close

UMRE SEFERİ

“Andolsun ki Allah, resulünün rüyasını tasdik etmiştir. Eğer Allah dilerse siz güven içinde başlarınızı tıraş etmiş ve kısaltmış olarak korkmadan Mescid-i Harâm’a gireceksiniz. Allah sizin bilmediğiniz şeyleri bildiği için (Mekke’nin fethinden) önce daha yakın bir fetih (olan Hudeybiye Antlaşması’nı size) nasip etti.”124

Hendek Savaşı’ndan sonra Resulullah (s.a.v.) Efendimiz gördüğü rüya üzerine sahabelerini çağırdı ve onlara Kâbe’yi tavafa gideceklerini buyurdu. Hep birlikte hazırlanmalarının ardından yerine Abdullah Bin Mektum’u bırakarak sahabelerle birlikte Mekke’ye doğru yola çıktı.

Mekke’ye giden bu umre kafilesinde dördü hanım sahabeden oluşan toplam bin beş yüz kişi vardı ve aralarında yalnızca iki yüzü atlıydı. Bir de kurban etmek maksadıyla yetmiş adet develeri bulunuyordu. Üstelik umre yapmak amacıyla yola çıktıkları için yanlarına yolcu kılıcı dışında silahlar da almamışlardı. Bu yüzden bazıları, sahabelerin Mekke’ye girdiklerinde öldürüleceğini düşünüp umreye gelmek istemediler.

Sahabeden Hz. Ömer (r.a.) ile Sa’d Bin Ubade (r.a.) olası bir tehlikeye karşı “ya Resulullah! Mekkeliler bize saldırabilirler, isterseniz silahlarımızı da yanımıza alalım” dediklerinde, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz buna izin vermedi ve “hayır, amacımız umre yapmaktır. Umre için yola çıkarken yanımda silah taşımam” buyurdu.

Sonunda Medine yolundan gelenlerin ihrama girme yeri olan Zulhuleyfe’ye geldiklerinde Efendimiz öğlen namazını kıldırdı ve ihrama girdi. Yetmiş deveye de kurbanlık işareti vurdurdu. Devamında yüzünü Mescid-i Haram’a çevirdi ve “lebbeyk! Allahumme lebbeyk! Lebbeyke lâ şerike leke lebbeyk! İnnel hamde venni’mete leke ve’l-mülk, lâ şerike lek” diyerek telbiye getirdi.

Fahr-i Kâinat Efendimiz Zulhuleyfe bölgesindeyken Kâbe’yi tavaf etmek için geleceklerini söylemek üzere Büşr Bin Süfyan’ı Mekke’ye elçi olarak gönderdi; ancak müşrikler bu ziyarete kesinlikle mâni olacaklarını söylediler. Üstüne de Halid Bin Velid komutasında 200 süvariyi Kurau’l Gamim denilen yere Efendimiz ve sahabeleri kontrol etmek üzere gönderdiler.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz üst üste gönderdiği elçilerinin devamlı olumsuz cevapla dönmesine ve müşriklerin ısrarla itiraz etmesine rağmen Mekke’ye girme kararından vazgeçmedi ve en son Hz. Osman (r.a.)’ı Mekkelilere savaşmak gibi bir niyetlerinin olmadığını, yalnızca Kâbe’yi tavaf edeceklerini iletmesi için elçi olarak gönderdi.

Hz. Osman (r.a.), Mekke’nin ileri gelenleriyle konuşup umre konusunda sorun çıkarmamalarını söylese de hiçbiri onu dinlemedi, hatta Hz. Osman (r.a.)’ı gözaltına aldılar. Bir süre sonra ise Hz. Osman (r.a.)’ın müşriklerce şehid edildiği haberi Müslümanlara ulaştı. Bunun üzerine Resulullah (s.a.v.) Efendimiz, Rıdvan Ağacı denilen bir ağacın altında bütün sahabeleri topladı ve onlardan müşriklerle ölümüne savaşmak için biat aldı; fakat sonradan Hz. Osman (r.a.)’ın şehadet haberinin yanlış olduğu haberi geldi.

Sahabeler, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e koşulsuz, şartsız biat edince Rabbimiz Fetih Sûresi’nin 18. Âyet’ini indirdi ve onlardan razı olduğunu buyurup Müslümanları yakın bir fetihle müjdeledi.

“(Resulüm!) Andolsun ki o ağacın altında sana biat ettikleri sırada Allah o mü’minlerden razı oldu. Onların kalplerinde olan (iman)ı bildi, bunun üzerine onlar(ın gönüllerin)e (huzur vermesi için) sekînet (nûrun)u indirdi ve onlara yakın bir fetih nasip etti.”

Okuyucuda açSesli dinle

Dipnotlar
  1. Fetih /27 ↩