ÇOCUĞUN, ANNE VE BABASININ SIRRI OLMASI NE DEMEKTİR?
Allah dileseydi anne, babaya hiç ihtiyaç duymadan, tıpkı Hz. Salih (a.s.)’ın devesini kayadan çıkardığı gibi insanı da bir kayadan çıkarıp gönderirdi; ama Allah, kullarını insanlardan yaratıp dünyaya gönderiyorsa bu durumda Allah’ın, kulu üzerinde başka bir muradı var demektir.
Bununla beraber hayatta her ne varsa hepsi kulun, rabbini bilip tanıması, marifete sahip olması içindir. Bu yüzden kulun, kendi üzerinden rabbini anlayıp tanıması gerekir.
Bir anne, baba kendi evladına karşı nasıl rahmet ve merhamet sahibiyse Allah da kuluna karşı rahmet sahibidir. Bunun yanı sıra Allah’ın, kuluna olan rahmeti bir anne, babanın çocuğuna olan merhametiyle kıyaslanamaz bile! Biri sonsuz, baki olan, gerçek olan bir rahmet, öteki ise fani, mecazi bir sevgi, mecazi bir rahmettir.
Kişi böyle baktığında Allah’ın kendisini ne kadar sevdiğini, kendisine nasıl da rahmetle muamele ettiğini anlar. Bunu anlayınca da Allah’ın, kuluna olan rahmeti ve muhabbeti karşısında dili kilitlenir.
Aynı zamanda anne, babaların da bunu kendi üzerlerinden anlaması gerekir. Hiçbir anne, baba çocuğunun ateşe girmesini ister mi! Bu hiç mümkün müdür! Anne, babalar kendi çocuklarının ateşe girmesini istemiyorsa Allah da kulu için bunu istemez. Bu durumda işin bir sırrının olması gerekir; yani Allah burada bize bir şey anlatıyor.
Evet, kendi çocuğumuzu ateşe atmayız, çocuğumuz için zahiri olarak en yüksek makamları isteriz, “okusun, şuraya gelsin, bunu kazansın, bütün nimetlere sahip olsun” der, hiç sıkıntı yaşamasın, hatta dünya onun için cennet gibi olsun, kimse ona sorun, sıkıntı yaşatmasın isteriz, bunu çocuğumuzu sevip ona rahmet ettiğimiz için isteriz; ama çocuğumuzun zahmet çekmemesini istediğimiz halde onu sabah erkenden tatlı uykusundan kaldırıp okula göndeririz. Bunu da çocuğumuzu sevmediğimizden veya rahatı bozulsun diye değil ileride kazansın diye yaparız. Bu yüzden hayata bakarken de Allah bize nasıl bir muamelede bulunursa bulunsun her muamelesine “Allah ebedi hayatımızın, Hz. İnsan olmamızın hesabını yapmıştır” deyip öyle bakmamız gerekir.
Bizim kendi çocuğumuza karşı rahmetimiz ve sevgimiz böyleyse o halde Allah’ın bize karşı sevgisinin ve rahmetinin nasıl olduğunu buradan anlamamız; yani bir damladan sonsuz bir deryayı anlamaya çalışmamız gerekir. Allah, kuluna nasıl bir muamelede bulunursa bulunsun, bu onun sevgisinin ve rahmetinin sonucudur.
Allah, kendini rahman ve rahim olarak tanıtmıştır. Hal böyleyken Allah’ı rahman ve rahim olarak tanımazsak rabbimizi tanımamış ve anlamamış oluruz.
Çocuk, anne ve babanın sırrıdır, dedik. Dolayısıyla kişi hangi haldeyse çocuğunun da o halde olmasını, neyi istiyorsa çocuğunun da onu kazanmasını ister ve bunun için gerekeni yapmaya çalışır. Mesela; biri çocuğuna “şu mesleği yapsın, şunu kazansın” diyorsa aslında o anne, baba da onu istemiştir ve bu sırrı çocuğunda ortaya çıkmıştır. Başka biri “çocuğum gayrimeşru yolda biri olsun, insanlara zulmetsin” diyorsa bilelim ki o da öyle biridir ve onun sırrı da çocuğunda açığa çıkmıştır.
Bir kadın da çocuğunu yetiştirirken kendisi tamamen tesettürlü, örtülü biri olmasına rağmen çocuğuna tam tersini yapıyorsa bilelim ki bu annenin içindeki bir şeydir, onun sırrıdır. Kendi sırrı çocuğunun üzerinde açığa çıkmıştır. Biri de çocuğunu Allah’a dost olsun diye yetiştirirse bilelim ki o kişi de Allah’a dost biridir. Başka biri, çocuğuna dünyayı kazansın diye telkinde bulunup sırf dünyası için ona yardım etmeye çalışırsa, bilelim ki o da dünyaya tapan biridir, sırrı çocuğunda açığa çıkmıştır.
Dolayısıyla bir anne, baba kendini ve içindeki sırrını bilmek isterse, çocuğuna yaptığı muameleye ve onu nasıl görmek istediğine bakmalıdır; çünkü çocuğunu hangi halde görmek istiyorsa kendisinin gönlü de öyledir.
Bir çocuk nasıl ki anne, babasının sırrı ise insan da Allah’ın sırrıdır. Allah, bütün varlığa tecelli etmiştir; ama insanda tecelli ettiği gibi hiçbir varlıkta tecelli etmemiştir; çünkü insana bütünüyle, zatıyla ve sıfatıyla tecelli etmiştir. Bu yüzden Allah’ın sırrı da insanda açığa çıkar. Kişinin o sırlara vakıf olabilmesi için de önce kendini tanıması, kendini okumaya çalışması gerekir.
Sonuç itibariyle nasıl ki çocuk, anne ve babasının sırrı ise insan da Allah’ın sırrıdır ve bu sırrın, bu güzelliğin insanda açığa çıkması gerekir. Bunun için de kul, rabbini düşünüp tefekkür ederken “beni yaratan rabbim” diye tefekkür etmelidir.
Kul kendini anlar, tanır, kendi gönlündekini tatmaya başlarsa işte o zaman sır çözülür ve hakikat anlaşılır.
