ALLAH’ A YAKINLIĞI NASIL KAZANABİLİRİZ?
Allah ayet-i kerimede “Allah size şah damarınızdan daha yakındır.”327 “Ne yana dönersen dön Allah’ın vechi oradadır.”328 “Allah, insanları çepeçevre kuşatmıştır”329 buyurur. Dolayısıyla Allah bize bizden daha yakındır. Evet, Allah bize yakındır; ama biz Allah’a yakın olamıyoruz.
Peki, Allah’a yakın olmak için ne yapmamız gerekir?
Allah bize şah damarımızdan daha yakınsa o halde bizim de kendi gönlümüze, hakikatimize dönüp Allah’a yakınlığı oradan tatmaya çalışmamız gerekir.
Bunun yanı sıra Allah’ı düşünürken onun zatı üzerinde tefekkür yapılmaz; çünkü yaratılan, yaratanı anlayamaz, kavrayamaz ve Allah hiçbir şeye benzemez, hiçbir şey de ona benzemez. Bu nedenle Allah’ın zatı üzerinde tefekkür yapılamaz; ama Allah’ın isimleri üzerinde tefekkür yapılır, çünkü Allah isimleriyle tanınır ve bilinir.
Peki, Allah’ın yakınlığını nasıl düşünmemiz gerekir?
“Beni yaratan rabbim” deyip onun yakınlığını kendi üzerimizden tatmaya çalışmamız gerekir. Bu, namaz kılarken de böyledir. “Ben, beni yaratan rabbimin huzurundayım” deyip namazdayken başka bir şey düşünmememiz, Allah’a akılla anlayabileceğimiz bir varlık vermememiz, kendi gönlümüze, kendi kendimize bakıp kendi üzerimizden rabbimizin yakınlığını tatmaya çalışmamız gerekir.
Elbette ki bu bir anda olacak bir şey değildir. Allah ayet-i kerimede “nerede olursanız olun, Allah’ın huzurunda olduğunuzu unutmayın”330 dediyse bizim de bunu yapmaya çalışmamız, bu ayetin bizde tecelli etmesi, bize inmesi gerekir. Ayetlere iman böyledir. Ayetlere inanmış, onları anlamış olabiliriz; ama bir ayet gönlümüze inmedikçe o ayete iman etmiş olmayız. Ayetler gönlümüzde imana dönüşünce üzerimizde hale ve ahlaka dönüşür. Böylece de her anda Allah’ın huzurunda olduğumuzu tatmış oluruz.
Haller gelip geçicidir; ama makam gelip geçici değildir. Bilmek, inanmak geçicidir; ama iman etmek geçici değildir. Mesela bir ayete iman ettiğimizde o ayet gönlümüzde kalıcı olur; ama inanırsak bu durumda geçici olur, ayeti unuturuz. İşte, hal da böyledir; yani manevi bir muhabbet hali yaşamamız geçicidir. Şayet halimiz sürekli olursa bu defa manevi halimiz üzerimizde makam olur, böylelikle her anda muhabbet makamında, aşk makamında oluruz. Dolayısıyla sürekli Allah’a yakınlık halinde olmamız gerekir ki manevi halimiz bizde makam olsun.
