MÜ’MİNİN KARDEŞLİK BAĞI NASIL OLMALIDIR?
Mü’minler birbirine imanla bağlıdır, birbirlerinin imanını severler. Onlara bu sevgiyi veren de onları seven de Allah’tır. Onların gönüllerini birbirine bağlayan Allah’ın sevgisidir, Allah’ın onları sevmesidir. Mü’minlerin birbiriyle olan bağı böyledir. Dolayısıyla Allah’ın sevgisi mü’minlere aksedince birbirlerini severler.
Ortada bir sevgisizlik varsa bu, Allah’ı sevemediğimizden, rabbimizi dinlemediğimizden; yani kitabımızın bir olmayışından, Allah’ın kitabına göre iman etmediğimizden, gerekeni yapmadığımızdan dolayıdır, eksiğimiz buradadır. Biz Allah’ı seversek, Allah da bizi sever. Bununla beraber Allah iki kulu sevdiğinde o iki kul da birbirini sever; çünkü bu sevgiyi yaratan Allah’tır.
Sorunumuz iman sorunudur, eksikliğimiz iman eksikliğidir, Allah’ı sevme eksikliğidir, Allah için sevme eksikliğidir. Zira Allah’ı seven Allah için sever, Allah için mü’mini, Müslüman’ı sever, Allah’ın kullarını, bütün mahlûkatı sever.
Allah’ı seven Allah’ın kullarını da sever dememiz Allah’ı sevenler insanların küfrünü de şirkini de sever manasına gelmez. Küfrü, şirki, günahı ve yanlışı sevmemek başka, insanı sevmemek başka bir şeydir.
Biri iman edince bize kardeş olur. Altın çamura düşmekle değerini kaybetmez, insan da böyledir. Bu yüzden insan hatasıyla, kusuruyla, şirkiyle değerini kaybetmez; çünkü insan her an mü’min olmaya, Allah’a dost olmaya, âbd olmaya adaydır. Bütün mesele onun temizlenmesi, yıkanması, tövbe etmesi ve Allah’a dönüp iman etmesidir. Dolayısıyla insanı severken onun küfrünü, şirkini günahını değil, Allah’ın onu sevgisinden yaratmasını sevmek gerekir.
Kişi kendini çamura atmış olabilir, manevi olarak kendini Allah’tan perdelemiş, rabbini unutmuş olabilir; ama insan sevilmeye layıktır.
Peki, Allah peygamberi ve kitabı neden gönderir?
Kullarını kendine davet etmek için gönderir. Bu yüzden bize düşen; insanlara bu daveti yapmaktır. Ayrıca bu daveti yaparken insanları hikmetle davet etmemiz, onlara Allah’ın muradını hatırlatmamız, kendilerini, kim olduklarını, neyi aradıklarını, ne yapmaları, nasıl yapmaları ve neyi kazanmaları gerektiğini onlara hatırlatmamız gerekir. Davet böyle yapılır.
Dolayısıyla karşımızdakine “sen kötüsün, sen yanlışsın” diyerek değil ona onun güzelliğini, kim olduğunu hatırlatarak onu davet etmemiz lazım; çünkü karşımızdaki kişiye “sen şeytansın” demekle ona bir şey vermiş olmayız. Aksine böyle yaparak onu kendimize düşman edip kendimizden uzaklaştırmış oluruz.
Bu yüzden ona “sen Allah’ın yeryüzündeki halifesisin, şöyle bir silkelen, biraz kendine gel, rabbine dön, aklını kullan, bir kendine, etrafına, yerlere, göklere bak. Allah’ın bunları ve seni yaratmasındaki muradını, gayesini biraz tefekkür et, Allah sana yolu gösterir, göstermezse kabul etme” dememiz gerekir. Biri bir şeyi anlamadığı halde Allah onu ondan sorumlu tutar mı, bu ona hiç yakışır mı! Kul gerçekten doğruyu öğrenmek isterse Allah doğruyu ona mutlaka öğretir. Yeter ki kul samimi olsun.
Bununla beraber Allah kimseyi de kimsenin başına bekçi olarak göndermemiş, bununla ilgili olarak ayet-i kerimede Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e “ben seni onların başına bekçi (muhafız) olarak göndermedim”228 buyurmuştur. Dolayısıyla bize düşen; Allah’ın bize vahyettiğini tebliğ etmek, anlatmaktır. Tercihini Allah’tan yana kullanıp kullanmaması artık kula aittir. Allah “kulumla arama girme, müdahale etme” buyuruyor!
Allah ayet-i kerimede “hidayeti ben veririm, sen hidayeti veremezsin”229 buyurmuştur. Dolayısıyla biz ancak hidayete davet edebiliriz, yoksa hidayet veremeyiz.
Biri bütün insanları kabul etse ve bütün insanlar da onu kabul etse; ama o kişi Allah’ı kabul etmezse bütün insanların onu kabul etmesi Allah katında bir mana ifade etmez. Öyleyse hepimize düşen öncelikle kendimizi kul olarak rabbimize kabul ettirmektir.
Peygamberler de daveti yaparken öncelikle kendi kulluklarını, vazifelerini yapmaya çalışırlar. Örnek vermek gerekirse; Resulullah (s.a.v.) Efendimiz veda hutbesinin sonunda sahabelere “size risaletimi tebliğ ettim mi” diye sorduktan sonra sahabeler “evet, tebliğ ettin” der, bunun üzerine Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “şahit ol ya rab” buyurur. Yani “Ya rabbi! Bak, kulluğumu yaptım, insanlar da kulluğumu yaptığıma şahittir, onlar da bunu ikrar ediyor” buyurur. Dolayısıyla Resulullah (s.a.v.) Efendimiz de kendi kulluğunun, vazifesinin, Allah’ın kendisine yüklediği vazifeyi yerine getirmenin derdindedir.
Bizim de Allah’a kul olma, Allah’ın rızasını, ebedi hayatımızı kazanma derdimizin olması lazım. İnsanlara bir şey anlatırken de öğretirken de insanları Allah’a taşırken de bu böyledir. Bu yüzden herkesin kendi kulluğunun, Allah ile olan yakınlığının hesabını yapması gerekir.
