DERVİŞİNİZ OLARAK SİZİ ÇOK SEVİYORUZ. BU YÜZDEN SİZDEN ZAHİRİ OLARAK UZAK KALMAYA DAYANAMIYORUZ. BU SEVGİYİ, HASRETİ NASIL ANLAMAMIZ GEREKİR?
Aşk, muhabbet, hasret insanı pişirir, insanı sevdiğine, hasret duyduğuna manevi olarak yakın eder, onunla beraber eder. Onun gönlündekini almamıza, benliğimizin erimesine vesile olur. Bu nedenle sevmek şer değil, hayırdır. Bu yüzden onu artırmak gerekir. Sevgimiz arttıkça aşkımız, muhabbetimiz, hasretimiz perdeleri yakar, elbette ki Allah bunu görür ve bilir.
Bu manevi bir sevgi olduğundan dolayı Allah ile aramızdaki perdeleri kaldırır. Mecazi sevgiler ise insanı kendi kendisinden, maneviyatından perdeler. İkisi birbirinden farklıdır. Manevi sevgi aradaki perdeleri kaldırır ve kulu Allah’a yaklaştırır, mecazi sevgi ise tam tersine insanı Allah’tan uzaklaştırır. Gönlümüzde manevi sevgi varsa buna sevinip şükretmemiz gerekir.
Allah muameleyi en güzel yapandır, bu yüzden Allah’ın yaptığı muameleyi de sevmek gerekir. Mevlâna Hazretleri “hamdım, piştim, yandım” buyurmuştu. İnsan önce hamdır, sonra pişer. Peki, insan ateş olmayınca pişer mi? -Elbette ki pişmez. İşte, aşk ateşi olmadan, muhabbet olmadan, hasret olmadan pişmek mümkün değildir. Aşk insanı önce pişirir, daha sonra da yakar, dolayısıyla kulun bu aşk ateşiyle benliği yanar, böylelikle kulun Allah ile arasındaki perdeler yanmış olur. Bu, kul için gereklidir, lazımdır. Bu bir derttir; ama bu derdin dermanı da derdin kendisidir. Derdimize derman olan da bu aşk, bu muhabbet, bu hasrettir. Allah mübarek etsin diyoruz.
