close

ORUÇ

EUZUBİLLAHİMİNEŞŞEYTANİRRACİM BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİM

Elhamdulillahi rabbil âlemin esselatu vesselamu aleyke ya seyyidel evveline vel ahirin ve ila cemiil enbiyayi vel murselin ve ila cemiil evliyayi vel hamdulillahi rabbil âlemin.

Hep beraber İslam’ın beş şartını anlamaya çalışıyorduk. Önceki sohbetlerimizde İslam’ın şartlarından olan kelime-i şehadeti ve namazı anlamaya çalıştık. Bu sohbetimizde de orucu anlamaya çalışacağız inşallah.

Oruç, Allah’ın emridir. Allah bununla ilgili ayet-i kerimede; “oruç, geçmişteki ümmetlere nasıl farz kılınmışsa size de öyle farz kılınmıştır”241 buyurur. Ramazan ayı Kur’an’ın indiği aydır, bu nedenle Allah orucu Ramazan ayında farz kılmıştır. Oruçla Kur’an’ın ikisini; yani oruç ile Kur’an’ın inişini mutlaka beraber anlamak gerekir. Eğer Kur’an’ın inişini anlamazsak Ramazan ayını, Kadir gecesini dolayısıyla da orucu anlamamış oluruz. Böyle olunca da orucu sadece açlıktan ibaret zannederiz.

Oruç demek; kendini tutmak demektir. Orucun Arapçası sevm’dir. Sevm; kendini bir şeyden uzak tutmak; yani kendini günahtan ve yanlıştan uzak tutmak demektir. Bununla beraber Allah Ramazan ayının dışında helal olan yeme ve içmeyi de bizden Ramazan ayında bırakmamızı istemiştir. Bunun da bir hikmeti vardır. Bunun hikmetinin ne olduğunu hep beraber anlamaya çalışacağız inşallah!

İmsaktan iftara kadar yemiyor ve içmiyoruz. Bununla beraber kendimizi tutuyoruz. Bunun için de tabi ki önce niyet etmemiz gerekir. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz bir hadis-i şerifinde; “ameller, niyetlere göredir”242 buyurmuştur. Bu durumda niyetimiz düzgün değilse ibadetimiz de düzgün olmaz.

Oruç tutmak için nasıl bir niyet etmemiz gerekir?

“Ya rabbi! Benim bedenimin, nefsimin arzusu, isteği, yemek ve içmektir ama sen; ‘imsaktan iftara kadar yeme ve içme’ diye emretmişsin. Sadece yemek ve içmek değil; ‘gözünü harama bakmaktan, kulağını gıybeti, dedikoduyu dinlemekten, dilini yanlış şeyler söylemekten muhafaza et. Gönlüne yanlış şeyler gelmesine müsaade etme, gönlünün kapısını yanlış şeylere kapat. Elini, ayağını yanlış şeyler yapmaktan, yanlış yerlere gitmekten muhafaza et’ diye emretmişsin. Ben de senin emrin gereği kendimi tutacağım. Yemekten, içmekten, yanlış yapmaktan, yanlışı dinlemekten ve düşünmekten, yanlış yere gitmekten, yanlış şeyler yapmaktan kendimi muhafaza edeceğim; çünkü ben, seni kendi nefsimden daha çok seviyorum ya rabbi! Senin emrini kendi arzularımdan, isteklerimden daha çok seviyorum. İmanım bana bunu gerektiriyor, imanım bana bunu böyle yaptırıyor; çünkü seni kendimden, nefsimden daha çok seviyorum ya rabbi!” deyip bir sefer niyet etmemiz gerekir; çünkü imanından dolayı sevmek iman demektir.

Biri böyle söylerse ibadeti Allah için olmuş olur; çünkü ameller niyetlere göredir. Kul bu niyeti yaptıktan sonra bunun karşılığında Allah ona; “ben de seni seviyorum” der. Oruç budur, orucun böyle olması gerekir. Yoksa böyle oruç tutmayan biri Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in buyurduğu; “insanlardan öylesi var ki namaz kılar, ona sadece yorgunluk kâr kalır. Öylesi de var ki oruç tutar, ona da sadece açlık kâr kalır”243 hadis-i şerifindeki gibi sadece aç kalır. Böyle biri oruç tutmamıştır; çünkü niyetini doğru düzgün getirememiştir, sadece aç kalmıştır ve her türlü yanlışı yapmış, kendini tutmamıştır; yani oruç onu tutmamıştır.

İnsan, oruç tutarken orucun da onu tutması gerekir. Oruçlu kişi yanlış yapmaya devam ettiyse bu durumda oruç onu tutmamış demektir. Bu nedenle Resulullah (s.a.v.) Efendimiz; “sizden hiç kimse oruçlu olduğu gün çirkin söz söylemesin ve kimse ile çekişmesin. Eğer biri kendisine söver veya çatarsa ‘ben oruçluyum’ desin”244 buyurur. “Ben oruçluyum” deyip geri gitsin; yani “ben orucu tutmuşum, orucum da beni tutuyor” desin. Yoksa ona sadece açlık kâr kalır ki bu durumda gereksiz yere zahmet çekmiş olur.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz yine oruçla ilgili olarak bir hadis-i şerifinde; “oruçlu kişinin ağız kokusu Allah katında misk kokusundan daha güzeldir”245 buyurur. Hatta bir kutsi hadiste Allah oruç için; “kul, bütün ibadetleri kendisi için, nefsi için, kazanmak için yapar; ama oruç benim içindir”246 buyurmuştur. Çünkü oruç diğer ibadetler gibi değildir.

Biri oruç tuttuğunu söyleyebilir sonra da gizliden yiyip içebilir. Hiç kimse onun gerçekten oruç tutup tutmadığını bilemez. Oysaki gerçekten oruç tutan kişi hem açıktan oruç tutar, yemez ve içmez hem de tek başına kaldığında rabbi için yiyip içmez. Rabbi için orucunu bozmaz, yanlış yapmaz, yanlış şeyler söylemez. Allah bundan dolayı oruç hakkında; “oruç benim içindir, onun karşılığını ben veririm” buyurmuştur.

Mesela ibadetlerde bire en az on vardır. Bir de bire yüz, bire yedi yüz, bire hesapsız vardır; ama oruç için Allah; “onun karşılığını ben veririm”247 buyurmuştur. Yani meleklere onu yazdırmaz; çünkü oruç, sadece Allah rızası içindir. Yoksa biri, Allah rızası için olmazsa oruç tutamaz, gücü buna yetmez. İnsana orucu tutturan onun imanıdır. Yine Resulullah (s.a.v.) Efendimiz bir hadisinde; “biri Allah rızası için bir gün oruç tutsa bu, onun cennete gitmesine vesile olur”248 buyurur.

Bir günlük oruç insanın neden cennete gitmesine vesile olur?

Çünkü tuttuğu bu oruç onun imanlı olduğunu, Allah’ı kendisinden daha çok sevdiğini gösterir. O bir gün tutulan orucun sadece ramazan orucu olması da gerekmez.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz oruçla ilgili başka bir hadis-i şerifinde; “kim, faziletine inanarak ve karşılığını yalnızca Allah’tan bekleyerek Ramazan orucunu tutarsa geçmiş günahları bağışlanır”249 buyurur. Yani bir sene boyunca işlemiş olduğu bütün günahları Allah mağfiret eder, onları olmamış gibi siler. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz yine oruç hakkında; “cennette bir kapı vardır ki ismi Reyyan kapısıdır. O kapıdan sadece oruç tutmuş olanlar girebilir”250 buyurur.

Eğer oruç günahlarımızı mağfiret ettiriyor, bize cennetin kapısını açtırıyorsa demek ki çok büyük bir ibadettir. Bu yüzden mutlaka orucun hakikatini anlamamız gerekir. Orucumuz sadece açlıktan, aç kalmaktan ibaret kalmasın. Bütün ibadetlerimiz için durum böyledir.

Allah bir ibadeti emretmişse o ibadet bizden yükümüzü alsın diyedir. Onun için ibadet yük değildir; yükü alandır. Eğer ibadetin hakikatini anlamazsak ibadet bizden yükümüzü almaz, tam tersine bize yük olur.

Yük alan bir ibadet nasıl bir ibadettir, mesela; namaz yükümüzü bizden nasıl alır?

Namaz bizi Allah’ın huzurunda durdurur. Hem gönül itibariyle hem de zahiri olarak Allah’ın huzurunda durduğumuzda dünyevi olan bütün yüklerimizi, sıkıntılarımızı, endişelerimizi atmış oluruz; yani yükümüzü namazla atmış oluruz. Böylelikle namaz bizden yükümüzü almış olur. Namaz bizden beşer olma yükünü, beşeri hayattaki yükü alır.

Peki, namaz bize neyi verir, neyi kazandırır? -Namaz, insan olmayı bize tattırır, kazandırır. Beşer başka, insan başkadır. Beşer; kişinin zahiri tarafıdır, insan ise onun manevi tarafı, Allah’ın nefhettiği ruh tarafıdır.

Aynı şekilde oruç da böyledir. Oruç, beşeri yükü bizden alır. Oruç tutarken yemeyiz, içmeyiz, gereksiz ve boş yere konuşmayız, boş şeyler, yanlışlar yapmayız. Böyle yapınca da beşeri tarafımızın yükünü sırtımızdan atmış oluruz. Peki, bu hal bize neyi kazandırır? -Bu hal bize Hz. İnsan olmayı kazandırır. Bu hal ile birlikte Allah’ın bize takdir ettiği, nefhettiği o ruhun önünü açmış oluruz ve ruh bedenin önüne geçmiş olur. Ruhun önü açılınca da kendi kendimiz olmaya; yani Hz. İnsan olmaya başlarız. Oruçla beşeri yükümüzü attığımız, beşeri tarafı bir kenara bıraktığımız için Hz. İnsan tarafımız öne çıkmış olur.

Bunun için Resulullah (s.a.v.) Efendimiz; “Ramazan ayı gelince şeytanlar bağlanır, cehennemin kapıları kapatılır ve cennetin kapıları açılır”251 buyurur. Cennetin kapıları nerde açılır? -Bizde, bizim gönlümüzde cennetin kapıları açılır, cehennemi hak eden tarafımız da oruç tutarak cehennemin kapılarını kapatır.

Beşeri yükü üzerimizden atmazsak ne olur?

İbadet, insani tarafımıza yük olur; çünkü ibadetler ya yükümüzü alır ya da bize yük olur. Yük olan ibadet; bize fayda vermeyen, bize hiçbir şey kazandırmayan ibadettir. Peki, hangi ibadet bize kazandırır? -Tabi ki beşeri tarafımızın yükünü alan ibadet bize kazandırır. Bu yüzden oruç bizim beşeri tarafımızın yükünü hafifletir. Hz. İnsan olma özelliğimizi öne çıkarıp, bize Hz. İnsan olmayı, Allah ile olmayı, Allah için olmayı tattırır.

Oruçlunun sevindiği iki an vardır; Birincisi iftar vaktinde iftar ederken sevinir, haline şükreder, yeme ve içme onu sevindirir; çünkü rabbi için oruç tutmuş, rabbi için fedakârlık yapmıştır. Aslında sevinen, oruçlunun zahiri tarafı değil manevi tarafıdır. Bu sevinç, Allah için olma sevinci, Allah’a yakın olma sevincidir. Oruçlunun ikinci sevinci de kıyamet yerindedir. Oruçlu kişi, Kıyamet günü Allah’ın huzuruna çıktığında Allah ona oruç tutmasının karşılığını verir. Allah orucunun karşılığında ona muamele ederken o anda kulda öyle bir sevinç oluşur ki bu sevinç dünyadaki, iftar anındaki sevince benzemez.

Eğer ibadetler bize yükümüzü attırmıyorsa o halde onların faydasından çok zararı vardır, demektir. Yük olan ibadet; iman ile yapılmayan, niyetin gönül itibariyle dürüst olarak yapılmadığı bir ibadettir. Zahiri olarak sadece ayakta dursak, eğilsek, kalksak bu namaz, namaz olmaz. Bu, yükü olan bir ibadet olur; ama namazın içi dolu olsa, gönül ve ruh itibariyle namazımız miraç olsa, huzurda dursak kıldığımız namaz yükümüzü almış, bizi miraca, Allah’ın huzuruna çıkarmış olur.

Oruç da aynen böyledir. Sadece açlıkla oruç tutacağımızı zannetsek, oruç tutma niyetimizde Allah’ın rızası olmasa; “seni kendimden, arzularımdan, isteklerimden daha çok seviyorum ya rabbi” demesek, dolayısıyla orucu bütün azalarımıza tutturmasak; gözümüze, gönlümüze, nefsimize, elimize, dilimize ve ayağımıza hâkim olmasak o oruç bizi tutmamıştır ve biz içi boş bir oruç tutmuşuz demektir. Orucun dışı var, açlık tarafı var; ama içi yok, ruhu yok demektir. Böyle bir oruç da, böyle bir namaz da yüktür, fazlalıktır. Fazlalık da her zaman için zarardır.

Mesela vücutta bir hücre ölse ama vücudu terk etmese ne olur?

O vücut kanser olur. Kanser; ölü hücrenin vücudu terk etmemesidir. Kişi o ölü olan fazla hücre vücudunu terk etmediği için kanser olur. Nasıl ki zahiri olarak bu fazla hücreden kurtulmak gerekiyorsa, kurtulmadığımız zaman da hasta oluyorsak aynı şekilde manevi olarak da fazla yüklerimizden; yani nefsimizin hasedinden, kibrinden, riyasından ve gururundan kurtulmamız gerekir. Yoksa manevi olarak da hasta oluruz.

Biri bir ay boyunca oruç tutsa ne yapmış olur?

Kendisine hükmetmiş olur. Aklına, gönlüne, hafızasına, eline, diline, ayağına, gözüne, kulağına hükmetmiş olur. Oruçluyken yanlış yapmamaya dikkat ettiği için onlara yanlış yaptırmaz dolayısıyla da kendi kendine hükmetmiş olur. Bu, oruçlunun kendi beden ülkesinde sultan olması demektir. Eğer biri nefsine, azalarına hükmedemiyorsa o kendi nefsine esir olmuş, köle olmuştur. Bu durumda nefse köle olan kimdir? -Köle olan ruhtur. Bu da; orucu gerçek manada tutmadığımız için ruhumuzu nefsimize köle ettik, ahiretimizi dünyaya kurban ettik demektir.

Kişi kendi bedenine hükmederse ne olur?

Bedenine sultan olur, kendi bedeninde Allah’a halife olur, Allah’ın hükmüyle kendi kendisine hükmetmiş olur. Bu sadece Ramazan ayı için geçerli olan bir güzellik değildir. Kendi bedenine sultan olan kişi ramazanda kazandığı bu güzelliği diğer ramazana kadar da sürdürerek kendine hükmetmeye devam eder; çünkü artık bu gücü kazanmıştır. Onun için orucun bize mutlaka bunu kazandırması gerekir.

Oruç aynı zamanda nefsi hizaya getirir, terbiye eder, tezkiye eder. Nefsi ve bedeni, ruhun dolayısıyla Allah’ın emrine verir. Oruç tutan insan, rabbani bir varlık olur, Allah’a ait bir kul olarak Allah’ın muradını gerçekleştirecek vasfı kazanmış olur. İşte bütün bunları bize kazandıracak olan şey Allah’ın emrettiği oruçtur.

Allah orucu neden ramazan ayında farz kılmıştır?

Kur’an o ayda indiği için Kur’an nimetine şükredelim diye Allah orucu ramazan ayında farz kılmıştır.252

Nefsi, bedeni ve bedendeki uzuvları hizaya getirirken Allah’ın vahyiyle, emriyle hizaya getirmemiz gerekir. Bütün organları, Allah’ın emrettiği gibi hizaya getirip onunla Allah’ın rızasını kazanmaya, Allah’ın emrettiği gibi, vahyettiği gibi onlara gerekeni yaptırıp Hz. İnsan olmaya çalışmamız gerekir. Bunun için de Kur’an ile ramazanı birbirinden ayırmamamız, ikisini de beraber anlamamız gerekir; çünkü Ramazan ayı, Kur’an ayıdır.

Bedene yiyip içirmediğimizde, ona yanlış yaptırmadığımızda gönlümüz Allah’ın vahyine açılır, hafıza ve akıl Allah’ın vahyine göre çalışır. Yoksa aklın bir sürü kirlilikle beraber Allah’ın ayetlerini anlaması mümkün değildir. Oruç tuttuğumuz zaman Allah’ın ayetlerini daha güzel anlarız.

Oruç; bedene ve dünyaya ait olan kapıları kapatıp, Allah’a gönlünü açmak, rabbini dinlemek demektir. Böyle bir durumda Allah’ın vahyi, hikmetiyle beraber anlaşılır. Tok bir insanın ibadet yapmasıyla aç bir insanın ibadet yapması birbirinden çok farklıdır. Oruç tutan bir insanın gönlü oruç tutmayan birinin gönlüne göre Allah’a en az on kat, yüz kat daha fazla açılır.

Allah, namazı anlatırken münafıklar için; “onlar üşene üşene namaza kalkarlar.”253 “Namazı zayi ederler”254 buyurur. Allah namazla ilgili başka bir ayette ise; “namaz, onları kötülükten, aşırılıktan, fahşadan alıkoyar”255 buyurur. O halde namaz onları kötülükten, aşırılıktan, fahşadan alıkoymuyorsa onların kıldığı namaz, namaz değildir. Allah mü’minlerin namazını anlatırken ise; “mü’minler, namazlarını huşu içinde kılarlar”256 buyurur. Yani mü’minler namazlarını haşyetle kılarlar. Allah’ın azameti karşısında huşu ve haşyetle huzurda dururlar.

Nasıl ki namazın huşusu varsa mutlaka orucun da bir huşusu olmalıdır. Bu bütün ibadetler için böyledir. Eğer oruçlu kişi kendini Allah’ın huzurunda bilmiyor ve tatmıyorsa; “ya rabbi bu orucu senin için tutuyorum, kendimi senin için tutuyorum” demiyor ve huşu içinde olmuyorsa, Allah’ın ayetlerini huşu içinde tefekkür etmiyor, namaz kılmıyor, ibadet yapmıyorsa bu durumda o oruç içi boş bir oruç olur; çünkü huşu içinde olmayan bir oruç, içi boş bir oruçtur.

Tüm mü’minlerin Fatiha Suresi’nin ayetleri üzerinde tefekkür etmesi gerekir. Herhangi bir mü’minin; “ben Fatiha’yı bilmiyorum” gibi bir sözünün olmaması, bütün mü’minlerin Fatiha Suresi’nin anlamını bilmesi gerekir. Biri oruçluyken Fatiha Suresi’ni tefekkür ederse Fatiha’nın onda nasıl açıldığını, Fatiha’nın hikmetini nasıl anladığını görür.

Biri orucu bütün azalarıyla tuttuğunda orucun ona kazandırdığı şey Allah’a yakınlıktır. Oruç kulun Allah ile arasındaki perdeleri kaldırır. Eğer bir kul; “ya rabbi! Ben orucu senin için tutuyorum, yemiyor, içmiyorum, yanlış yapmamaya, eksik yapmamaya, yanlış bir şey düşünmemeye, konuşmamaya, senin zikrinle, tesbihinle meşgul olmaya çalışıyorum” derse o kul ile Allah arasında hiç perde kalır mı? -Kalmaz, kalamaz; çünkü o kul yemeyip içmeyerek Allah’a olan imanını ispatlamıştır. Bu yüzden onunla Allah arasında perde kalmaz.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz oruçluyla ilgili olarak; “Allah oruçlunun duasını reddetmez”257 buyurmuştur. Allah, oruçluyken yapılan duayı reddetmez; ama tutulan bu oruç gerçek bir oruç olursa reddetmez. Gerçek oruç; Allah ile kulun arasındaki perdeleri kaldıran, Allah’a yakınlık kazandıran oruçtur.

Orucumuzu zaten böyle tutmaya çalışıyoruz inşallah. Başta Resulullah (s.a.v.) Efendimizin hadisini söyledim; “eğer biri ramazanı oruçlu geçirirse Allah onun geçmiş bir senelik günahlarını mağfiret eder.” Bundan daha büyük bir müjde olamaz. O kişi tertemiz olur; yani ramazandan çıkarken günahsız bir halde çıkar. Hiç bundan daha büyük bir müjde olur mu!

Şimdi hep beraber oruç ile ilgili ayetleri anlamaya çalışacağız inşallah!

EUZUBİLLAHİMİNEŞŞEYTANİRRACİM BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİM

Eyyâmen ma’dûdât: “(Oruç) Sayılı günlerdedir.” Namaz, Güneş takvimine göredir. Oruç ve hac ise Ay takvimine göredir. Onun için oruç sayılı günlerdedir, dedi Allah. Fe men kâne minkum marîda: “Sizden kim (bu ayda) hasta olursa.” Ev alâ seferin: “Veya sefere çıkarsa (yolculukta olursa).” Fe iddetun min eyyâmin uhar: “Sonraki günlerde o günlerin sayısınca (orucu tutsun).” Yani o günlerde oruç tutmasın; ama sonraki günlerde tutamadığı oruçların sayısını tamamlasın. Ve alellezîne yutîkûnehu: “Gücünü sarf edip (oruç) tutamayan kimseler.” Yani seferi veya hasta olmadığı halde oruç tutmaya gücü yetmeyenler. Fidyetun taâmu miskîn: “(Her bir gün için) Bir fakiri (sabah akşam) doyuracak kadar bir fidye versin.” Bu vereceği fidye oruca karşılıktır. Fe men tatavvaa hayran fe huve hayrun lehu: “Artık kim gönülden isteyerek bir hayır yaparsa işte onun için hayırlı olan budur.” Kim hem oruç tutsa hem de ayrıca her bir gün için bir fidye verse onun için hayırlı olan budur, dedi Allah.

Bu ne demektir?

Yani hem oruç tutun hem de her bir gün için fidye verin ama biri oruç tutuyorsa ve fidye veremiyorsa da vermesin veya oruç tutamıyorsa bunun yerine fidye veriyorsa öyle yapsın dedi Allah. Fidyenin miktarı birini sabah akşam doyuracak kadardır. Zaten bunu genel olarak diyanet belirler. Allah oruç tutamayanların fidye vermesini söyledi; ama devamında ikisini beraber yaparsanız gönülden yapılan bu hayır, sizin için daha hayırlıdır, dedi. Ve en tesûmû hayrun lekum in kuntum ta’lemûn:258 “Bununla beraber eğer bilirseniz (hem fidye vermek hem de) oruç tutmak sizin için daha hayırlıdır.”

Oruçla ilgili ayetler Bakara Suresi’nin 184. Ayet’inden itibaren başlar. Ayet devem eder; Şehru ramadânellezî unzile fîhil Kur’anu huden lin nâs: “Ramazan ayı o aydır ki insanlara hidayet olsun diye Kur’an’ın indirildiği aydır.” Bu durumda orucu tutarken bir de ayrıca Kur’an’ın inişine şükretmiş oluruz; çünkü rabbimize bize Kur’an’ı, hidayeti indirdiği, kendisine giden yolu öğrettiği için şükretmemiz gerekir.

Allah, Kur’an’ı başka ne için indirmiştir?

Ve beyyinât: “(Her şeyi) Beyan etsin diye.” Bu yüzden Allah’ın beyan etmediği, açıklamadığı hiç bir şey yoktur. Eğer Allah, Kur’an’ı indirmeyip bize hidayeti göstermeseydi hidayeti bulamazdık. Allah bize beyan etmeseydi hiçbir şeyi bilemez ve öğrenemezdik; çünkü her şeyi Allah’tan öğreniyoruz.

Minel hudâ: “Hidayete eresiniz diye.” Hidayeti bulasınız diye Allah her şeyi beyan etmiştir. Vel furkân: “(Kur’an) Bir de furkandır.” Yani hakkı batıldan ayırandır. Hak ve batılın ne olduğunu öğrenmek istediğinde onları Allah nasıl beyan etmişse öyle öğrenmen lazımdır. Doğru ve yanlış nedir, güzel ve çirkin nedir, bunu bilmek istiyorsan Kur’an’dan, Allah’tan öğrenmen gerekir.

Fe men şehide minkumuş şerha: “Sizden kim bu aya şahit olursa (ulaşırsa).” Fel yesumhu: “Onda oruç tutsun.” Ramazan ayında oruç tutsun. Kişinin neden oruç tutması gerekir? -Çünkü Allah ona Kur’an’ı indirmiş, hidayeti göstermiş, her şeyi beyan etmiş, hidayeti bulsun diye ona furkanı indirmiştir. Bu furkanla doğruyu, yanlışı, iyiyi, kötüyü, çirkini, güzeli, hakkı, batılı, imanı, küfrü, nifakı ona öğretmiştir. Bu yüzden oruç tutsun ve bunları anlasın. Allah’ın kitabını, kelamını okusun, anlasın ve bunu oruçluyken yapsın, buyurdu Allah.

Ve men kâne marîda: “Kim hasta olursa.” Ev alâ seferin: “Veya yolculukta bulunursa.” Fe iddetun min eyyâmin uhar: “Tutamadığı günler sayısınca (oruç) tutsun.” Yurîdullâhu bikumul yusra: “Allah sizin için kolaylık diler.” Ve lâ yurîdu bikumul usra:259 “Sizin için zorluk dilemez.”

Yani oruç tutamıyorsanız kendinizi zorlamayın; çünkü Allah ayette; “Allah sizin için kolaylık diler, zorluk dilemez” buyurdu. Yani hasta, yolcu, hamile bir kadın veya çocuk emziren biri veya başka bir sorunu, bir sıkıntısı olanlar eğer oruç tuttuğunda zorluk çekecekse oruç tutmasın, dedi Allah. Yoksa bazı âlimlerimizin söylediği gibi; “gözü kararana, önünü görmeyene, siyahla beyaz ipliği ayırt edemeyinceye kadar oruç tutulmalıdır” demekle insan, o oruç tutan kişiyi öldürür. Böyle bir şey olur mu! Allah zorluk dilemez, kolaylık diler. Bırak, ne zaman sıhhat bulup kendine gelirse, ne zaman müsait olursa tutmadığı sayıyı tamamlasın.

Oruç sadece yememek ve içmemek değildir. İnsanın, bütün azalarına oruç tutturup rabbine dönmesi gerekir. Kişinin, Allah’ın kelamıyla, hidayet, furkan ve beyan olarak gönderdiği kitabıyla beraber olması, Allah ile beraber olması, rabbini dinlemesi için oruç tutması gerekir. Dünyayı, beşeri tarafını bir kenara bırakıp Hz. İnsan olduğunu hatırlasın, tatsın, rabbiyle olsun diye Allah orucu emretmiştir.

Ve li tukmilûl iddete:  “Sayıyı tamamlamanız için.” Ve li tukebbirûllâh: “Bununla beraber Allah’ı tekbir edin.” Yani Allah u ekber deyin. Niye Allah u ekber dememiz gerekir? -Allah’ın büyüklüğünü anlayalım diye; çünkü Allah u ekber deyince ruh tarafımız öne geçer ve “ben bir beşer değilmişim, ben rabbani bir varlıkmışım, ben fani bir varlık değil meğerse baki bir varlıkmışım” deyip bu hali tatmamız için Allah u ekber dememiz lazım. Bunun için Allah’ın büyüklüğünü, azametini kendimizde tatmamız gerekir. İşte bunu bize kazandıracak olan oruçtur. Demek ki oruç tutan birinin Allah u ekber demesi gerekiyormuş. Neden? Alâ mâ hedâkum: “Seni hidayete erdirdiği için.” Yolu, kapıyı sana açtığı, sana bunu tattırdığı için. Ve leallekum teşkurûn:260 “Eğer böyle yaparsanız şükretmiş olursunuz.”

Yani böyle yaparsanız Kur’an nimetine, furkan nimetine, hidayet nimetine, Allah’ın beyan nimetine şükretmiş olursunuz. Eğer böyle yaparsanız Allah ile aranızdaki perde kalktığı, beşeri tarafınız arkaya, insani tarafınız da öne geldiği için bunu tadıp Allah u ekber dersiniz. Böyle yaparsanız şükretmiş olursunuz. Yoksa kuru kuruya aç kalmış olursunuz.

Bu ayet oruç ayetinden sonra gelen ayettir. Ve izâ seeleke ıbâdî annî: “Kullarım sana beni soruyor.” Fe innî karîb: “Ben yakınım.” Yani kulum oruç tutunca benim yakınlığımı tadacak, ona ne kadar yakın olduğumu, şah damarından daha yakın olduğumu bu yakınlık esnasında görecek, tadacak. Ucîbu da’veted dâi izâ deâni: “(Kulum) Beni davet ettiğinde (bana dua ettiğinde) davetine (duasına) icabet ederim.” Çünkü oruç tutan kişi Allah ile arasındaki perdeyi kaldırmıştır, bu yüzden Allah’ın yakınlığını tadar. Bunu Allah söylüyor. Felyestecîbû lî: “Onlar da benim davetime icabet etsinler.” Velyu’minû bi: “Bana iman etsinler.”

Allah birinin davetine icabet edince bunun karşılığında onun kazanacağı şey imandır, Allah’ı sevmektir. İnsan, iman edince Allah’ı sevmez mi! Oruç bize Allah’ın yakınlığını ve sevgisini; yani imanı kazandırır. Aslında bizi seven Allah’tır; Allah bizim gönlümüze sevgisiyle, Vedud ve İlah isimleriyle tecelli edince biz de onun yakınlığını tadar ve onu severiz. Böyle olunca da; Bî leallehum yerşudûn:261 “Umulur ki onlar rüştlerine ererler” ayetinde Allah’ın dediği gibi rüştümüze ereriz.

Reşid demek; kemale ermek, bir yönüyle de veli demektir. Rüştüne eren kişiye veli denir. Biri Allah’ı sevince, Allah’a yakın olunca, Allah onu davet edince o da Allah’ın davetine icabet edince reşit olur, veli olur. Ona bunu kazandıran şey oruç ibadetidir. Yalnız bu oruç, gerçek bir oruç olmalıdır, orucun hakikati olmalıdır.

Allah, bir de ramazan ayında dileyenler için ayrıca itikâfı tavsiye eder. İtikâfa girmek peygamberimizin hiç terk etmediği bir sünnettir. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz her ramazanın son on gününde itikâfa girer, mescitten çıkmazdı. Allah itikâfla ilgili ayet-i kerimede; “eğer itikâfa girerseniz onlarla (eşlerinizle) beraber olmayın”262 buyurur. İtikâfta iken yemenin ve içmenin dışında ayrıca bir de eşlerinizle beraber olmayın, dedi Allah. Yoksa iftardan sonra imsaka kadar eşlerle beraber olabilmeye Allah izin verir. Bu kural sadece itikâfa girenler için geçerlidir. Eğer itikâfa girersek beşeri tarafımızın bu kısmına da perde çekmiş oluruz. Hükmü, Allah koyuyor.

İtikâf Arapçada “kîf” kelimesinden türetilmiştir. Kîf; durmak demektir. Dolayısıyla itikâf, Allah’ın huzurunda durmak anlamına gelir. Yani itikâf; vaktini, zamanını Allah’a kurban etmek demektir.

Diyelim ki on gün itikâfa gireceğiz, bu durumda aslında ne demiş oluruz?

“On günümü sana ayırdım, bu on günde sadece seninle olacağım ya rabbi” demiş oluruz. Belki on gün itikâfa girmek arkadaşlara biraz zor gelebilir. Bunu beceremeyen arkadaşlar bir gün, iki gün ya da üç gün, hiç olmazsa yarım gün yapsınlar. Bayan kardeşlerimiz de buna dâhildir.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz özellikle ramazanın son on gününde öyle yapmıştır. İnşallah biz de öyle yapmaya çalışacağız. Hiç olmazsa bir saat olsun itikâfa girmeye çalışacağız. Öyle ki; “ben bir saatimi sana, itikâfa ayırıyorum ya rabbi” diyebilelim. Kardeşlerimiz itikâfı yaparken bir odaya tek başına girip, Allah ile beraber olmaya çalışsın. Rabbini zikretsin, tesbih etsin, rabbinin huzurunda olduğunu, hesap verdiğini tefekkür etsin.

Bir de susma orucu vardır. Allah ayet-i kerimede Meryem annemize susma orucunu, kendini tutma orucunu tutmasını buyurmuştu. Demek ki oruç sadece yememek ve içmemek değilmiş.

Fe kulî veşrabî ve karrî aynâ: “(Allah Hz. Meryem’e) Dedi ki: Ye, iç, gözün aydın olsun.” Allah burada Hz. Meryem’i yemekten ve içmekten men etmedi. Fe immâ terayinne minel beşeri ehad: “Eğer beşerlerden (insanlardan) birini (bugün) görürsen.” Seninle konuşmak isterlerse. Fe kûlî:  “(Onlara) De ki:” İnnî nezertu lir rahmâni savma: “Ben Rahman’a (susma) orucu adadım.” Bugün susma orucu tutmaya niyet ettim, konuşmuyorum, de. Fe len ukellimel yevme insiyyâ:263 “Hiçbir insanla bugün asla konuşmayacağım.” Rahman olan rabbime bu orucu tutmuşum, böyle niyet ettim de, diye buyurdu Allah.

Onun için arkadaşlar da biraz susma orucu tutmalıdır; yani gıybet etmeme orucu tutmalıdır. Ramazan ayı dışında diğer zamanlarda da susma orucu tutmalıdır. Gıybet etmemeli, başkalarını çekiştirip eleştirmemelidirler. Arkadaşların yanında bir başkası eleştirilip çekiştiriliyorsa; “ben sizin bu yediğinizden almayayım” demelidirler. Niye? -Çünkü gıybet eden kişi, ölmüş kardeşinin etini yer.264 Bu yüzden; “ben bu etten almayayım” desinler. Hem böylelikle kardeşine de yardım etmiş olurlar.

Sadece susma orucu değil, bir de kızmama orucunu tutmamız lazım. Bu yüzden bu ayda eşimize, çocuğumuza, ya da bir başkasına kızmamamız lazım. Biri hoşlanmadığımız bir kelime söyleyip bizi kızdırırsa; “ben kızmama orucu, yanlış konuşmama orucu tutmuşum, güzel ve hayır konuşacağım” dememiz lazım.

Ne buyurdu Resulullah (s.a.v.) Efendimiz; “ya hayır söyleyin ya da susun.”265 Bu ramazanda, bu hadisi hayatımıza geçirmeye çalışalım inşallah.

İnnel muslimîne vel muslimât: “Muhakkak ki Müslüman erkekler ve Müslüman kadınlar.” Vel mu’minîne vel mu’minât: “Mü’min erkekler ve mü’min kadınlar.” Mü’min başka, Müslüman başka bir şeydir. İkisi birbirinden farklıdır. Vel kânitîne vel kânitât: “(Allah’a ve resulüne) İtaat eden erkekler ve itaat eden kadınlar.” Ves sâdikîne ves sâdikât: “Sadık olan erkekler ve sadık olan kadınlar.” Sadakatini ispatlamış olan erkekler ve sadakatini ispatlamış olan kadınlar. Ves sâbirîne ves sâbirât: “Sabreden erkekler ve sabreden kadınlar.” Vel hâşiîne vel hâşiât: “(Huşu içinde rabbinden) Haşyet duyan erkekler ve haşyet duyan kadınlar.” Vel mutesaddikîne vel mutesaddikât: “Sadaka veren erkekler ve sadaka veren kadınlar.” Ves sâimîne ves sâimât: “Oruç tutan erkekler ve oruç tutan kadınlar.” Vel hâfızîne furûcehum vel hâfızât: “Irzlarını (namuslarını) koruyan erkekler ve koruyan kadınlar.” Vez zâkirînallâhe kesîran vez zâkirât: “Allah’ı çok zikreden erkekler ve zikreden kadınlar.” Eaddallâhu lehum magfiraten ve ecran azîmâ:266 “Allah onlara mağfiret etmeyi va’detmiştir ve (onlara) azim bir ecir (hazırlamıştır).”

Müslüman olan, Mü’min olan, Allah ve resulüne itaat eden, sadık olan, sadakatini ispatlamış olan, sabreden, rabbine karşı huşu ve haşyet içinde olan, sadaka veren, oruç tutan, ırzını koruyan ve Allah’ı çok zikreden erkek ve kadınlara Allah, mağfireti ve azim bir ecri; yani cenneti va’detmiştir.

SADAKALLAHUL AZİM

Hep beraber orucu anlamaya çalıştık. Bütün ameller mutlaka imanın bir meyvesidir. Bütün yanlışlar, bütün günahlar da mutlaka küfrün bir meyvesidir. Eğer güzel bir amelimiz varsa bilelim ki o, imandan, iman ağacından meydana gelmiş bir meyvedir. Eğer ameller ve ibadetler imanla yapılmıyorsa taklidi olmuş olur; yani ibadet etmiş olmayız bir başkasını taklit etmiş ya da kendi kendimizi kandırmış oluruz. Bu nedenle biri bir amel işlerken ya da bir ibadet yaparken bu ibadetin kendisine neler kazandıracağını, yapmazsa neyi kaybedeceğini öğrenmesi ve bilmesi gerekir.

Mü’min taklitçi olmaz. İman ve ibadet taklidi olmaz. Allah taklidi imanı kabul etmez; çünkü Allah, insana akıl, irade ve anlama kabiliyeti vermiştir. Allah, kulu anlasın diye peygamber ve kitap gönderip en ince ayrıntısına kadar ona her şeyi açıklamış, beyan etmiştir. Onun için Allah ayet-i kerimede; “biz her resulü kavminin diliyle gönderdik ki onlara her şeyi beyan etsin (açıklasın, izah etsin)”267 buyurur; ama kul bunu anlamamışsa, daha doğrusu anlamak istememişse, anlamaya tenezzül etmemişse imanı ciddiye almamıştır.

Onun için bir kul; “namaz kılarsam neyi kazanacağım, kılmazsam neyi kaybedeceğim, oruç tutarsam neyi kazanacağım, tutmazsam neyi kaybedeceğim” deyip tefekkür etmez, Allah’ın kendisine öğrettiği gibi, vahyettiği gibi anlamaya çalışmazsa kendini, rabbini ve ahiretini ciddiye almamış olur. Dolayısıyla ibadetini de ciddiye almamıştır.

Bir kul, rabbini, ahiretini ve kendini ciddiye alırsa ibadetini de ciddiye alır. Neyi niçin yaptığını, yaparken kendisine ne kazandıracağını, yapmazsa neyi kaybedeceğini bilir, öğrenir, öğrenmelidir. Kul bir amel işlediğinde; “ya rabbi, bu ameli bunun için yapıyorum, bunun karşılığını da senden istiyorum” deyip ne istediğini bilmelidir. Allah’tan neyi istediğini, neyi kazanacağını bilmeyen birinin duası yoktur.

Allah oruçtan sonra gelen ayette ne buyurmuştu; “kullarım sana beni sorarlar, (de ki) ben yakınım. Onlar benden istediğinde, bana dua ettiklerinde onların duasına icabet ederim. Beni davet ettiklerinde onların davetine icabet ederim. Söyle onlara onlar da benim davetime icabet etsinler, bana iman etsinler.”268 Yani beni sevsinler ve ona göre benden istesinler.

Kul, Allah’tan ne istemelidir?

Seven, sevdiğini ister. Seven, rabbini ister. Bu durumda oruç tutan insan, rabbini istiyor, rabbinin sevgisini ve yakınlığını istiyor demektir; ama biri cehennemden kurtulmak için de, cennete gitmek için de oruç tutabilir; fakat mü’min, himmetini yüksek tutmalıdır. Rabbinden isterken en büyüğünü istemelidir; rabbini, rabbinin rızasını istemelidir. Zaten kul, rabbinin rızasını kazandığında hem cehennemden kurtulmuş olur hem de cennetin en yüksek makamlarına erişir. Eğer niyet Allah rızası olursa, kul, Allah’ı sevdiği için ibadetini yaparsa Allah’ın ikramından, bire bin alır. Cennet için bir ibadeti yaptığında en az bire on alıyorsa Allah rızası için yaptığında, ne yaptığını bildiğinde bire bin, bire yüz bin alır. Yapılan ibadet aynıdır; ama niyete göre, duaya göre ikram katlanır.

Biri bir Mürşid-i kâmile tabi olmuşsa vuslat yolcusu olmuş ve Allah’a dost olma yolculuğuna başlamış demektir. O, zaten her haliyle oruçludur, oruçlu olmalıdır. Ramazan ayının dışında bir tek mide orucunu tutmamıştır; ama diğer oruçları tutmuştur, tutmalıdır. Yolculuğun olabilmesi için dervişin oruçlu olması gerekir. Yolculuğun olabilmesi için aynı zamanda namaz da olmalıdır. Vuslat yolcusunun namazın dışında da orta namazda olması, her anda huzurda olduğunu unutmaması, huzurda olması, her anda “Allah” demesi, her anda namazda olması gerekir.

Vuslat yolcusunun aynı zamanda her anda kelime-i şehadet getirmesi gerekir; yani İslam’ın beş şartı üzerinde sürekli duruyor olması gerekir. Vuslat yolcusu her anda şehadet halindedir, neye bakarsa baksın rabbinin kudretine, rabbinin güzelliğine her anda şahittir. O, Müslüman ve mü’mindir; çünkü iman edip islamı kabul etmiş, islama girmiştir, Allah’a teslim olmuştur. Vuslat yolcusu İslam’ın beş şartına her anda teslimdir. Her anda şehadet eder, her anda namazdadır ve her anda oruçludur. Aklına, gönlüne, eline, ayağına, diline, kulağına ve her azasına her anda oruç tutturur.

Vuslat yolcusunun aynı zamanda her anda haccı da yaşaması gerekir. Nasıl ki hacca gidenler Kâbe’yi tavaf ediyorsa o da her anda Allah’ın rızası, dostluğu, cemali etrafında pervanedir. “Ya rabbi! Seni istiyorum” deyip pervane gibi döner. Nasıl ki Hz. Hacer annemiz, Hz. İsmail (a.s.)’a bir damla su aramak için Safa ile Merve arasında sa’y edip koşturduysa vuslat yolcusu da; “bir zerre daha kazanayım, birazcık daha ruhuma, İsmail’ime içireyim” diye koşuşturmalıdır. Niye koşuşturmalıdır? Çünkü Hz. İsmail (a.s.) bizim ruhumuzu temsil eder, vuslat yolcusu da bir zerre iman daha kazanıp ruhuma içireyim diye koşuşturmalıdır.

Aynı şekilde nasıl ki hacılar, bütün dünya Müslümanları Arafat’ta durup birbirine dua ediyor, birbirine yardım ediyor, birbirine destek oluyorsa bir vuslat yolcusu da bütün insanlara böyle bakar. Bütün mü’minler onun için kardeştir, dünyanın neresinde olursa olsun o onun mü’min kardeşidir. O, birilerini cehenneme göndermeye çalışmaz. Vuslat yolcusu için cennet geniştir, orada herkese yer vardır. O; hiçbir şey yapmayan, sadece iki rekât namaz kılan “işte falanca cehennemliktir, falanca münafıktır, falanca müşriktir” deyip hüküm verenler gibi yapmaz. Vuslat yolcusu onların dediğini demez, onlar gibi düşünmez.

Ben kendi bakışımı söyleyeyim; bütün cemaatlerin hem önderlerine hem de o cemaattekilere baktığımda hepsini cennetlik olarak görüyorum ve buna yemin ediyorum. Allah’a yemin ediyorum ki hepsini cennetlik olarak görüyorum. Bununla beraber hakkı, hakikati olduğu gibi ortaya koyuyor, tehlikeyi ve uçurumu, küfrü ve nifakı da gösteriyorum. Neden? -Herkes küfürden ve nifaktan uzaklaşsın, rabbine biraz daha yaklaşsın, herkes cennete gitsin, cennetin yüksek makamlarına erişsin, diye bunu yapıyorum.

Bütün bunları söyler ve yaparken rabbime âbd olayım, rabbimin vahyini, peygamberimin bana miras bıraktığını taşıyayım, onun gibi yapayım, ona tabi olmuş, ona uymuş olayım diye yapıyorum. Yoksa insanları küfürde, şirkte, nifakta gördüğüm için yapmıyor, söylemiyorum. İnsanları küfürde görmek, yanlış bir görüştür. Böyle bakanlar benimle birlikte bakmamış, beni dinlememiş, anlamamış demektir.

Söyledim; bütün bunlarla beraber tehlikeyi de görüyor ve biliyorum. Bu yüzden de kardeşlerimize ve beni dinleyen herkese tehlikeyi gösteriyorum.

Bütün bunları söylerken neye göre söylüyorum?

Rahman ve Rahim olan rabbime göre söylüyorum. Biliyorum ki o, rahman ve rahimdir. Onun rahmeti, gazabını geçmiştir, ona göre söylüyorum, rabbimi böyle tanıdığım için söylüyorum. Yoksa herkes cenneti hak etmiş diye değil onun rahmetine göre söylüyorum.

Ben benimle beraber olanlar için Allah’ın veliliğinden aşağısına razı olamıyorum, bunu da söyleyeyim. Benimle beraber olan biri mutlaka veli olmalıdır. Hiçbir kardeşimiz için nefis itibariyle itminandan aşağısına razı olamıyor, kabul edemiyor, kabullenemiyorum. Bir kardeşimiz eğer velayeti kazanmazsa şeytan, kardeşime hükmetmiş, bana galip gelmiş gibi hissediyorum. Dolayısıyla buna Tâhâmmül edemiyor, bunu kabullenemiyorum.

Hep beraber İslam’ın şartlarını anlıyorduk. Bir vuslat yolcusu İslam’ın şartlarının hepsini yaşar.

Vuslat yolcusu, İslam’ın şartlarından biri olan zekâtı nasıl yaşar?

Zekât demek; temizlenmek demektir. Zekât, özel manada malının kırkta birini ya da onda birini vermek manasına gelse de zekâtın kelime manası; temizlenmek, tezkiye olmak demektir. Biri kazandığı malından zekât verince “malı temizlendi” denir. Peki, mal temizlenince her şey helal olur mu?

Hayır, olmaz. Biri Allah’a iman etmemişse onun gönlü zaten haramdır; yani iman etmeyen biri helalinden yese ne olacak, onun zaten kendisi haramdır!

Vuslat yolcusu her anda her şeyiyle kendisini temizleyendir. Temiz olandır, temizlenip temiz durmaya çalışandır, temizliğini koruyandır. Öyle ki canını Allah’a feda edecek kadar Allah için her şeyini harcayandır. Zekâtını da; canı, hayatı ve zamanı olarak öder. Her anda zekât verme halindedir. Mü’min budur, Müslüman budur, rabbini isteyen kul budur.

Nefsi emmaredeki biri oruç tutarken yemekten ve içmekten kesildiğinde imsaktan iftara kadar yemeyip, içmedi mi kendini oruçlu kabul eder. İnşallah Allah da onu öyle kabul edip, orucunu kabul eder; ama rabbine biraz daha iman etmiş, rabbini biraz daha ciddiye almış biri diğer uzuvlarına da; yani gözüne, kulağına, eline, ayağına, diline, beline de oruç tutturmaya çalışır. İşte bu, makbul bir oruçtur.

Peki, Allah’a daha yakın biri, rabbini biraz daha ciddiye almış, rabbinin rızasını ve dostluğunu isteyen biri nasıl oruç tutar?

Böyle biri artık aklına da hafızasına da kalbine de oruç tutturur; “yanlış bir şey düşünmeyeyim, yanlış bir şeyle meşgul olmayayım, rabbimi zikirle, tefekkürle ve hayırla meşgul olayım, kendi hesabımla meşgul olayım” deyip bu sefer manevi azalarına da oruç tutturmaya başlar.

Peki, hem mideye, hem kalbe, hem gönle, hem hafızaya, hem akla, kısacası bütün azalara oruç tutturmanın bir adım daha ötesi var mıdır? -Elbette ki vardır. Bunun bir adım daha ötesi kişinin her zerresine oruç tutturmasıdır. Bununla beraber gönlünden kendi ruhuna açılan kapıya oruç tutturmasıdır. Böyle biri Allah’tan başka hiçbir şeyle olmaz, olamaz. Bu da başka bir oruçtur. Bu orucu tutan kişi Allah’tan başka bir şeyle olmaz, olamaz.

Peki, böyle bir orucu nasıl kazanacağız?

Allah ölçüyü koymuştur. Allah hiçbir şeyi eksik bırakmamıştır. Allah, böyle bir orucu Bakara Suresi 187. Ayetinde itikâfla tutabileceğimizi beyan etmişti. Vuslat yolunun yolcusu, itikâfa girdiğinde her anını Allah’a ayırmış, gönlünü bir tek Allah’a döndürüp; “ya rabbi seni seviyorum” demiştir. Vuslat yolcusu; “La ilahe illallah” deyip rabbine hamd eder, rabbini tesbih ve tekbir eder. Gönlü başka tarafa dönmez; yani Allah’ı bir an bile unutmaz. Allah’ın huzurundan bir an bile ayrılmaz, ayrılsa orucu bozulmuş olur. Yanlış şeyler düşünse, yanlış bir şey konuşsa, zahiri olarak bir yanlış yapsa manevi orucunu bozdu demektir. Onlar bozulduğu takdirde geriye sadece bir mide orucu kalır.

Oruç tutuyorsak bu orucumuz kâmil olsun, tam olsun, bizi kemalata doğru taşısın. İnşallah bu saydığımız orucun hepsini tutmak için çabamızı, gayretimizi göstermeye çalışacağız.

Oruç tutarken; “ya rabbi, ben her azama, hatta öyle ki bütün varlığıma oruç tutturmak istiyorum. Beşeri tarafımı unutup, bana nefhettiğin ruh olmak istiyorum. Bir tek seni sevmek, seni tesbih edip, sana hamd etmek ve seni tekbir etmek istiyorum” deyip niyetimizi böyle getirmemiz gerekir. Bu saydıklarımdan bir parça bile yaparsak Allah onu tam olarak kabul eder inşallah.

Neden kabul eder?

Çünkü bir çabamız, gayretimiz vardır. Allah gücümüzün yetmediği bir şeyden bizi sorumlu tutmaz. Yeter ki biz elimizden geleni yapmaya çalışalım. Biz elimizden geleni yapmaya çalışırsak elimizden gelmeyeni de Allah bize ikram eder ve onu tam kabul eder; çünkü Allah, elimizden gelmeyen herhangi bir şeyden bizi sorumlu tutmaz.269

Allah bize ramazan ayını, oruç tutma nimetini ikram ettiği için ona hamdolsun, ona sonsuz şükürler olsun. Bizi Kur’an nimetiyle nimetlendirdiği, furkan nimetiyle nimetlendirdiği, hidayetiyle hidayete erdirdiği için ona hamd olsun.

Allah hepimizi kâmil manada oruç tutanlardan eylesin! Allah bizi Kur’an nimetine, furkan nimetine, hidayet nimetine, beyan nimetine şükreden kullarından eylesin! Allah böyle bir şükrü bize nasip eylesin! Bizi bu nimeti anlayan, kavrayan, rabbinin kelamını okuyup, anlayıp, dinleyip, ahlaka ve amele dönüştürenlerden eylesin! Allah bizi beşeri tarafını arkaya atıp, manevi tarafını öne alan kullarından eylesin! Allah’ın, kendisine nefhettiği o ruhu tadanlardan eylesin! Nefhettiği ruhla, rabbiyle beraber olanlardan eylesin! Allah bizi huzura kabul ettiği kullarından, muhatap alıp cemalini müşahede ettirdiği kullarından eylesin!

Allah hepinizden razı olsun.

Okuyucuda açSesli dinle

Dipnotlar
  1. Bakara /183 ↩
  2. Buhârî, Bedu’l-Vahy, 1; Muslim, İmare, 155; Ebu Davud, Talak, 11 ↩
  3. İbn Mace, Sıyam 21-İbn Hanbel,2 /373 ↩
  4. Buharî, Savm 9; Müslim, Sıyam 163 ↩
  5. Buharî, Savm 9; Müslim, Sıyam 163 ↩
  6. Riyazüs-salihin, Cilt; 2, sayfa; 405, Hadis No; 1220 ↩
  7. Taberani ↩
  8. Tirmizi, Cihad, 3 ↩
  9. Buhârî, Îmân, 28, Savm, 6; Müslim, Sıyâm, 203. Riyazüs Salihin, II, 489, Hadis No:1223 ↩
  10. Buhari, Savm: 4, Bed’ü’l-Halk: 9; Müslim, Sıyâm: 166; Tirmizî, Savm: 55 ↩
  11. Buhari, Savm: 5; Müslim, Sıyâm: 2 ↩
  12. Bakara /185 ↩
  13. Nisa /142 ↩
  14. Meryem /59 ↩
  15. Ankebût /45 ↩
  16. Mu’minûn /2 ↩
  17. Tirmizi, Ebu Hureyre ↩
  18. Bakara /184 ↩
  19. Bakara /185 ↩
  20. Bakara /185 ↩
  21. Bakara /186 ↩
  22. Bakara /187 ↩
  23. Meryem /26 ↩
  24. Hucurat /12 ↩
  25. Buhari, Edep31, 85, Rikâk 23; Müslim, îmân 74, Lukata 14 ↩
  26. Ahzâb /35 ↩
  27. İbrâhîm /4 ↩
  28. Bakara /186 ↩
  29. Bakara /286 ↩