HABEŞİSTAN’A İKİNCİ HİCRET
Müşrikler, iman edenlerin sayısının her geçen gün artmasına tahammül edemiyor, sahabeler üzerinde baskı ve zulümlerini hiç olmadığı kadar artırıyordu. Artan bu işkenceler ortamında kulluklarını rahat bir şekilde yapamayan sahabeler hicret etmek için Efendimiz’den müsaade istediler. Daha önce sahabelere hicret iznini veren Resulullah (s.a.v.) Efendimiz tekrar sahabelere hicret etmelerini buyurdu. Bunun sonucunda 617 yılında on kadın ve seksen iki erkek sahabeden oluşan toplamda doksan iki kişilik muhacir sahabeler Hz. Cafer Bin Ebû Tâlib (r.a.)’in başkanlığında Habeşistan’a vardılar.
Sahabelerin, Allah’ın vahyini yayabilecek bir alan bulmaları karşısında panikleyen müşrikler, Amr Bin As ve Abdullah Bin Ebi Rabia’yı elçi olarak göndererek Habeş kralı Necaşi’den Müslümanları kendileriyle beraber döndürülmelerini istediler.
Necaşi, müşrik elçilerini dinledikten sonra karar verebilmek için sahabeleri de yanına çağırdı ve onlara söz hakkı tanıdı. Bunun üzerine Hz. Cafer (r.a.), Habeş kralı Necaşi’ye “biz köle miyiz ki gelip bizi istiyorlar? Biz, haksız yere birisini mi öldürdük ya da haksız yere kimsenin malını mı gasp ettik” diye sordu. Ayrıca ona İslamiyet’i ve Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in güzel ahlakını, insanlar için yaptığı yardımları, iyilikleri, kendilerini vahiyle nasıl yetiştirdiğini açıkladı. Hz. Cafer (r.a.)’ın söylediklerinden etkilenen Necaşi, müşriklerin taleplerini reddetti ve sahabelerin Habeşistan’da istedikleri kadar kalmalarına izin verdi.
