NAMAZ KILARKEN AKLINA DÜNYEVİ ŞEYLER GELEN BİRİNİN NAMAZI TEHLİKEYE GİRER Mİ?
Namazda şöyle yap veya böyle yap demek, namazı birtakım hareketlerden ibaret görmek doğru değildir. O yüzden önce namazın ne olduğunu anlamak gerekir. Eğer namazı anlayıp gereğini yerine getirirsek bu durumda namazdayken aklımıza gelebilecek her türlü vesveseden ve dünyevi düşüncelerden de kurtulmuş oluruz.
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz bir hadis-i şerifinde “namaz mü’minin miracıdır”121 buyurur. Bu miraç, gönül miracıdır. Bir kul “ben Allah’ın huzurundayım, ben miraçtayım, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in durduğu yerdeyim, onun arkasındayım” derse, gönül itibariyle böyle bir tefekkür yaparsa bu tefekkürü yaptığı anda ruh itibariyle miraçta olur.
Gönül deyince Allah’ın kendinden nefhettiği ruhu anlamak gerekir. Ruh için zaman ve mekân yoktur. Ruh bir anda Allah’ın huzurunda durabilir, bir anda arşa çıkabilir. Kişi böyle bir tefekkür yaptığında gönlü; yani Allah’ın nefhettiği ruh miraçta, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in durduğu yerde durur. Böyle bir kul için namaz miraç olur.
Miraca çıkmak, bir hayal veya zahiri bir düşünce değildir. Kişinin gönül itibariyle orada olduğunu bilmesi, buna inanması ve iman etmesi gerekir ki namazı miraç olmuş olsun. Zaten namazı miraç olan biri zahiri olarak da miraçta durmuş olur.
Hepimiz biliyoruz ki şeytan ve nefis göğe çıkamaz. Bu yüzden biz miraçtayken bize herhangi bir şekilde vesvese veremezler; çünkü miraca çıkan Allah’ın nefhettiği ruhtur, o biziz; yani bizim kendi hakikatimizdir. İşte, bize düşen; ruhumuz ve bedenimizle beraber miraçta durmaktır.
Miraçta durduğumuzda bizde ne vesvese kaldığını ne de şeytanın oraya yaklaşabildiğini görürüz. “Ben beni yaratan rabbimin huzurundayım” dediğimizde orada aşktan ve muhabbetten başka, halimizi Allah’a arz etmekten başka bir şeyimiz kalmaz. Öyle ki miraçta durduğumuzda, değil vesvesenin veya başka şeylerin aklımıza gelmesi, kendimizi bile orada bulamayız.
Bununla ilgili olarak Hz. Ali (r.a.) Efendimiz’den bir kıssa anlatayım.
Savaş esnasında Hz. Ali (r.a.) Efendimiz’in bacağına ok saplanır, yanındakiler oku çıkaramayınca Hz. Ali (r.a.) Efendimiz;
-Durun, ben namaza durayım, oku öyle çıkarın, buyurur.
Hz. Ali (r.a.) namaza durur, yanındakiler de oku çıkarır. Hz. Ali (r.a.) Efendimiz oku çıkardıklarını hissetmez ve selam verdikten sonra onlara;
-Ne yaptınız, diye sorar.
Yanında bulunanlar ise
-Oku çıkardık, derler.122
Hz. Ali (r.a.) namazda, miraçtayken onlar da oku çıkarmak için Hz. Ali (r.a.)’ın bacağını parçalamışlar; ama onun kendinden bile haberi olmadığından dolayı bu acıyı hissetmemiştir.
Bacağını parçaladıkları halde Hz. Ali (r.a.) bu acıyı neden hissetmemiştir?
Çünkü Allah’ın olduğu yerde kul olmaz, varlık olmaz. Bu yüzden hiçbir şey hissetmemiştir. Allah’ın huzurunda öyle bir durmuş ki rabbinin tecellisinde, nurunda, aşkında, muhabbetinde yok olmuştur. İşte, gerçek namaz budur.
Peki, bu durum sadece Hz. Ali (r.a.) Efendimiz için mi geçerliydi?
Elbette ki hayır, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in gerçek manada “sahabem” dediği, her şeyini Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in yoluna kurban edenler, malıyla, canıyla onunla beraber olanlar da böyleydi. Aynı seviyede olmasa bile namazdayken hepsi bu hali tadardı ve namazları miraç olurdu. Manevi olarak kaybettiğimiz şeylerden bir tanesi de budur. İşin dış tarafını, kabuğunu, zahirini biliyoruz, namazı kılıyoruz; ama içini ihmal ediyoruz.
Namaz mü’minin miracıdır. Dolayısıyla kişinin namazı miraç olursa oraya ne şeytan, ne nefis, ne benlik, ne de dünya gelebilir. Oraya hiçbir şey gelemez; çünkü miraçta Allah’ın huzurunda bir tek kul ve Allah vardır. Kul miraçtayken aşkta ve muhabbette kaybolur, aşka ve muhabbete gark olur, o aşktan ve muhabbetten kendini bile bulamaz.
Allah hepimizi “ben, beni yaratan rabbimin huzurundayım” dediğinde Allah’ın huzurunda olduğunu tadan, aşka ve muhabbete gark olan, namazı miraç olan kullarından eylesin inşallah.
