İNSANIN KALBİNDEN GEÇENLERİ VEYA YAPTIĞI İŞLERİ BİLDİĞİNİ İDDİA EDENLER VAR, BU MÜMKÜN MÜDÜR?
Biri, şeytanın verdiği vesveseyle ondan birtakım şeyleri öğrenmiş olabilir. Bu yüzden biri yüzümüze bakıp kalbimizden geçirdiğimiz birtakım şeyleri bize söylerse bilelim ki o kişi bütünüyle şeytana tabi olmuş, şeytana uymuştur. Bununla ilgili olarak Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’den bir kıssa anlatayım.
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz sahabelerle birlikte bir bahçenin içinden geçerken orada insanların gönlünden geçeni bildiğini söyleyen bir çocuk olduğunu öğrenir. Bunun üzerine sahabelere çocuğu çağırmalarını söyler, çocuk gelince ona “şu anda gönlümden ne geçiriyorum” diye sorar. Çocuk da duh yani duman diye cevap verir. Bunun üzerine Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “burayı şeytanlar basmış. Çocuk doğru söyledi; çünkü gönlümden Duhan Suresi’ni geçirdim. Bunu çocuğa yaptıran şeytandır” buyurur. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz çocuğa tekrar dönüp “gönlünden geçenler hep doğru mu çıkar yoksa içinde yanlış da var mıdır” diye sorar. Çocuk da “anladıklarım bazen doğrudur, bazen yanlıştır, birbirine karışıktır” diye cevap verir. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz sahabelere dönüp “çocuğun söyledikleri doğru gibi görünse de tamamen şeytandandır, böyle bir şey, böyle bir hal yoktur” buyurur.
Dolayısıyla “ben içinizden geçirdiğiniz şeyi bilirim” diyen biri bütünüyle şeytana tabi olmuştur. Bu yüzden ona güvenmek ve inanmak doğru değildir. Bu, şeytanın bir hilesidir. Böyle insanları ciddiye almak ya da onlarda bir şey varmış gibi zannetmek cehalettir. Onları bu konuda ciddiye almayıp “bu halinden vazgeç, bu şeytandandır, böyle devam edersen helak olursun” dememiz gerekir.
Böyle yapmaya devam edenlerin bir süre sonra aklını kaybettiğine şahit oluruz; çünkü böyle devam edince şeytan onu biraz daha ileri götürür, sonra da onu dininden, imanından, en son da aklından eder. Bu çok tehlikeli bir durumdur. Böylelerini görünce şeytana taviz vermemeleri için uyarıp ikaz etmemiz lazım.
