24.Bölüm (Ramazan Bayramı Özel)
EUZUBİLLAHİMİNEŞŞEYTANİRRACİM
BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİM
Elhamdulillahi rabbil âlemin esselatu vesselamu aleyke ya seyyidel evveline vel ahirin ve ila cemiil enbiyayi vel murselin ve ila cemiil evliyayi vel hamdulillahi rabbil âlemin.
Âlemlerin rabbine hamd olsun. Hepinizin bayramı mübarek olsun. Her bir kardeşimize tek tek selam olsun.
Bize ramazanı yaşatan, rahmetini saçan, rahmetiyle, mağfiretiyle muamele eden ve bizi bizden, cehennemden, nefis cehenneminde kurtaran, kurtaracak olan Allah’a hamd olsun.
Bütün nimetler onundur, ona aittir. Her türlü ikramı yapan odur. O, en büyük ikramı; yaratıp bize ruhundan nefhederek, melekleri bize secde ettirip bizi yeryüzünde kendisine halife kılarak yapandır. Bu yüzden rabbimize hamd ediyoruz. Bütün âlemlerden Allah’a hamd olsun. Hamda; övgüye de, övmeye de layık olan, hakkı olan bir tek Allah’tır. Allah kendini nasıl övüyor, hamd ediyorsa öyle yüce, öyle subhân, öyle e’âladır. Biz ona hamd etmekten aciziz. Gücümüz ona hamd etmeye yetmez. O yüzden onun hamdi ile ona hamd ediyoruz.
O, her türlü noksanlıktan, eksiklikten münezzehtir, subhândır. Kuluna nasıl bir muamelede bulunursa bulunsun kul için hayr olan odur. Kula her neyi takdir etmişse kulu için rahmet olan, nimet olan, cennet olan, muhabbet olan, iman olan odur. Allah bizi takdirinden, emrinden, hükmünden, taksimatından razı olan kullarından eylesin inşallah.
Ramazan ayı boyunca rabbine kulluk yapmaya çalışan, çabasını, gayretini sarf eden, onun rızasını, yakınlığını, sevgisini kazanmak ve sırat-el mustakimde koşup ona varmak için çalışan bütün kardeşlerimizin, mü’minlerin, Müslümanların, bütün ümmetin bayramı mübarek olsun. Allah’ın selamı hepsinin üzerine olsun.
Büyüklük bir tek ona mahsustur. Azim olan, azamet sahibi olan Allah’tır. Biz de onun kullarıyız. Bütün varlık sadece onun kuludur. Kim kulluğunu ne kadar yapmaya çalıştıysa, rabbini sevdiyse, rabbine iman ettiyse, Allah’ı ciddiye aldıysa, onun yolunda yürümeye, emrettiği, sevdiği gibi olmaya çalıştıysa, “rabbimin muradı üzerimde gerçekleşsin” diye çabasını, gayretini sarf ettiyse o kadar kazanmış, Allah’a o kadar yakın olmuş, Allah’ın sevgisini, yakınlığını, ebedi hayatını, Hz. İnsan olmayı o kadar kazanmıştır. Kazanmış olanlara selam olsun, kazananların bayramı mübarek olsun.
İnşallah hepimiz sırat-el mustakimde rabbimize yürümeye, koşmaya, yakın olmaya, ona dost olmaya, veli olmaya çalışıyoruz. Ona veli olmayanlar farkında olsa da olmasa da rabbini dinlemeyince, ciddiye almayınca, onun yolunda yürümeye çalışmayınca şeytana, nefsine taviz vermiş olur, dolayısıyla şeytanın velisi olur. Allah bizi şeytana veli olmaktan muhafaza eylesin, Bir an bile kendisinden, zikrinden, ona kulluk yapmaktan, rızasını kazanmak için çaba, gayret sarf etmekten alıkoymasın ve kul olmayı bize ikram etsin inşallah.
Herkesin iki türlü doğumu vardır. Biri zahiri diğeri de manevi doğumdur. Zahiri olarak doğumun ne olduğunu hepimiz biliriz. Zahiri olarak doğduk, büyüyoruz, olgunlaşıyoruz, kemale eriyoruz sonra da rabbimizin huzuruna gidiyoruz.
Manevi olarak büyümeyi ise insan kendisi tercih eder. İnsan, rabbine iman edince, kim olduğunu bilince, rabbini, kendini tanıyınca, Allah’ın kendisi üzerindeki muradını bilince, bu âlemde ne yapması, nasıl yaşaması, nasıl düşünmesi, nasıl konuşması, nasıl hareket etmesi gerektiğini Allah’a göre, rabbinin ismiyle, isimlerini, ismine okuyunca büyümeye başlar. Çabasını, gayretini sarf ettikçe de manevi olarak büyür; ama herkes kendisine göre anladığı, öğrendiği, iman ettiği kadarıyla büyür. “Benim Allah’tan, onun sevgisinden, rızasından, yakınlığından başka kazanabileceğim hiçbir şeyim yoktur” deyip bunu kabul edenler manevi olarak büyümeye başlar.
Peki, Allah’tan, onun sevgisinden, rızasından, yakınlığından başka kazanabileceği bir şey olmadığını herkes biliyor mu?
Herkes biliyor. Herkes neyi kazanırsa kazansın hepsini bırakıp rabbinin huzuruna tek başına gideceğini biliyor. Kul bunu anlayınca, idrak edince, rabbine dönüp “seni tercih ediyorum, sana iman ediyorum ve senden başka hiç kimseye, hiçbir şeye kul olmuyor, âbd olmuyorum. Ben sadece senin kulunum, benim sevdiğim, istediğim sensin. Sen beni yaratan, e’âla olan, subhân olan rabbimsin. Sen benim için neyi takdir etmiş, tercih etmişsen benim için hayr odur, güzel odur, rahmet odur, cennet odur” der ve manevi olarak büyümeye başlar. Allah’ın Fatiha’da “İhdinâs sırâtel mustakîm. Sırâtallezîne en’amte aleyhim”518 ayetinde buyurduğu gibi o kul da sırat-el mustakime, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in, peygamberlerin, sahabenin yürüdüğü yola girer ve onlar yolu nasıl yürümüşse, hidâyette olmuşsa, kulluklarını nasıl yapmışlarsa, nasıl iman etmişlerse, nasıl ibadet etmişlerse, Allah yolunda nasıl cehd etmiş çaba, gayret göstermişlerse aynen öyle yapmaya başlar.
Allah’ın kendisine nimet verdiği kullar; Allah’ın ayet-i kerimede buyurduğu gibi nebiler, sıddıklar, şehidler ve salihlerdir.519 Nebiler; peygamberlerdir, onlarla beraber olamadık. Sıddıklar; sadakatini ispatlamış, Allah’a verdiği sözü yerine getirmiş olanlardır.
Şehidler; şahid olanlardır; yani imanlarını, kulluklarını üzerinde gösterip diğer insanları imana, kulluğa şahid kılanlar, bununla beraber Allah’a şahid olanlardır. Nerede olursa olsun varlığa rabbinin nazarı ile nazar edip, varlığı rabbinin ismiyle okuyup bütün varlıkta rabbinin ismine, kudretine, rahmetine, güzelliğine, nimetine, ikramına, affına, mağfiretine şahid olanlardır ve insanları buna şahid kılanlardır. Böyle olanlar veliler ve Mürşid-i kâmillerdir. Bir de salihler vardır. Salihler; nefislerini ıslah etmiş, temizlemiş, tezkiye etmiş kimselerdir.
Evet, Allah’ın nimet verdiği kullar onlardır. İşte, biz de Fatiha Suresi’ni her okuyuşumuzda rabbimizden “bizi onlarla beraber et, onlardan et” deyip onlarla beraber olmayı ve onların kazandığı nimeti istiyoruz.
Kul, Allah’ın kendisine nimet verdiği kullarla beraber olunca manevi olarak büyümesi devam eder, nihayetinde onların kazandığını kazanır ve Allah’a yakın olur, mukarrebun olur, dost olur, veli olur, Allah’ın razı olduğu, sevdiği kul olur.
Allah ayet-i kerimede buyurur. Yâ eyyetuhân nefsul mutmainneh: “Ey (Allah’ın zikri, muhabbeti ve yakınlığıyla mutmain olup) itminana ermiş nefis!” Allah ile mutmain olmuş kulum. İrciî ilâ rabbiki râdıyeten mardıyyeh: “Sen ondan razı, o da senden razı (ve onun tecellisine mazhar olarak) dön rabbine (ve sana nefhedilen ruh ol)!” Rabbine miraç et, rabbine yücel. Sen rabbinden razı olursan, rabbin de senden razı olur. Rabbinden razı ve razı olunmuş olarak huzura gel, miraca çık. Fedhulî fî ibâdi: “Gir, (salih) kullarımın arasına!” Kulum dediklerimin, velim dediklerimin arasına gir. Bana kul olanların, benden razı olmuş, benimle mutmain olmuş kullarımın, velilerimin arasına gir. Vedhulî cenneh: “Gir cennetime.” Gir marifet cennetime ve beni tanı. Sana kendimi tanıtayım.
Bu; huzura, miraca varmaktır. Kul bundan önce tabi ki Allah ile mutmain olup Allah ile sevinmiştir. Rabbinin rızasını kazandığı, kul olduğu, kulluk yaptığı için sevinen, mutmain olan, kulluk yapamayınca da üzülen, sıkıntı yaşayan bir kul hâline gelmiştir.
Kul yolu yürüdükçe kemale erer. Hayat baştan sona bundan ibarettir. Gerisi ise dünyada kalır; yani insana ne mal, ne mevki, ne makam, ne aile, ne çoluk çocuk kalır. Hiçbir şey insana kalmaz. Allah’ın ayet-i kerimede “Allah’ın vechini, (cemalini) isteyerek yaptığınız işlerden başka hiçbir işiniz nimete (ikrama, şükrana) layık değildir”520 buyurduğu gibi sadece Allah’ın vechini isteyerek yaptığımız işler bize kalır. Yalnızca onun cemalini isteyerek yaptıklarımız onun katında nimete layıktır; yani “diğerlerini kabul etmiyorum” buyurdu Allah. Çünkü iman olmadan amel hiçbir fayda vermez. Birinin imanı varsa o kul, rabbine aşıktır, dolayısıyla her neyi yaparsa onun cemali, yakınlığı, dostluğu, sevgisi için, rabbi kendisinden razı olsun, kendisini sevsin diye yapar. Onun bütün ibadetleri de işleri de böyledir.
İnşallah ramazan ayı boyunca hep beraber rabbimizin rızası için elimizden geldiği, gücümüzün yettiği kadarıyla çaba, gayret sarf etmeye çalıştık. O subhân olandır; hatasız, kusursuz, eksiksiz, noksansız olan, bütün kemal sıfatlarıyla vasıflanmış olandır. Biz ise aciziz, hatalıyız, kusurluyuz, eksiğiz, beşeriz. Zaten beşer olmasaydık, hata işleme imkânımız olmasaydı Allah’a yeryüzünde halife olamazdık.
Allah’ın halifesi, rabbini temsil eder. Mutlaka halife olmayanların da var olması gerekir ki halifeler onların arasında rabbini temsil edebilesin. Bu yüzden hayatı yaşarken halifeliği kabul edenler, etmeyenler, rabbinin ismine okuyup, anlayıp gereğini yerine getirenler ve getirmeyenler mutlaka olmalıdır. Rabbinin ismiyle okuyup gerekeni yapmayanlar nefsi adına, kendisi adına, birileri adına iş yapar. Unutmamamız lazım ki kim şeytana, birilerine, nefsine uyuyorsa şeytana halife olur. Bu tercihi de herkes kendisi yapar.
İnşallah hepimiz bu sohbetlerimiz vesilesiyle rabbimizin ismiyle okuduk, isimlerini okuduk, ismine okuduk, rabbimizi anlamaya, tanımaya çalıştık ve rabbimizi tanımak için rabbimizin ismiyle okuyacak bir bakışa sahip olduk.
Bununla beraber huzura varan yolda hep beraber yürüdük hamd olsun. Tabi ki yol devam ediyor. Her bir kardeşimizin huzura çıkmasını, huzura kabul edilmesini istiyoruz.
Huzura kabul edilenler Allah’ı her şeyden, canından da çok sevenlerdir, rabbinin rızasını, ebedi hayatını kazanmak için engel tanımayanlar, Allah’a, Allah yolunda kurban olabilenlerdir. Allah ayet-i kerimede “De ki: Muhakkak ki benim salâtım, kurbanım, hayatım ve ölümüm (hepsi) âlemlerin rabbi Allah içindir.”521 buyurur. Bunu söyleyebilmek için yolu yürümek ve huzura varmak gerekir.
Kul bu ayetin gereğini yapmaya çalışıp çabasını, gayretini sarf edince Allah huzura varmayı ona ikram eder. Yoksa hiç kimse çabasıyla, gayretiyle oraya varamaz. Yolu yürüyünce Allah ona tecelli eder ve imanına, marifetine, haşyetine, rabbine karşı edebine, muhabbetine, samimiyetine, ihlasına, biraz da çabasını, gayretini sarf etmesine karşılık Allah ona bunu ikram eder.
Her bir kardeşimizi veli olarak görmek istiyoruz. Derdimiz de, çabamız da, gayretimiz de, işimiz de budur. İnşallah hepimiz Allah’ın yakınlığını, veliliğini kazanacağız.
“Siz şimdi Allah’ın veliliğini bırakıp, şeytanı ve zürriyetini mi veli ediniyorsunuz? Bu ne kötü bir değişmedir”522 buyurdu Allah. Bizim yaptığımız olağanüstü bir şey değildir. Biz normal bir şey yapıyor, olması gerekeni yapıyoruz. Olması gereken; Allah’a veli, kul olmak, dost olmak, rabbine secde etmek, onu zikretmek, emrettiği, sevdiği gibi yapmak, takdirine razı olmaktır. Olması gereken budur. Olmaması gereken de; Allah’a kul, veli olmayıp şeytana veli olmaktır. Bu yüzden biz olağanüstü bir şey yapmıyoruz. Bizim yaptığımız, her insanın yapması gerekendir.
Olağan olmayan durum kul olmayanların hâlidir. Kul olmayı kabul edemeyip Allah’a, Allah’ın takdirine, hükmüne, emrine, taksimatına itiraz edenlerdir. İtiraz edip feryat edenler, isyan edenlerdir. Kendi küçüklüğüne, kendi yaratılışına bakmadan rabbine kafa tutanlar, itiraz edip isyan edenler anormaldir, normal değildir. Onlar sayıca çok olunca biri Allah yolunda normal olarak kulluğunu yapmaya, rabbine yeryüzünde halife olmaya, dost olmaya, veli olmaya çalışınca ona dönüp “sen aşırı gidiyorsun” derler. Sanki onlar tam yapmış da öteki aşırı gidiyormuş gibi!
Nasıl ki Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “benim sahabem gökteki yıldızlar gibidir. Hangisine tabi olursanız hidâyete erersiniz"523 buyurduysa aynı şekilde kıyamete kadar sahabe gibi olanlar da vardır ve olacaktır.
Bir de her bir insan bir peygamberin fıtratındadır. Yeter ki rabbine dönsün, iman etsin. Hangi peygamberin fıtratında, ahlakındaysa o zaman mutlaka üzerinde o güzellik ortaya çıkar. Böylelikle artık Hz. İnsan olan, Allah’a dost olan, rahmetle, afla, mağfiretle, ikramla, aşkla, muhabbetle insanlara muamele eden bir kul olur. Bu tercihi tabi ki herkes kendisi yapar.
Evet, bayramınız mübarek olsun.
Allah’a kul olanların, rabbini tercih edenlerin, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in ahlakına bürünenlerin, Allah için onun yolunda cehd edenlerin, cihad edenlerin, rabbinin nazarıyla nazar edip rabbinin ismiyle okuyanların, rabbine boyun büküp “sen benim rabbimsin ben de senin aciz, hatalı, günahkâr, bütünüyle sana muhtaç olan kulunum” deyip rabbine boyun bükenlerin, istiğfar edip affa, mağfirete, rahmete erenlerin bayramı mübarek olsun.
Hepinize her şey için çok teşekkür ediyoruz. Neyi kazanıyorsak hep beraber kazanıyoruz. Kazanan olmasa yaptıklarımız bir mana ifade etmez. Kardeşlerimiz kazandıkça, iman ettikçe, rabbine yaklaştıkça hep beraber kazanmış oluyoruz. Bu yüzden birbirimizi ayrı gayrı görmüyoruz. Hepimiz biriz ve hepimiz birbirimize teşekkür ediyoruz. Öncelikle ben her birinize tek tek teşekkür ediyorum.
Bir daha bayramınız mübarek olsun inşallah.
Allah hepinizden razı olsun.
