close

İNSANIN YARATILIŞI

“Kâinatı yarattım insana hamil olsun diye, insanı yarattım bana hamil olsun, diye.”3

Allah hiçbir şeyi yaratmadan evvel Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in nûrunu, Hakikat-i Muhammediye’yi, ondan da aynıyla bütün insanların nûrunu halketti. Rabbimizin zat, sıfat ve esmâ tecellilerine haiz rûhlarımız o andan beri Rabbimizin mahreminde onun aşkı, muhabbetiyle kendini dahi bilmez hâldeydi. Ta ki Rabbimiz, Hz. Âdem (a.s.) babamızı yaratıp ondan da bütün insanları yaratana kadar.

“(Resulüm!) Hani bir zaman da Rabbin, Âdemoğullarının sırtından zürriyetlerini çıkarmış ve onları kendi nefisleri üzerine şahid tutarak, ‘(ben) sizin Rabbiniz değil miyim’ (buyurmuştu. O anda onlar da Allah’ın cemâlini ve kudretini müşahede ederek) ‘evet! Şahidiz (ki sen bizim Rabbimizsin)’ demişlerdi. Kıyamet günü ‘biz bundan habersizdik’ demeyesiniz diye (bunu böyle yaptık).”4 Görüldüğü üzere Rabbimiz bizleri dünyaya göndermeden önce nefsimize şahid kıldı, bizler de Allah’ın Rabbimiz olduğunu ve yalnız ona âbd olacağımızı ikrar ve tasdik ettik.

Rabbimiz yeryüzünde bir halife yaratmayı ve o halife üzerinden güzelliğini seyredip müşahade etmeyi murad etmişti. Bu yüzden “ben yeryüzünde bir halife yaratacağım” buyurdu. Melekler de “bizler hamdinle seni tesbih ve takdis edip dururken, yeryüzünde fesad çıkaracak ve kan dökecek birini mi yaratacaksın” dediler. İlm-i ilâhisinde o halifeden nice mukarreb kullarının hasıl olacağını bilen Rabbimiz ise meleklerine “muhakkak ki ben, sizin bilmediklerinizi bilirim”5 buyurdu. Sonra da insan üzerindeki muradını mazhar kılarak Hz. Âdem babamızı yarattı ve ona esmâlarını talim eyledi. Sonra da “bizler hamdinle seni tesbih ve takdis edip dururken, yeryüzünde fesad çıkaracak ve kan dökecek birini mi yaratacaksın” diyen meleklerine bu isimlerin ne olduğunu sordu; ama onlar bu nûrani tecellilere haiz olmadığından isimlerini bilemediler, Rabbimiz de Âdem babamıza bu ismi meleklere haber vermesini emretti. O da her bir ismi tek tek meleklere haber verdi. Bunun üzerine melekler, Âdem’in; yani insanın halifelik donanımlarıyla donatıldığını gördüler ve tövbe, istiğfarla Rablerinden af ve mağfiret dilediler.6 Rabbimiz de onlara Âdem’e secde etmelerini buyurdu.7

Fıtratlarındaki zat ve esmâ tecellileriyle insanın hilafete layık olduğunu müşade eden melekler Rabbimizin mübarek emri önünde hemen Âdem’e secde ettiler ve onun âlem nezdindeki itibarını, hilafetini kabul ettiler. Aralarından yalnızca cinlerden olan iblis, hakikate tümüyle arif olmasına rağmen kendini daha hayırlı görerek secde etmemek için direndi ve kibrine yenik düşüp Âdem’e secde etmedi. Rabbimiz de en ufak kibrin, hasedin ve dahi nefsani hâllerin bulunmadığı kutsi indinde iblisin kibirlenmesini kabul etmeyerek onu bulunduğu makamdan indirdi. İblis ise Rabbimizin mahreminden indirilmesinde Âdem’i suçlu buldu ve âdem soyunun secdeye layık olmadığını ispatlamak için yine Rabbimizin sonsuz şefkat ve anlayışına sığınarak ondan Kıyamet gününe kadar mühlet istedi. Aziz dergâhına el açan kullarının duasını reddetmekten hayâ eden Rabbimiz, iblisin de mühlet isteğini kabul buyurdu ve ona müsaade etti.8

Rabbil Âlemin, secde faslının peşinden Hz. Âdem (a.s.) Babamızı eşiyle beraber cennete yerleştirdi ve orada dilediği her şeyden istifade edebileceğini, sadece yasakladığı tek bir ağaca yaklaşmamasını emretti; ama şeytan, Hz. Âdem (a.s.) Babamız ile Havva Annemiz’i kandırarak onları ağaca yaklaştırdı ve ordan yemelerini sağladı. Rabbimiz de Hz. Âdem (a.s.) Babamız ile Havva Annemiz’i cennetten yeryüzüne indirdi.9 Böylelikle insanın dünyadaki imtihan hayatı başlamış oldu. Yaptığı yanlışı anlayan Hz. Âdem Babamız ile Havva Annemiz “Rabbimiz! Biz kendimize zulmettik. Eğer (sen) bizi mağfiret etmez ve bize rahmet etmezsen, biz mutlaka hüsrana uğrayanlardan oluruz”10 dediler ve Rabbimizden mağfiret dilediler. Allah da onların bu istiğfarını kabul edip onlara mağfirette bulundu.

Okuyucuda açSesli dinle

Dipnotlar
  1. Risale-i Gavsiye ↩
  2. A'râf /172 ↩
  3. Bakara /30 ↩
  4. Bakara /31-33 ↩
  5. Bakara /34 ↩
  6. A'râf /11-15 ↩
  7. Bakara /35-36 ↩
  8. A'râf /23 ↩