MUS’AB BİN UMEYR’İN ŞEHADETİ
Savaşın diğer tarafında müşrikler İslam ordusunun sancaktarı Mus’ab Bin Umeyr’i şehid etmeye ve İslam sancağını yere düşürmeye çalışıyordu. Sancaktarlık bir savaştaki en önemli vazifelerden biriydi; çünkü sancağın düşmesi savaşın kazanıldığı anlamına geliyordu. Bu nedenle var gücüyle Mus’ab Bin Umeyr’e saldıran müşrikler onun sağ koluna bir darbe vurarak kolunu kestiler; ama Mus’ab (r.a.) yere düşen sancağı sol koluyla geri kaldırdı. Bu defa müşrikler onun sol kolunu kestiler. İki kolu kopan Mus’ab yine sancağın yerde kalmasına izin vermedi ve İslam sancağını bacaklarıyla tutup göğsünün arasına aldı.
Abdullah Bin Kaima, Resulullah’a çok benzemesi sebebiyle Mus’ab Bin Umeyr (r.a.)’ı Efendimiz zannettiği için Mus’âb Bin Umeyr’e var gücüyle saldırdı ve zaten iki kolu kopmuş olan Hz. Mus’ab’ı şehid etti sonra da “Muhammed’i öldürdüm” diye naralar attı.
Kısa süre içinde herkes Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in şehid edildiğini zannetti ve kendilerini kaybettiler. O sırada Enes Bin Nadir (r.a.), bazı sahabelerin savaşmayı bırakıp hıçkıra hıçkıra ağladıklarını görünce onlara “neden savaşmıyorsunuz” diye sordu. Onlar da “Resulullah şehid oldu” deyince, bu defa “Resulullah öldürüldüyse siz niye yaşıyorsunuz? Kalkın ve siz de ölün” dedi ve tek başına düşmanın ortasına dalıp şehid düştü.
Hz. Hamza (r.a.)’ı şehid etmesi için görevlendirilen Vahşi de sonunda Hz. Hamza’nın bir boşluğunu yakaladı ve elindeki mızrağı Hz. Hamza’ya fırlatarak onu şehid etti.
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in şehadet haberiyle sahabelerin her yana dağıldığı bir sırada Kab Bin Malik (r.a.) “Resulullah yaşıyor” diye haykırdı.
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz savaşın en yoğun bölgesinde onlarca müşriğin saldırısına uğradığından elli yerinden yara almıştı. Sahabeler canları pahasına müdafaa ettikleri Efendimiz’le birlikte ilk fırsatta bir mağaraya çekildiler.
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz mağaraya çekilince, ellerini açarak dua etmeye başladı. Bu arada sahabelerin çoğu Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in müşriklere beddua edeceğini zannederek hepsinin işinin bittiğini düşündü; ama Rahmeten lil âlemin Efendimiz “Allah’ım, kavmimi mağfiret et; çünkü onlar bilmiyorlar”105 buyurdu.
Savaş sadece Uhud’la sınırlı kalmıyor, bütün haberler bir saat mesafede bulunan Medine’ye kadar gidiyordu. Medine’deki sahabeler Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in şehadet haberini alınca hemen Uhud’a koştular. İçlerinde hanım sahabeler de bulunuyordu. Bu hanım sahabelerden biri de Hz. Sümeyra (r.a.)’tı.
Sahabeler Sümeyra’nın savaş alanında birini aradığını görünce “ey Sümeyra! Baban Ubeyd şehid oldu, bedeni de şurada” dediler; ama Sümeyra “Allah babamın şehadetini kabul etsin” deyip şehidler arasında dolanmaya devam etti. Bunun üzerine başka bir sahabe “ey Sümeyra! Bak, bu kocan Hâris’tir, şehid oldu, bedeni burada” dedi; ama o yine “Allah kocamın şehadetini kabul etsin” deyip Uhud meydanında dolanmaya devam etti.
Sahabeler, Sümeyranın; babasının ve kocasının naaşına dönüp bakmadığını görünce çocuklarını aradığını düşündü ve bu kez de şehid olan iki çocuğunun yerini gösterip “Sümeyra bak, bunlar çocukların Muaz ve Muavviz’dir, onlar da şehid oldular” dediler; fakat Sümeyra “evlatlarım size de bu yakışırdı, Allah şehadetlerinizi kabul etsin” dedi. Sonunda dayanamayan sahabeler “ey Sümeyra! Babanı gösterdik bakmadın, kocanı gösterdik bakmadın, çocuklarını gösterdik yine bakmadın, sen kimi arıyorsun” diye sordular. Sümeyra da “Resulullah’ın şehid olduğunu söylediler, ben onu arıyorum, ne olur bana Resulullah’ı gösterin” deyip ağlamaya başladı. Sahabeler, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in şehid olmadığı bilgisinin Sümeyra’ya ulaşmadığını anlayarak “hayır, ey Sümeyra! Resulullah şehid olmadı, yaşıyor” dediler ve onu alıp Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in huzuruna götürdüler. Hz. Sümeyra, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in mübarek huzuruna gidince kendini onun mübarek ayaklarına attı ve “ya Resulullah! Sen hayattasın ya yeter, bütün musibetler bana hafif gelir” dedi.
Sonunda savaş bitti ve müşrikler Bedir’in intikamını aldıklarını söyleyip Uhud’u boşalttılar.
