close

İMANA DAVET

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e inen ilk vahiyden sonra yaklaşık kırk gün boyunca vahiy inmedi. Bu olaya “Fetret Devri” denilir. Fetret Devri, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in mübarek gönlünü vahye ve risalete hazırlamak için gerekliydi.

Kırk günden sonra Muddessir Sûresi’nin ilk âyetleri olan “ey (vahyin) örtüsüne bürünen (ve nübüvvetini gizleyen resul)! (Nebîliğin ve resullüğün gereği olarak) Kalk ve (insanları) uyar!”28 âyetleri indi ve Resulullah (s.a.v.) Efendimiz, risaletini açıklaması için Rabbimizden emir aldı.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz, kendisine “kalk ve uyar” emri gelince ilk iş olarak akrabalarından Abdulmuttalib oğullarını yemeğe çağırdı ve bu davete ikisi kadın olmak üzere toplam kırk beş kişi icabet etti.

Hz. Ali (r.a.), Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in emri üzerine bu davette sadece bir kişilik et ve süt hazırlamıştı; ama bunlardan kırk beş kişi yiyip içtiği hâlde et ve süt hâlâ yerinde duruyordu. Ebû Leheb bu mucizeyi görünce “arkadaşınız sizi büyüledi” dedi ve Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e hakarette bulundu. Böylelikle Efendimiz daha konuşmaya başlamadan büyük bir gerginlik çıktı ve herkes dağıldı.

İlk davette akrabalarına nübüvvetini açıklamaya fırsat bulamayan Resulullah (s.a.v.) Efendimiz tekrar akrabalarını yemeğe davet etti ve hepsine “vallahi siz uykuya daldığınız gibi öleceksiniz, uykudan uyandığınız gibi de diriltilecek ve bütün yaptıklarınızdan hesaba çekileceksiniz. İyiliklerinizin karşılığında iyilik, kötülüklerinizin karşılığında ise ceza göreceksiniz. Bu da ya ebedi cennette ya da ebedi cehennemde kalmaktır. İnsanlardan ahiret azabıyla uyardığım ilk kimseler sizlersiniz”29 buyurdu. Sonra da Allah’ın resulü olduğunu söyleyip herkesi Allah’a iman etmeye davet etti.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in konuşmasını dinleyen aile fertleri ona itirazda bulunmadılar. İçlerinden sadece Ebû Leheb, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e şiddetle karşı çıktı ve “diğer kabileler bizi lokma gibi yutacak” dedi. Uzun konuşmalardan sonra Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “ben sizi ‘eşhedu en lâ ilâhe illallah ve eşhedu enne Muhammeden âbduhu ve resuluhu’ demeye davet ediyorum. Bu konuda kim benim vezirim olacak ve bana yardımcı olacak” diye sordu. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in bu sorusu üzerine Hz. Ali (r.a.) “ben ya Resulullah” diye cevap verdi; ama Resulullah (s.a.v.) Efendimiz ona “sen otur” buyurdu.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “kim benim vezirim olacak ve bana yardımcı olacak” sorusunu üç defa tekrarladı, üçünde de Hz. Ali (r.a.) “ben sana yardımcı olurum ya Resulullah” dedi. Hz. Ali (r.a.)’dan başka kimse Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in tebliğine cevap vermedi ve herkes dağılmaya başladı.

Fahr-i Kâinat Efendimiz, ailesine tebliğini yapmasının ardından artık bütün Mekke’ye risaletini açıklamak için Safâ Tepesi’ne çıktı ve Mekkelileri tepenin etrafına çağırdı. Mekkeliler davete icabet edip tepenin eteğine gelince, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz herkese “ey Kureyşliler! Ben size, ‘şu dağın eteğinde veya şu vâdide düşman atlıları var; hemen size saldıracak, mallarınızı gasbedecek desem’ bana inanır mısınız” diye sordu.

Onlar da zaten Muhammedu’l Emin dedikleri Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e “evet inanırız; çünkü şimdiye kadar seni hep doğru olanlardan bulduk. Yalan söylediğini hiç işitmedik” dediler. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz de herkes kendisini tasdik ettikten sonra “o hâlde ben şimdi size, önünüzde şiddetli bir azap günü bulunduğunu, Allah’a inanmayanların o çetin azâba uğrayacaklarını haber veriyorum. Ben sizi o çetin azaptan sakındırmak için gönderildim. Ey Kureyşliler! Size karşı benim hâlim, düşmanı gören ve âilesine zarar vereceğinden korkarak hemen haber vermeye koşan bir adamın hâli gibidir. Ey Kureyşliler! Siz uykuya dalar gibi öleceksiniz. Uykudan uyanır gibi de dirileceksiniz. Kabirden kalkıp Allah’ın huzûruna varmanız, dünyadaki her hareketinizin hesabını vermeniz muhakkaktır. Netîcede hayır ve ibadetlerinizin mükâfâtını, kötü işlerinizin de ceza ve şiddetli azabını göreceksiniz! Mükâfat ebedi bir cennet; ceza da dâimi bir cehennemdir” buyurdu ve risaletini açıkça tebliğ etti.

Efendimiz, risaletini tebliğ ettikten sonra ilk davette de sorun çıkaran Ebû Leheb daha çok sinirlendi ve Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e “helâk olasıca, bizi bunun için mi çağırdın”30 deyip eline aldığı bir taşı Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e attı. Onun haricinde kimse Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e tepki göstermedi; ama iman da etmediler. Bu olay Allah’ın vahyini Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in ilk defa açıktan tebliğ ettiği olaydır.

Okuyucuda açSesli dinle

Dipnotlar
  1. Muddessir /1-2 ↩
  2. İbn-i Hişâm ↩
  3. Buhârî, Tefsîr, 26; Müslim, Îman, 348-355 ↩