İLK VAHİY VE NEBÎLİK VAZİFESİ
NÜBÜVVETTEN HİCRETE KADAR OLAN DÖNEM
İLK VAHİY VE NEBÎLİK VAZİFESİ
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in en öndeki hâli nübüvetten önce de hiçbir şeyi Allah’a şirk koşmamasıydı. Gözü, gönlü daima Rabbiyle beraber olan Resulullah (s.a.v.) Efendimiz, Hz. İbrâhîm (a.s.)’ın hanif dinine tabi olarak şirkten uzak bir şekilde yaşıyordu. Kırk yaşına geldiğinde ise artık Rabbine olan aşkına ve arzusuna karşı koyamıyor, sırf Rabbiyle zaman geçirmek için Nûr Dağı’nda bulunan Hira Mağara’sına gidiyor, orada Rabbini tesbihle, hamdla, zikirle, ibadetle, tefekkürle, murakabeyle meşgul oluyordu.
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz zaman zaman Hira Mağarası’na gidip tefekkür ediyordu; ancak bu defa mübarek gönlündeki aşkı eskisinden çok daha fazla artmıştı. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in bu hâlini gören müşrikler bile onun Rabbine olan aşkı ve teslimiyeti karşısında “Muhammed, Rabbine âşık olmuş”27 diyorlar ve Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in bu hâlini takdir ve gıptayla karşılıyorlardı.
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz günlerce Hira Mağarası’nda kalıp Rabbiyle vakit geçirirken Hatice Annemiz ona destek oluyor, ilerleyen yaşına aldırış etmeden Hira Mağarası’na kadar tırmanıp eşine yiyecek ve içeçecek götürüyordu.
Sonunda 610 yılına gelindiğinde ramazan ayının Kadir Gecesi’nde, Cebrail (a.s.) bir insan suretinde Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e göründü ve ona “oku” dedi. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz de ma ena bi kariin: “Ben okuma bilmem” diye cevap verdi ve bu durum toplam üç defa tekrarlandı. Üçüncüsünde Resulullah (s.a.v.) Efendimiz yine “ben okuma bilmem” deyince bu defa Cebrail (a.s.) Alak Sûresi’nin ilk âyetlerini okudu, Efendimiz de onunla birlikte tekrar etti. Böylelikle Ramazan ayının Kadir Gecesi’nde ilk âyetler indi ve Resulullah (s.a.v.) Efendimiz nebîlik vazifesini aldı. Daha sonra inen bu vahyin ağırlığıyla evine gitti ve titreyerek Hz. Hatice (r.a.) validemize “beni örtün, beni örtün” dedi. Hz. Hatice (r.a.) validemiz de hemen Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in üzerini örttü.
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz bir süre sonra kendine gelince Hz. Hatice Annemiz’e başından geçenleri anlattı. Hatice Annemiz de amcasının oğlu Varaka Bin Nevfel’i çağırması için Hz. Ali (r.a.)’ı Varaka’nın evine gönderdi.
Varaka Bin Nevfel Mekkeli müşriklerin aksine Hz. Îsâ (a.s.)’a iman eden samimi bir Îsevi’ydi. Tevrat ve İncil’i çok iyi biliyordu. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz ona yaşadıklarını anlatınca “kuddüs, kuddüs, kuddüs! Muhammed’in gördüğü melek yüce Allah’ın Îsâ nebiye gönderdigi Rûhu’l Kuddüstür ve Muhammed bu ümmetin nebîsidir. Keşke hâlkını Allah’a davet ettiğinde ve halkı onu yurdundan çıkardığında hayatta olsaydım da ona yardımcı olsaydım” dedi.
Efendimiz Hira Mağarası’nda ilk vahyi aldıktan sonra bir daha Hira’ya gitmedi; çünkü hira arayış demektir, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz de artık aradığını bulmuştu.
