ALLAH DİLEMEDİKÇE DOĞRU YOLA GİREMİYORUZ, BU DURUMDA KULA DÜŞEN NEDİR?
Allah ayet-i kerimede “Allah dilemedikçe siz dileyemezsiniz”429 buyurur. Bununla beraber Allah, kulunun dilemesiyle diler. Men yeşâu kelimesi çift taraflı bir kelimedir; yani kul dilerse Allah da diler; ama kul dilemezse Allah da dilemez. Bu yüzden Allah ayet-i kerimede “(iman da bellidir, küfür de bellidir) Dileyen iman etsin dileyen kâfir olsun”430 buyurmuştur. Demek ki kulun bir dilemesi varmış!
Dilemek kula aittir. Kul iman etmeyi dileyince Allah imanı ikram eder, kâfir olmayı dileyince de Allah onu küfürde bırakır; yani Allah, kuluna onun tercihine göre muamele eder.
“Yeşâu” fiili çift taraflı bir fiil olduğu için bir tarafı Allah’a ait bir tarafı da kula aittir. Kul dileyince rabbi de diler ve rabbinin kulu için dilemesi sadece hayırdır, nimettir, güzelliktir.
Allah ayet-i kerimede “Allah, kullarının küfrüne razı olmaz”431 buyurmuştur; yani kul küfürde kalırsa Allah onun bu halinden razı olmaz; ama onu küfürde bırakır. Yani kulun ebedi hayatını, Allah’ın rızasını, Hz. İnsan olmayı, Allah’a dost olmayı kazanması için tercih tamamen kula aittir. Kul tercihini yapar, Allah da kulunun tercih ettiğini tercih ettiği için muameleyi ona öyle yapar.
Evet, Allah ayet-i kerimede “Allah dilemedikçe siz dileyemezsiniz”432 buyurmuştur. Kul diler; ama kulun dileğini gerçekleştirmesi için bir gücü yoktur. Kul dileyince Allah da kulunun dileğini onun için diler ve dilediği şeyi ona ikram eder.
Peki, “Allah dilemeyince siz dileyemezsiniz” ayeti başka ne manaya gelir?
“Ben seni sevmeyince sen beni sevemezsin, ben sana imanı ikram etmeyi dilemeyince sen dileyemezsin” manasına gelir. Allah, bu ayetle kuluna “bütün güzellikleri ben senin için dilemişim. Sen bu güzellikleri dilediğinde alırsın; ama ben senin için güzellik dilediğim halde sen bunu dilemeyip küfrü de şirki de dileyebilirsin. Şayet sen küfrü, şirki dilersen o halde seni orada bırakırım” buyurmuş olur.
