BİR MÜRŞİD-İ KAMİLE TABİ DEĞİLİM, YİNE DE ÇEŞİTLİ ZİKİRLER ÇEKMEMDE BİR SAKINCA VAR MIDIR? KUR’AN, HADİS, SİYER OKUYORDUM; AMA SİZİ TANIDIKTAN SONRA HİÇBİR BİLGİMİN OLMADIĞINI ANLADIM. SIFIRLANIP SİZE TABİ OLMAK İSTİYORUM. BUNUN İÇİN NE YAPMALIYIM?
Kendi kendimize birtakım zikirler çekmek ve Allah’ın isimlerini belli belirsiz sayılarda zikretmek doğru değildir; ama El Esmau’l Husna’nın hepsini baştan sona tekrar tekrar okumakta bir sorun yoktur; çünkü Allah bize kendini isimleriyle tanıtır. Bu yüzden bizim de her bir ismin üzerinde tek tek düşünüp, tefekkür edip anlamaya çalışmamız gerekir ki rabbimizi tanımak için bir çabamız, gayretimiz, böyle bir derdimiz olmuş olsun.
Mürşidi olmayan hiç kimse yoktur, dolayısıyla kişinin “benim mürşidim yok” demesi doğru değildir; çünkü hayatımızda kendimize kimi örnek almışsak, kime uyuyorsak onu kendimize mürşid olarak kabul etmişiz demektir. Diyelim ki bir konuda birini örnek, başka bir konuda da başka birini örnek alıyoruz bu durumda bizim birkaç mürşidimiz var demektir. Kendimize kimi örnek alır, kimin gibi olmaya çalışırsak, onun yolunda yürürüz ve o bizim mürşidimiz olur. Bu yüzden hiç kimse “benim mürşidim yok” diyemez, herkesin mutlaka bir veya birkaç mürşidi vardır.
Dünyadayken hayatı birbirimize miras bırakırız. Öncekiler kendi hayatlarını bize miras bıraktılar, biz de bizden sonrakilere bırakacağız. Bunun yanı sıra öncekilere uymaya çalışırken kim haktaysa, kim doğru yaptıysa biz de kendimizce onun gibi yapmaya, ona uymaya çalışır, bir tercih yapıp birilerini kendimize mürşid ediniriz; fakat unutmamamız lazım ki bu kişi kim olursa olsun dünya hayatından göçüp gitmiştir. Şayet tabi olduğumuz mürşid diri değilse, bize her anda yolu göstermezse, Allah’ın gazabının, rahmetinin nerede olduğunu bize bildirmezse, bu konuda bize yardımcı olmazsa, Allah’a yürürken bizim için neyin gerekli olduğunu bize öğretmezse bu durumda kendi başımıza ve şeytanla baş başa kalırız.
Allah ayet-i kerimede “Allah’ın dalalette bıraktığı kimseye veli olan mürşidi bulamazsın”371 buyurur. Dolayısıyla biri veli olan mürşidi bulamazsa dalalette kalır, hiç kimse de ona yardım edemez. O halde önce veli olan mürşidi bulup ona tabi olmamız gerekir.
Peki, veli olmayan mürşidler kimlerdir?
Onlar da Allah’a dost olmayan, Allah’ın dostluğuna değil de başka şeylerin dostluğuna davet eden kişilerdir.
Mürşid; rüştüne eren ve insanları rüştüne ermeye davet edip kendisine tabi olanı büyüten demektir. Bununla beraber bir çocuk doğduğu andan itibaren annesi ve babası ona zahiri olarak mürşidlik yapar. Anne, baba çocuğunu zahiri olarak büyütürken aynı zamanda manevi olarak da büyütmeye çalışır; ama manevi olarak büyütmeyi gerçek veli olan mürşide bırakmak gerekir. Yoksa işimiz kendimize ve nefsimize kalır.
Bir mürşidi kabul etmek “ben de onun gibi kul olmak istiyorum” demektir. Zaten anne ve babalar çocuklarına “benim gibi ol, benim gibi yap, ben senin için örneğim” der. Mürşid de Allah yolunda ve Allah’a kulluk yolunda “ben Allah’a böyle kul oluyorum, siz de böyle kul olun” deyip kişiye mürşidlik yapar, yolu gösterir, onu taşır ve ona yardım eder. Kişinin bir mürşidi, önünde bir örneği olmayınca kendine mutlaka başka örnekler edinir; çünkü hayat boşluk kabul etmez. Bu yüzden herkes hem dünyası hem de ahireti için mutlaka birilerini örnek almak, mürşid edinmek zorundadır.
“Benim mürşidim yok, ben Mürşid-i kâmile tabi olmam” veya “mürşide ihtiyaç yok” diyenlerin mutlaka üç, beş tane veli olmayan mürşidi vardır. Üstelik onları da kendileri seçmiştir.
Bununla birlikte hem Allah’ın seçtiği mürşid vardır hem de insanın kendi kendine seçtiği mürşidi vardır. Kişinin gerçek bir Mürşid-i kâmile tabi olması, onunla beraber kulluğu öğrenmesi, rabbini, kendini ve hayatı tanıyıp anlaması ve gereğini yerine getirip Allah’a dostluğu kazanmaya çalışması gerekir. Hayatın gayesi Allah’a âbd olmaksa bu böyledir.
Kişinin Allah’a âbd olmayı kabul etmemesi, âbd olanı bilmemesi, görmemesi, onunla beraber olmaması ve “ben kendi kendime yaparım” demesi sadece kendi kendini kandırması ve kibirlenmesidir.
Allah, bilmek isteyene mutlaka bir şekilde öğretir ve ikram eder. Bu yüzden devamlı “bilmediğini bilenlerin öğrenme imkânı vardır. Aynı şekilde iman etmediğini bilenlerin de iman etme imkânı vardır; ama bilmediği halde bildiğini zannedenlerin bilme imkânı yoktur” diyoruz. Böyleleri iman etmemiş, imanı inanmak olarak anlamıştır, dolayısıyla böylelerinin iman etme imkânları da olmaz; ama inanmanın iman olmadığını bilenler, imanı Allahtan, ayetlerden, hadislerden öğrenip anlarlarsa işte o zaman iman etme imkânları olur.
Hakkı olduğu gibi kabul etmek “Allah ve resulü ne dediyse o haktır” demek gerekir. Hal böyleyken “şimdiye kadar herkes böyle söylemiş” diyenlere “herkes böyle söylemiş olabilir; ama bakın Allah da böyle söylemiş! Herkesin dediğini mi yoksa Allah’ın dediğini mi kabul ediyorsunuz” diye sormak gerekir.
Allah ayet-i kerimede “insanlardan öylesi var ki Allah’ı sever gibi başkalarını severler. Oysaki mü’minlerin Allah’a olan muhabbetleri çok şiddetlidir”372 buyurur. Yani hem Allah’ı sevseniz hem de birilerini, bir şeyleri Allah’ı sever gibi sevseniz mü’min olmazsınız, mü’minler Allah’a karşı çok şiddetli bir muhabbete sahip olanlardır. Çok şiddetli muhabbet; aşk demektir, dolayısıyla mü’minler aynı zamanda Allah’a âşık olanlardır.
İman inanmak değildir. İman; aşktır, muhabbettir, Allah’a canını, her şeyini feda etmektir. Allah’ı canımızdan çok sevmezsek ona canımızı feda edemeyiz. Sahabe canını feda ettiyse Allah’ı her şeyden çok sevdikleri içindir. İnsan sevmeyince odun gibi olur ve odun da sadece yanmaya yarar.
Bir de kişinin sevgisi ve imanı onu Allah yolunda yürütmez, koşturmazsa imanı sahte bir imandır. Allah ayet-i kerimede “iman etmeyenler veya imanlarından bir fayda görmeyenler”373 buyurdu. Biri seviyorum deyip bu sevgisinden herhangi bir fayda görmezse; yani imanı onu Allah yolunda koşturmazsa, cennete, Allah’a koşturmazsa bu durumda o imanından fayda görmemiştir. Allah bizi imanından fayda görenlerden eylesin!
