SÖZ HAKKINI ALLAH’A VERMENİN ÖNEMİ NEDİR?
Dünyanın her tarafında savaşlar, katliamlar yaşanıyor. İnsanlar birbirine dost olacağına birbirini düşman olarak görüyor ve sanki o düşmanını yenince huzuru, saadeti bulup mutlu olacağını zannediyor. İnsanlara bunu zannettiren şeytandır; çünkü insanlar Allah’a göre bakmayıp şeytanın tuzağına düşerse dostun da düşmanın da kim olduğunu anlayamaz.
Her ne soru olursa olsun, bütün soruları mutlaka rabbimize sormamız gerekir. Bu konu hakkında da Allah’a “ya rabbi! dostumuzun, düşmanımızın kim olduğuyla ilgili emrin ve hükmün nedir” diye sorduğumuzda alacağımız cevap; Allah’ın ayet-i kerimede de buyurduğu üzere “sizin dostunuz Allah’tır, resulüdür ve mü’minlerdir”5 olur. Bu, herkes için böyledir.
Dostumuz Allah olursa rabbimize itaat eder, vahyine ve resulüne tabi oluruz. Allah’a ve resulüne tabi olursak insanları düşmanımız olarak değil, kardeşlerimiz olarak görürüz. Mü’minleri iman ehli oldukları için kardeş olarak, iman etmeyenleri de insan oldukları için insan kardeşi olarak kabul ederiz.
Allah ayet-i kerimede “şeytan size apaçık düşmandır”6 buyurmuştur. Bu; şayet şeytanın adımlarına tabi olur, ona uyar, şeytanın verdiği vesveseyi dinlerseniz rabbinizi dinlememiş ve şeytanın peşinden gitmiş olursunuz, demektir. Allah’ın vahyini değil de şeytanın vesveselerini dinlersek karanlığa gömülürüz. Bu yüzden Allah ayet-i kerimede “Allah sizi karanlıklardan nura davet eder, şeytan ve onun avenesi de sizi nurdan karanlıklara davet eder”7 buyurmuştur.
Bakışımız Allah’a göre olmaz ve söz hakkını Allah’a vermezsek bu durumda söz hakkını iblise vermiş ve onu dinlemiş oluruz.
Söz hakkını şeytana vermemek için ne yapmamız gerekir?
Mesela; biri konuştuğunda kimse onu dinlemiyorsa o halde kimse onu kabul etmemiş demektir. Bu durumda o kişi istediği kadar konuşsa, bağırsa, feryat etse bile hiçbir işe yaramaz; çünkü kimse onun ne söylediğini ciddiye almıyordur. Aynı şekilde şeytan da konuştuğunda, vesvese verdiğinde biz de onu dinlemezsek bu durumda istediği kadar bağırıp çağırıp bize vesvese verse bile onu duymamış, dolayısıyla onu ve söylediklerini kabul etmemiş oluruz; yani söz hakkını ona tanımamış oluruz. O halde söz hakkını şeytana vermemek için onu kesinlikle dinlemememiz, ciddiye almamamız gerekir.
Peki, insanların şu anda savaş halinde olmasının sebebi nedir?
İnsanlık, rabbini dinlemediği ve söz hakkını ona tanımadığı için şu anda kana boğulmuş durumdadır. Kime sorulsa “biz haklıyız, mazlum durumdayız, zulme uğruyoruz” der; ama fırsat kendisinin eline geçince bu defa o da başkalarına ya da kendisine zulmedenlere uğradığı zulmün aynısını yapar. Böyle yapmasının sebebi; karşısındakini dost olarak, kardeş olarak değil düşman olarak görmesinden dolayıdır.
Şayet rabbimizi dinlemez ve söz hakkını rabbimize vermezsek şeytanın bu tuzağına düşeriz. Şeytanın tuzağına düşmemek için de bir kardeşimiz bize düşmanlık yaptığında kardeşimize yardım etmemiz ve onu şeytanın elinden kurtarmaya çalışmamız gerekir; yani bir kardeşimiz bize bir yanlış yaptığında ona “Allah bizi mü’min olarak beraber görmeyi, birbirimize yardım etmemizi, destek olmamızı, Allah yolunda birbirimizi yürütmemizi istiyor” deyip ona yardımcı olmaya çalışmamız gerekir; çünkü bizler dostuz, kardeşiz.
Elbette ki bunu yaparken işe önce kendimizden başlamamız gerekir. Yoksa sadece “birbirimizi sevelim” demekle kimse kimseyi sevmiş olmaz. Birbirimize “seni seviyorum” derken güzel bir söz söylemiş oluruz; ama bunu söylerken karşımızdakini gerçekten sevmiyorsak istediğimiz kadar onu sevdiğimizi söylemiş olalım o söz karşımızdakinde bir etki bırakmaz, Allah o sözden sevgiyi ve muhabbeti yaratmaz; ama Allah’ı seven, insanı da Allah için seven biri insanlara “birbirimizi sevelim” dediğinde Allah onun gönlünden o sevgiyi ikram eder ve o kelimeler muhabbetle birlikte insanların gönlüne iner.
Biri her neyi söylerse söylesin onu Allah adına söylediğinde karşısındaki insan bu sözü tadar. Şayet tadamıyorsa konuşan kişi konuştuklarını yaşamıyor demektir; yani sözü doğrudur ama gönlü o halde değildir, bu yüzden doğru söylemiyor, işi sadece akılla anlamış fakat iman etmemiştir; çünkü iman etseydi, söylediğini yaşar ve kardeşini sevip bu sevgisinin gereğini yerine getirirdi. İşte, söylediklerimizin hayır doğurması için söz hakkını mutlaka Allah’a ve resulüne vermemiz gerekir.
Herkes kendi aklına göre konuşursa kaos olur, karanlık olur; karanlığın olduğu yerde de zulüm olur. İnsanlar karanlıkta ne yapacağını bilemeyince birbirine karışır, birbirini dövmeye, birbirini öldürmeye başlar, üstüne üstlük yaptıklarının doğru olduğunu zanneder.
Her zaman söylüyoruz; “insanın, aklını sonuna kadar kullanması gerekir.” Kişi herhangi bir durumda “bu konuda rabbim benden ne istiyor” deyip rabbinin kendisinden ne istediğini anlarsa doğru bir bakışa ve doğru bir tercihe sahip olur.
Peki, Allah’ın insandan istediği nedir?
Allah, insandan öncelikle âbd olmasını, Hz. İnsan olmasını, meleklerin secde ettiği varlık olmasını istiyor. İnsanın Allah’a kul olma karşılığında alacağı nimet; ebedi bir hayat, ebedi bir cennettir, bununla beraber Allah’ın rızası, dostluğu ve Allah’ın cemalidir. Böyle olmayanlar; rabbini, insanlığını, Hz. İnsan olmayı ve ebedi hayatını kaybeder. Böylelikle Allah’ın gazabını, lanetini ve ebedi bir cehennemi kazanır. Bu yüzden öncelikle kendi içimizdeki savaşı bitirmemiz gerekir; çünkü dünyada yaşadığı hayat nasıl olursa olsun huzurlu bir gönüle sahip olan kişi, huzurlu bir hayatı da yaşamış olur.
