close

NAKŞİBENDİ TARİKATI HAKKINDAKİ GÖRÜŞLERİNİZ NELERDİR?

Tarikat, yol demektir. Bir Allah dostu, bir Mürşid-i kâmil Allah’a nasıl bir yolculuk yapmışsa Allah’ın kullarını, kendisiyle beraber olanları da kendi gittiği yoldan Allah’a öyle taşır.

Bununla beraber Nakşi tarikatı, Mevlevi veya Kadiri tarikatı fark etmez tarikatları birbirinden ayırmak doğru değildir; çünkü bütün tarikatlarda veliler, Mürşid-i kâmiller ve Allah dostları yetişmiştir. Dolayısıyla bir tarikatı ötekinden üstün tutmak caiz değildir. Bununla beraber insanların fıtratları farklıdır. Birinin fıtratı daha yumuşakken, ötekinin biraz daha sert olabilir, bir başkasının çok daha farklı olabilir.

Tarikatların çok olması herkesin kendi fıtratına göre bir yolda yürümesinden kaynaklanır. Kimin fıtratı nereye yakınsa onun o yoldan yürümesi gerekir. Tarikatların ortaya çıkmasındaki gaye Allah’a vasıl olmaktır. İşte, bu yüzden öncelikle tarikatlar üzerinden Allah’ın muradını anlamaya çalışmak gerekir.

Nakşi, Kadiri, Mevlevi tarikatı veya herhangi başka bir tarikat olsun bu fark etmez her birinin mutlaka kendine göre bir yolu vardır. Bu yolda yapılan yolculuk da gönül yolculuğudur. Zahiri olarak ise yol bir tanedir o da şeriat yolu, Kur’an yolu, sünnet yoludur.

Bununla beraber herkes bir de kendi gönlünden bir yolculuk yapar; yani herkes için iki yol vardır, iki şeriat vardır. Biri, herkesin yolu olan ana cadde, diğeri ise o ana caddeden yapılan gönül yolculuğudur. Kulun gönlü hangi yola uygunsa o yolu tercih etmelidir.

Biri haddini aşıp bu tarikat, şu tarikattan daha üstündür, demeye kalkışırsa kendini bütün tarikatları tartabilecek, hepsine terazi olabilecek güçte zanneder, birini büyütür, birini de küçük görür. Bundan daha edebe aykırı bir şey var mıdır! Herkes haddini bilmeli, edepli olmalıdır. İnsana düşen; bir yola girip Allah’a vasıl olmak için bir yolculuk yapmaktır.

Bazı insanlar kendilerini hüküm verecek konumda zannedip ileri geri konuşabilir. Mesela; “falanca öyledir, falanca böyledir, şu da en güzelidir” diyebilir. Sanki kararı, hükmü o veriyormuş gibi zannedebilir. Ona “sen onları görmedin, onları tanımıyorsun, bilmiyorsun, onlar hakkında böyle konuşmaya nasıl cesaret ediyorsun! Bu zulmü kendine neden yapıyorsun, Allah yolundaki birine neden böyle haksızlık ediyor, gönlünü bulandırmaya çalışıyorsun” diye sormak gerekir.

Bununla beraber kulun Allah’a güvenmesi lazım; çünkü iman edenler Allah’a güvenir, tevekkül eder. Eğer kişi Allah yolunda samimi ve ciddi ise Allah ona yolu mutlaka gösterir. Yeter ki derdi hakikat olsun, rabbini bilmek, rabbini bulmak olsun. Allah ona yolu gösterir, o yolu yürürken de ona yardım eder; ama derdi hakikati kendine uydurmaksa, kendi düşüncesine, fikrine uydurmaksa hiçbir zaman rabbini bulamaz; çünkü o bir kere rabbine karşı samimi olmamıştır.

Okuyucuda açSesli dinle