe’nin de niyetinde ciddi olmadığı anlaşılır.

Zekât memurları Salebe’nin evine gidip “Allah, vahyini indirmiş, zekâtı emretmiştir. Allah ve resulünün emriyle zekât almaya geldik” dediğinde Salebe onlara “şimdi Allah’ın resulü mü böyle söyledi” diye sorar. Zekât memurları da “evet, Allah vahyetti, resulü de böyle söyledi ve zekâtı toplamamız için bizi görevlendirdi” derler. Salebe önce zekât vermek istemez sonra da “o zaman gidin önce diğerlerinden toplayın sonra gelin ben de vereceğim” der. Zekât memurları gidince Salebe düşünür, memurlar geldiklerinde ise onlara “şimdi Allah’ın resulü benden haraç mı istiyor! Mal benim malımdır” der.

Yani Salebe malını Allah’a ait görmemişti. Böyle söyleyen biri hiç mü’min olabilir mi? -Elbette ki olamaz.

Allah, kâfirler için ayet-i kerimede “kâfirler zaman zaman keşke biz de iman etseydik derler”184 buyurur. Aynı şekilde Hz. İbrahim (a.s.) kavmini imana davet edip putları kırdığında “konuşamayan, yiyemeyen, içemeyen bu taşlara nasıl tapıyorsunuz” deyince kavmi bir an için kendi kendine “biz zalimiz, İbrahim doğru söylüyor” demiş; ama sonra eski hallerine geri dönmüştü. Kâfirin hali işte böyledir. Buradan da anlaşılacağı üzere Allah’ın kabul etmediği şey Salebe’nin zekâtı değil, imanıdır.

Allah ayet-i kerimede mü’minleri tarif ederken; “mü’minler o kimselerdir ki iman ettikten sonra asla şüpheye düşmez, mallarıyla ve canlarıyla Allah yolunda cihad ederler”185 buyurur. Allah, mü’mini böyle tarif etmiştir.

Bir de müzebzebinler; yani bir o tarafa, bir bu tarafa zıplayanlar vardır. Bunlar ne kâfir ne de mü’mindir. Bir o tarafa, bir bu tarafa gidip gelirler; ama iki taraftan da olmazlar. Bunların hali münafıklık halidir. Allah onlardan da imanlarını kabul etmez.

Allah, savaşa gitmeyenlerin de, Salebe’nin de halini bilendir. Bu yüzden ayet-i kerimede böyleleri için “Allah onların kalplerini mühürler”186 buyurmuştur.

Peki, Allah neden kalplerini mühürler?

Çünkü iman edip anladıktan sonra kâfir olmuşlardır. Salebe, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in arkasında en önce duranlardandı, en yakınında duranlardandı. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in Allah’ın resulü olduğunu bildi, anladı, sonra da dünyaya saplandı; yani imandan sonra küfre girdi, dünyayı tercih etti, “Allah bana ikram etti” demek yerine “bu benimdir, Allah’ın resulü benden haraç mı istiyor” dedi.

O halde biri imandan sonra küfre girerse Allah onun da kalbini mühürler. Bütün insanlar ve mü’minler için böyle bir tehlike mevcuttur. Dolayısıyla biri “Allah bana bir şey yapmaz, nasılsa benim imanım var” diyemez. Sonra öyle bir yanlış yapar ki Allah ona gazap eder.

Kişi iman edip hakikati anladıktan sonra bile bile yanlış yaparsa Allah da ona gazap edip onun kalbini mühürler. Allah birinin kalbini mühürleyince de hiç kimse ona yardım edemez, şefaat edemez ve kimse onun zekâtını da alamaz, bunu kabul edemez.

Salebe, malını getirip “zekâtı al” derken aslında yine bir gelgit arasındaydı, sadece kendini kurtarmaya çalışıyordu. Aynı şekilde münafıkların başı olan İbn-i Selul de ölürken “Resulullah’ın cübbesini bana kefen olarak giydirin” demişti. Allah onun için bir kere münafık buyurdu. Bu yaptığı şimdi tövbe anlamına gelir mi ki Allah onun tövbesini kabul etsin ve kurtulsun!

Allah ayet-i kerimede “yaratan (yarattığını) bilmez mi (onun gönlündekini bilmez mi)”187 buyurmuştur. Allah, kulunun gönlündekini bilir ve muameleyi de ona göre yapar. Dolayısıyla Allah, kulunun gönlündekini bildiği için kuluna gazabı da kalbini mühürlemesi de kulundan razı olması da kulunun gönlündekine göredir. Allah bir başka ayet-i kerimede “o sana biat edenler, Allah’a biat etmiştir.188 Allah onlardan razı olmuştur”189 buyurmuştur. Çünkü Allah onların gönlündekini biliyordu ve onların gönlündekine göre onlardan razı oldu. Allah, Âlim ismiyle kulunu bilmesine göre hareket eder, dolayısıyla Allah Salebe’ye ayrı ve özel bir muamelede bulunmamıştır.

Demek ki Allah gönlümüzdekine göre muamele edip bize ya gazap ediyor ya da bizden razı oluyormuş! Bunu böyle bilip böyle anlamalıyız!

Okuyucuda açSesli dinle

Dipnotlar
  1. Tevbe /118 ↩
  2. Hicr /2 ↩
  3. Hucurat /15 ↩
  4. Bakara /7 ↩
  5. Mulk /14 ↩
  6. Fetih /10 ↩
  7. Fetih /18 ↩