close

CEHENNEM AZABININ BİR SÜRE SONRA ORDAKİLERE ZEVK VERDİĞİ BİLGİSİ DOĞRU MUDUR?

Kâfirler cehenneme hayvan olarak gider; ama bu onların herhangi bir hayvanın suretini alacağı manasına gelmez. Bir kâfir cehenneme hayvan olarak giderken o hayvanın hali sadece bir gölge gibi onun üzerinde görünür ve ona bakıldığında hangi hayvanın sıfatında olduğu anlaşılır. Bununla beraber onun kim olduğu da bellidir ve cehennemlikler cehenneme arkadaşlarıyla beraber gittikleri için hepsi de orada birbirini tanır.

Cehennem ehlinin çektiği azap bir süre sonra onlara zevk verir demek doğru değildir; çünkü böyle söylemek ayete ters düşer. Allah bir şeye azap dediyse o azaptır ve azap, her ne kadar tatmak manasında olsa bile azap azaptır. Bununla beraber azap sadece ateş azabı demek değildir, azabın da çeşitleri vardır. Mesela; iç yakan azap vardır, insanlığını, rabbini kaybettiğinden dolayı rezil edici bir azap vardır, azim bir azap vardır, ateş azabı vardır; yani cehennemde de bir hayat vardır, dolayısıyla biri oraya gidip sadece ateşin içinde yanmaz.

Allah ayet-i kerimede cehennemi tarif ederken; “oradakiler birbirinin azabını seyreder, birbirlerine hakaret ederler. Ya rabbi! Bizi yoldan çıkaranlar her kimse, kime uymuşsak onları bize göster, ayaklarımızın altına alalım. Bunlar bizi yoldan çıkardı, bunlara iki kat azap ver derler”175 buyurur.

Peki, biri cehennemde yandıktan sonra bir tat alır mı?

Allah böyle bir şeyi beyan etmemiştir. Bu yüzden bunu ancak Allah bilir. Cehennemdeki azap daha sonra nimete dönüşmüyorsa o halde böyle bir şeyi düşünmek şeytanın verdiği bir vesvesedir.

Şeytan, kişiye bu şekilde yanlış yapma, günah işleme, iman etmeme, rabbine itaat etmeme yolunu açmaya çalışıp bahaneler ürettirir. Dolayısıyla “cehenneme gidersen çıkarsın” ya da “cehennemde ebedi kalsan bile daha sonra o azap nimete dönüşür” demek tamamen şeytanın tuzağına düşmektir. Böyle bir tuzaktan uzak durmak gerekir.

Bununla beraber birinin insanlığını, şerefini, rabbini kaybetmesi bütün azaplardan daha ağır bir azaptır. Bunu böyle anlamak gerekir. Zaten iman etmiş biri böyle bir kaybedişi nasıl göze alabilir, nasıl “daha sonra orada azap nimete dönüşüyorsa bir şey olmaz, azap önemli değil” diyebilir! Böyle düşünen biri artık rabbini, insanlığını kaybetmiştir. Bizim de rabbimizi, insanlığımızı kaybetmek istemiyorsak rabbimize iman edip ona âbd olmaya, kul olmaya, Hz. İnsan olmaya çalışmamız gerekir.

Okuyucuda açSesli dinle

Dipnotlar
  1. Ahzab /67-68, Fussilet /29 ↩