HZ. ÖMER (R.A.)’İN MÜSLÜMAN OLMASI
Müşrikler savaş, barış, düğün, yönetim gibi önemli kararların alındığı bir meclis olarak kullandıkları Dâru’n-Nedve’de toplanarak Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e karşı nasıl bir önlem alacaklarını düşünüp tartışırlar, sonra da alınan karara göre hareket ederek sahabelere sorun yaşatırlardı. İslamiyet’in yayılmaması için ne tür tedbirler alacaklarını düşünmek üzere bir kez daha Dâru’n-Nedve’de toplanan müşrikler, bu defa Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’i şehid etme kararı aldılar.
Mekke sosyal yapı olarak kabilelere ayrılmıştı ve her kabile kendi üyesini diğer kabilelere karşı savunup korurdu. Bu yüzden müşrikler, olası bir durumda Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in aşireti olan Haşimiler’i karşılarına almak istemiyorlardı; çünkü aralarında her ne kadar iman etmeyenler olsa bile Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’i şehid ettikleri takdirde kendi ailelerinden olan Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in intikamını güdeceklerini biliyorlardı.
Haşimiler’in tepkisinden çekinen müşrikler aldıkları kararı nasıl uygulayacaklarını düşünürken o sırada henüz iman etmeyen Hz. Ömer (r.a.), Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’i kendisinin şehid edebileceğini söyledi ve kararı uygulamak için yola çıktı.
Hz. Ömer yoldayken akrabası Nuaym Bin Abdullah’a rastladı. Nuaym Bin Abdullah da Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e iman edip Müslüman olmuştu; fakat bazı nedenlerden dolayı imanını gizli tutuyordu.
Hz. Ömer’ın aceleci ve öfkeli hâlini gören Nuaym, Hz. Ömer’e bu sinirle nereye gittiğini sordu ve Hz. Ömer’den Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’i şehid etmek istediğini duyduğunda onu engellemeye çalıştı. Önce buna yeltendiği takdirde Haşimiler’in kendisini sağ bırakmayacağını söyledi; fakat Hz. Ömer, Nuaym (r.a.)’ın nasihatlerine kulak asmayıp kararlı olduğunu ve bu sorunu tamamıyla ortadan kaldıracağını belirtti. Bu defa da onu Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’den uzak tutmak için “madem öyle, sen önce kendi kız kardeşinin durumuyla ilgilen, o da Müslüman olmuş” dedi.
Kardeşinin iman ettiğini öğrenen Hz. Ömer (r.a.), daha da sinirlendi ve hemen kız kardeşi Fâtıma Binti Hattâb’ın evine gitti. Bu sırada da Habbab Bin Eret, Fatıma Binti Hattab’ın evinde ona ve eşi Said Bin Zeyd’e yeni nazil olmuş Tâhâ Sûresi’ni okumaktaydı.
Hz. Ömer (r.a.) kız kardeşinin evinde Kur’ân sesinin geldiğini duyunca büyük bir öfkeyle kapıya vurdu. Abisinin geldiğini gören Fatıma Binti Hattab ile eşi Said Bin Zeyd, hemen Kur’ân sayfalarını kaldırdı ve Habbab Bin Eret (r.a.)’i sakladılar. Eve girer girmez Said Bin Zeyd’e saldıran Hz. Ömer (r.a.)’e kız kardeşi Fatıma (r.a.), “biz Müslüman olduk ya Ömer! Artık ne yaparsan yap” dedi. Bunun üzerine ne yapacağını bilemeyen Hz. Ömer (r.a.) kendini toparladı ve “okuduğunuz şeyleri bana getirin” dedi. Dediğini yapıp Kur’ân âyetlerini getirip kendisine Tâhâ Sûresi’ni okudular. Dinledikleri karşısında Hz. Ömer (r.a.)’ın kalbi yumuşadı ve “şüphesiz ki bu, Allah’ın sözüdür, ben de Allah’tan başka ilâh olmadığına ve Muhammed’in onun resulü olduğuna iman ettim” dedi. Hz. Ömer (r.a.)’ın Müslüman olduğunu duyan Hz. Habbab (r.a.) saklandığı yerden çıktı ve “ya Ömer! Resulullah (s.a.v.) Efendimiz ‘ya Rabbi! Bu dini ya Ömer’le ya Ebû Cehil’le ya da kimi istersen onunla kuvvetlendir’52 diye dua etti” dedi.
Bunun üzerine Hz. Ömer (r.a.), kız kardeşinin evinden ayrılıp Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in bulunduğu Dâr’ul Erkam’a gitti. Kapıda Hz. Ömer’i gören sahabeler, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e zarar verebileceği endişesiyle onu içeri almak istemediler; ama Resulullah (s.a.v.) Efendimiz sahabelere “bırakın, Ömer içeri gelsin” buyurdu.
Hz. Ömer içeri girip Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’le görüşünce, Efendimiz kendisini tutup silkeledi ve ona “ne zaman iman edeceksin! Hâlâ doğruyu, yanlışı anlamadın mı” buyurdu. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’le konuştuktan sonra nasıl bir bâtılda olduğunu iyice anlayan Hz. Ömer (r.a.) hemen kelime-i şehadet getirerek Müslüman oldu.
Hz. Ömer (r.a.) ilerleyen yıllarda bu olayı anlatırken “Resulullah (s.a.v.) Efendimiz beni silkeleyince içimdeki bütün küfür döküldü” demiştir.
Bugünden sonra Hz. Ömer artık Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in en yakınlarından biri oldu ve iman ettiği ilk andan itibaren Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in yanında durup her tehlikeye karşı Efendimiz’i korumaya çalıştı. Öyle ki bu imanından ötürü Resulullah (s.a.v.) Efendimiz ona “hâk ile bâtılı birbirinden ayıran” manasına gelen Faruk ismini vermiştir.
