TÜRBE VE KABİRLERİ ZİYARET EDERKEN ŞİRKE DÜŞMEMEK İÇİN NE YAPMALIYIZ?
Bir mü’min asla şirke düşmez ve şirke düşmeyeceğinden emindir; çünkü mü’min, Allah’ı tanır dolayısıyla Allah’ın hiç kimseye herhangi bir ismini teslim etmeyeceğini de bilir.
Birinin imanı kemale ermemişse, o kişi imanı anlamamışsa ve Allah’tan başka birilerinin de bir kuvvete, bir güce sahip olduğunu düşünürse şirke düşer; ama mü’min olanlar şirk gibi bir hataya, bir yanlışa düşmezler. Dolayısıyla türbeye giden biri orada dua edebilir; ama türbeye giderken bilmesi gerekir ki mekânlar ve zamanlar kıymetini, değerini Allah’ın tecellisinden, Allah’ın insana olan muamelesinden alırlar.
Eğer bir yerde Allah’ın veli bir kulu, salih bir kulu varsa veya bir peygamber varsa Allah rahmetiyle oraya tecelli edip nazarıyla oraya nazar etmiştir. Dolayısıyla biz de o mekânda bulunduğumuzda Allah’ın rahmetinin içine girmiş oluruz. Bununla ilgili sahabeden nakledilen bir kıssayı anlatayım.
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz bir yolculuk esnasında bir yere geldiğinde kervanı durdurur, onları biraz dinlendirir sonra bir dağa karşı durup muhabbetle o dağı seyreder. Sonra da kervana dönüp; “geçmiş kavimlerden bir kavim şu dağa çekilmiş, Allah’a ibadet ediyorlardı. O ümmetin velilerinin ibadetlerinin nuru o dağdan hâlâ tecelli etmeye devam ediyor” buyurur.
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz ve sahabesi yolculuk esnasında bir yere daha varırlar. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz onlara “Allah, buradaki kavme kendi peygamberlerine karşı geldikleri için gazap etmişti, gazabını indirmişti, onları gazabıyla helak etmişti. Burada durup dinlenmeyelim ve hızla buradan geçelim” buyurur ve oradan hızla uzaklaşırlar.
Peki, Allah’ın rahmeti, nuru ve gazabı neye göre tecelli eder?
Allah’ın rahmeti de nuru da gazabı da insana göre tecelli eder. Dolayısıyla gittiğimiz mekânlar insandan dolayı ya değerlidir ya da değersizdir. Bu yüzden türbelere giderken “burada bir Allah dostu, bir veli kul, bir peygamber veya bir sahabe yatıyor” dediğimizde biz de gönlümüzdeki o niyete göre oradan bu rahmeti almış oluruz. Diyelim ki; orada öyle bir zat yatmış olmasın, orası o zatın mekânı değil, makamı olmuş olsun; yani o zat daha önce orada bulunmuş olsun bu durumda yine aynı şey geçerlidir. Mesele bizim gönlümüzün orada Allah’a dönmüş, Allah’ın rahmetine açılmış olmasıdır; çünkü biz o gönülle Allah’a dua ederiz.
Allah’ı seven, Allah’ın sevdiklerini de Allah’ı seveni de sever. Bununla beraber türbe ziyaretine giden biri Allah’ın sevdiği bir kul orada yatıyor, yaptığı duaya o zat da âmin desin diye oraya gider ve orada dua eder. Yoksa bazılarının söylediği gibi türbede yatan kişi duaya muhtaçtır deyip öyle dua edilirse bu edebe aykırı olur. Bir de türbede dua edince orada yatan kişiden bir şey istemek için değil orada yatan kişi bizim duamıza âmin desin diye dua edilmelidir. Bu şekilde dua edince melekler de duamıza âmin der.
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz bir hadis-i şerifinde “eğer meleklerin duasıyla beraber âmin dersek Allah onu reddetmez” buyurur. Allah da ayet-i kerimede “melekler mü’minler (iman edip salih amel işleyenler, tövbe edip istiğfar edenler) için istiğfar ederler, dua ederler”132 buyurmuştur.
Dua ederken ne türbesine gittiğimiz zata dua ederiz ne ondan bir şey isteriz ne de ondan bir şey bekleriz. Sadece o zat, Allah’ın sevgili bir kulu, salih kulu, nebisi, resulü veya sahabedir diyerek duamıza âmin demesi için gideriz. Bununla beraber biz o türbede yatan kişiyi severiz, o da bizi sever; çünkü o bizim mü’min kardeşimizdir.
Evet, türbeye gidilmesine şirk demek doğru değildir; çünkü türbede bulunanlar duamıza âmin desin diye oraya gidip dua ederiz. Duayı kabul edip etmemek Allah’a ait bir şeydir. Eğer yaptığımız dua makul ve mantıklıysa, hayırsa gönlümüzde ona olan muhabbetimize göre orada yatan kişi de duamıza âmin der.
