21.Bölüm
EUZUBİLLAHİMİNEŞŞEYTANİRRACİM BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİM
Elhamdulillahi rabbil âlemin esselatu vesselamu aleyke ya seyyidel evveline vel ahirin ve ila cemiil enbiyayi vel murselin ve ila cemiil evliyai vel hamdulillahi rabbil âlemin.
Hep beraber Allah’ın güzel fiillerini ve her anda bize nasıl muamele ettiğini anlamaya, rabbimizi onun kendisini tanıttığı gibi tanımaya çalışıyorduk.
Ramazan ayı boyunca yaptığımız El Efâlu’l Husnâ sohbetlerinin birinci cildinin sonuna geldik. Bugünün Kadir Gecesi olması dolayısıyla isterseniz bu sohbetimizde Kadir Gecesi’ni nasıl anlayacağımızı ve bu gecede gönlümüzün nasıl bir hâlde olması gerektiğini izah etmeye çalışayım. Daha sonra El Efâlu’l Husnâ ve Aşk sohbetlerinin 2. Cildi’nde kaldığımız yerden devam ederiz inşallah.
Öncelikle Kadir Gecemiz mübarek olsun. Hepimiz biliyoruz ki Kadir Gecesi’nin nûru bütün ramazan ayını kapsamıştır. Bir şeyi Allah söylediyse doğru olan kesinlikle odur, onun dışında kalan her şey yanlıştır. Allah Kadir Gecesi’ni anlatırken “şüphesiz ki biz, bu (Kur’ân)ı Kadir Gecesi’nde indirdik”876 buyurur. Dikkat edersek Allah Kadir Gecesi’ni bütün ramazanla birledi. Bu yüzden her ramazan gecesi Kadir Gecesi’dir. Allah böyle takdir etmiştir.
Bugün de hep beraber Kadir Gecesi’nin merkezine, nûrun saçıldığı geceye geldik; ama bilmemiz lazım ki her ramazan gecesi Kadir Gecesi’dir; yani her gece Allah’ın vahyiyle şereflenme, Allah’ın vahyinin gönlümüze inme, Allah adına okumayı, anlamayı öğrenme gecesidir. Biz de bu ramazanda hep beraber El Efâlu’l Husnâ sohbetlerimizle Allah’ın vahyinin, Kadir Gecesi’nin nûrundan istifade etmeye çalıştık inşallah.
Kadir Gecesi’nin ramazan ayının son gecelerinde olmasının mutlaka bir hikmeti vardır. Allah, Kadir Gecesi’ni ramazan ayının sonlarına bırakmakla “kulum bütün ramazan ayı boyunca gönlünü hazırlasın ki Kadir Gecesi’ne geldiğinde gönlünü bana, vahyime açabilsin” buyurur.
Şimdi de hep beraber Kadir Gecesi’yle ilgili âyetleri okuyalım inşallah.
EUZUBİLLAHİMİNEŞŞEYTANİRRACİM BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİM
İnnâ enzelnâhu fî leyletil kadr: “Şüphesiz ki biz, bu (Kur’ân)ı Kadir Gecesi’nde indirdik.” Ve mâ edrâke mâ leyletul kadr: “Kadir Gecesi’nin ne olduğunu sen biliyor musun?” Leyletul kadri hayrun min elfi şehr: “Kadir Gecesi bin aydan daha hayırlıdır.” Tenezzelul melâiketu ver rûhu fîhâ bi izni rabbihim min kulli emr:877 “O (gece)de melekler ve rûh, rablerinin izniyle her bir iş (ve her bir kişi) için inerler.” Melekler ve rûh o gecede peş peşe inerler. Bu rûh, Hakikat-i Muhammediyedir; yani bütün rûhların kendisinden yaratıldığı rûhtur.
Daha önce söylemiştim “emr” kelimesinin harekesini alta koyduğumuzda bu defa âyet “min kulli imr” hâline gelir. Böyle olunca da âyet “melekler ve rûh her bir kişiye inerler” anlamında olur. Bir de bu gecede öyle bir şeyin inmesi gerekir ki bütün emirleri kapsamış olsun.
Peki, bu inen şey nedir?
Kur’ân bütün emirleri kapsar. Allah, bu gecede her bir kişiye okusun diye Kur’ân’ı indirir. Kadir Gecesi’nde ilk inen âyetler gönlümüze inerse zaten bütün Kur’ân gönlümüze inmiş olur.
Ikra’bismi rabbikellezî halak: “(Zatıyla ve sıfatlarıyla tecelli edip tüm mevcudatı) Yaratan rabbinin adıyla (kendini ve tüm mahlûkatı) oku (anla, idrak et)!” Halakal insâne min alak: “(O) İnsanı alaktan (zahiren bir kan pıhtısından, manen de alakasından ve sevgisinden) yarattı.” Ikra’ ve rabbukel ekrem:878 “Oku (anla, idrak et ki)! Senin rabbin ekremdir (zatında kerim olan ve kullarına kerim olmayı ikram edendir).” Rabbin kerimdir, ikram edendir. Allah, kuluna kendinden varlık ikram etmiş, sevgi ikram etmiş, aşk ikram etmiş, muhabbet ikram etmiştir. Sen de Allah’ın sana bu ikram ettiklerini oku!
Bunu okuduğumuzda, anladığımızda rabbimizin yakınlığını, kerimliğini anlar, tadarız, o zaman da bütün hayatımız boyunca Allah’ın bize ikramıyla muamele ettiğini anlar, buna iman ederiz. Zaten bütün sorun; Allah’ın bize muamelede bulunduğuna iman edip etmeme sorunudur. Rabbimizi anlamadıkça, tanımadıkça ona iman etmemiz de mümkün olmaz. İşte, Allah’ın ilk emrinin “oku” olmasının hikmeti; Allah’ın bize “anla ve iman et” buyurmasıdır. Okuyacağız ki rabbimizi tanıyalım ve rabbimizin bize her anda muamelede bulunduğunu anlayalım. Böylelikle rabbimize iman edebilelim.
Evet, bu gecede melekler her bir kişi ve her bir emir için inerler. Allah bu gecede bize vahyini alma imkânı veriyorsa biz de gönlümüzü Allah’a açalım. Açalım ki her ne için gelmişlerse gerekeni yapmaları için meleklere müsaade edelim. Gönlümüzü açmazsak ve melekler gerekeni yapamazsa gece gelip geçer ve bizde de manevi olarak hiçbir şey değişmez. Böyle olunca da Kadir Gecesi’ni eda edememiş oluruz. Gecemizin Kadir Gecesi olması için Kadir Gecesi’nden sonra üzerimizde bir farklılık görmeliyiz; yani rabbimize döndüğümüzü, bütün gönlümüzle ona yöneldiğimizi, rabbimizin de gönlümüze her bir emri indirdiğini tatmalı ve o geceden sonra bambaşka birine dönüşmeliyiz.
“Kadir Gecesi bin aydan daha hayırlıdır”879 buyurdu Allah. Bin ay; seksen üç sene eder. Allah bu gecede kuluna seksen üç sene çalışmış, çaba, gayret sarf etmiş gibi muamelede bulunacaksa o zaman bu gecenin bir farkı, meyvesi olmalıdır ve bu meyve üzerimizde görünmelidir. Eğer bu gecenin hiçbir alameti üzerimizde görünmediyse gönlümüzü rabbimize açmamışız, gerekeni yapmamışız, dolayısıyla hiçbir şey olmamışız demektir; çünkü Allah seriu’l hisaptır; hesabı anında görendir.880 Şayet gönlümüzü rabbimize açsaydık Allah hesabımızı anında görür ve gönlümüze aşkıyla, muhabbetiyle tecelli ederdi.
Ramazan ayının başında kardeşlerimize manevi yolculuğun, itminana kadar ve itminandan sonra olmak üzere iki bölümden oluştuğunu söyledik. Bu yolculuğun itminana kadar olan bölümü tehlikelidir; çünkü kul her an en aşağıya, nefs-i emmareye düşüp imanını kaybetme tehlikesiyle karşı karşıyadır.
İnsan itminan mertebesine kadar manevi olarak sürekli yukarı çıkıp aşağı iner. Rabbine dönünce, rabbinin rızası için bir şeyler yapınca manevi olarak yukarı çıkar; yanlış yapınca, ters tarafa dönünce, yanlış fikirlere, şeytanın verdiği vesveseye kapılınca ise aşağı iner. Böyle bir hâlde ölürse de imanını, neticede ebedi hayatını kaybeder.
Allah âyet-i kerimede “(ölen kişi Allah’a) yakın olanlardan ise, ona (Allah tarafından cemâlini müşahede etmek gibi büyük) bir lütuf, güzel koku(lu bir rızık) ve Naîm cenneti vardır.”881 Ona hemen Naîm cenneti vardır, bir de revh ve reyhan vardır, buyurur. Mukarrebun olan, Allah’a yakın biri vefat ettiğinde ona rûha ait bir tecelli vardır. Neden? -Allah, ona tecelli ediyor ki hiçbir endişe taşımasın ve Allah’ın kendisine nasıl bir muamele yapacağını bilsin. Sonra Allah ona son nefeste perdeyi açar ve “haydi, gel kulum” der.
“Eğer o, sağdakilerden (kitabını sağından alanlardan) ise, (Ona) (Ey) Sağdakilerden (olan)! Sana selam olsun, (denir).”882 Ölen kişi kitabını sağından alacak cennetlik biriyse ona cennetten, cennetliklerden selam vardır; yani Allah’tan selam ve cennetle müjdelenme vardır. “Ama o, dalâlette olan (hakkı) yalanlayıcılardan ise, işte (ona da) kaynar sudan bir ziyafet vardır.”883 Son nefeste ölecek olan kişi dalâlette olan ve hakkı yalanlayanlardan biriyse, diğer bir tabirle kitabını solundan alacak cehennemlik biriyse ona da kaynar sudan ziyafet vardır.
Tekrar tekrar söyledim; her şey son nefeste biter. Öyle “işte öldükten sonra sevaplarımız, günahlarımız tartılır daha sonra kimin nereye gideceği belli olur” diye düşünmeyelim; çünkü nereye gideceğimiz son nefeste bellidir. Bize de düşen; hayatımızı yaşarken gönlümüzü rabbimize ait kılmak ve imanımızı korumaya çalışmaktır. Bunun için de rabbimizin sevdiği, razı olduğu gibi yaşamaktır.
Bütün mesele; imanı kurtarabilme ve Kıyamet günü kitabımızı sağımızdan alabilme meselesidir. Kitabımızı sağımızdan alabilmenin yolu; öncelikle imanımızı kaybetme tehlikesinden kurtulmaktır.
Nasıl?
Manevi yolculukta itminana kadar olan bölüm tehlikelidir; çünkü şeytanın vesvesesi peşine takılıp imanımızı kaybetme tehlikesi vardır; ama itminan mertebesinde imanımız şuhudi imana dönüştüğü için artık her anda rabbimizle beraber olduğumuzu bilir, tadarız. Bu yüzden imani konuda şeytanın hiçbir tuzağına düşmez, imanımızı kaybetmeyiz. İşte, itminan mertebesinden sonra imanı kaybetme tehlikesi olmadığı için bütün kardeşlerimizden istediğimiz şey; itminan kapısından içeriye girmeleri ve gönüllerinin Allah ile, Allah’ın sevgisiyle, zikriyle, aşkıyla, muhabbetiyle, tevhid ile itminan bulmasıdır.
Kardeşlerimiz bütün kuvvetin, kudretin, mülkün, Allah’a ait olduğuna iman edince itminan kapısından geçerler. Böylelikle imanlarını kaybetme tehlikesinden kurtulurlar. Hamd olsun birçok kardeşimiz çabalarını, gayretlerini sarf edip itminan kapısından geçmiştir. Diğer kardeşlerimizin de çaba, gayret gösterip itminan kapısından geçmesi gerekir. Öyle ki onlar da imanlarını kaybetme tehlikesinden kurtulsunlar.
İtminan mertebesini doğru anlayalım. Birinin itminan kapısından geçmesi günahsız olacağı manasına gelmez. O kişi sadece şirkten kurtulur. Gerçek manada “lâ ilâhe illallah” der, “rabbim Allah’tır” der ve rabbine hiçbir şeyi şirk koşmaz. Elbette ki yolu yürürken çamura düşer, kalkar; ama düşmesi önemli değildir; çünkü her ne kadar çamura düşse de asıl önemli olan yanlışa düşmez; yani rabbine hiçbir şeyi şirk koşmaz. Asıl yolculuk da bundan sonra başlar.
Allah itminana eren bir kul için âyet-i kerimede buyurur. “Ey (Allah’ın zikri, muhabbeti ve yakınlığıyla mutmain olup) itminana ermiş nefis!” Okuyacağımız bu âyette ise Allah, itminana erdikten sonra gelecek olan şeyi beyan eder. “Sen ondan razı, o da senden razı (ve onun tecellisine mazhar) olarak dön rabbin(in huzurun)a ve gir (veli) kullarımın arasına! Gir, (marifetullah) cennetime.” 884
Dikkat edersek Allah önce “sen rabbinden razı olarak” buyuruyor. Önce sen Allah’tan razı olursun sonra Allah senden razı olur. Sen Allah’tan ne kadar razı olursan Allah da senden o kadar razı olur. Senin rızan ile Allah’ın rızası beraber tecelli eder.
Evet, kul itminana erince Allah ile mutmain olur, huzur bulur, rabbine tevekkül eder ve rabbinden emin olur. Allah’ın yaptığı bütün muamelelerin kendisi için saf hayır, saf rahmet, saf güzellik olduğunu bilir, bundan emindir. Bu yüzden rabbine güvenir ve ondan razı olur. O Allah’tan razı olunca Allah da ondan razı olur ve ona “sen benim veli kullarımdansın. Gir razı olduğum kullarımın arasına, gir cennetime” der.
Allah bu âyette “cennete gireceksin” demez, bunun yerine “gir cennetime” buyurur. Peki, bunu nasıl anlamamız lazım?
“Gir cennetime” demek “senin gönlün cennet oldu. Ben gönlüne tecelli ettim” demektir. Allah, onun gönlüne tecelli edince kul, Allah’ın cemaline kendi gönlünde şahid olur. İşte, itminandan sonraki nimet budur. Yalnız kendisine perde açılması veya Allah’ın ona hitap etmesi kulun bütünüyle Allah’tan razı olduğu ya da Allah’ın ondan bütünüyle razı olduğu anlamına gelmez. Kul itminandan sonraki yolculuğunda “Allah” dedikçe, tefekkür ettikçe yavaş yavaş yukarı çıkar ve Allah’tan hitabı alır; ama bir daha aşağı düşebilir sonra bir daha yukarı çıksa yine aynı hitabı alır. “Aşağı düşer” derken itminandan aşağı düşmez, rıza hâlinden düşer. Ne zaman orada durmayı başarırsa o zaman orası kendisine makam olur. Namazı da artık gerçek miraç olur; yani rûhani miraç olur. Bunları manevi yolculuk anlaşılsın diye izah ediyorum.
Kardeşlerimiz nefislerine taviz vermeden kendi gönüllerine bakıp “ben Allah’a canım dâhil her şeyi kurban ederim” diyorsa bilsin ki kapıyı geçer. Kaç ramazandır bunu bir türlü yapamamıştık; ama Allah’a hamd olsun ki Allah bize bunu ihsan etti, ikram etti. Allah böyle bir beraberliği her zaman nasip etmez. Allah’ın kime ne zaman “gel” diyeceğini de kimse bilemez. Her an Allah birimize “gel” diyebilir. O gün geldiğinde kazanmış olmamız şarttır.
Tekrar tekrar söylemiştim; biz buradayken kazanın. Yoksa bir daha aynı imkânları bulamayabiliriz. Giden gün geri gelmez. Boşa geçireceğimiz bir günümüz, bir anımız bile yoktur. Her günümüze neyi yazdırırsak Allah’ın huzuruna onu göndermiş oluruz.
Tek isteğimiz; huzura giderken Allah’ın bizi bir dost, bir sevgili gibi karşılamasıdır. Bu duayı boşuna yapmıyoruz. Duamızı yaparken kardeşlerimizi itminana gelecek ve şefaatçi olabilecek vasıfta yetiştirmeye çalışıyoruz. Onlardan da Kıyamet günü şefaatçi olmalarını istiyoruz.
Allah âyet-i kerimede “o gün rûh ve melekler saf saf kıyamda durur, Rahmân’ın izin verdiklerinden başkası konuşamaz, (konuşan da ancak) doğruyu söyler”885 buyurur.
Allah kime izin verir?
Allah başka bir âyette bununla ilgili olarak “o gün, Rahmân’ın izin verdiği ve sözünden razı olduğu kimseden başkasının şefâati fayda vermez”886 buyurmuştur. Âyetleri anlamaya çalışırken diğer âyetleri de yan yana getirip anlayalım. Mesela; Allah kimlerin sözünü sevdiğini beyan ederken “Allah’a davet eden, sâlih amel işleyen ve ‘ben Müslümanlardanım’ diyenden daha güzel sözlü kim vardır”887 buyurmuştur. Demek ki Allah “ben Allah’a teslim oldum” diyenin ve Allah’a teslim olmaya davet edenin sözünü seviyormuş! İşte, Allah, Kıyamet günü onu konuşturur, “o da konuşunca hakkı söyler.”888 Çünkü dünyada da hakkı konuşmuş, “rabbim Allah’tır, ben Allah’a teslim oldum” demiş ve insanları Allah’a, Allah’a teslim olmaya, âbd olmaya, itaat etmeye, Allah’ı sevmeye, Allah’tan haşyet duymaya, Allah’a karşı edepli olmaya davet etmişti. Dünyadayken onu dinleyenler de o gün o kulun şefaatine nail olur. Diğer bir ifadeyle Allah’ın izin verdiği kullar sadece kendilerini dinleyenlere şefaat edebilir. Başkalarına şefaat edemez. Kıyamet günündeki şefaat böyledir.
Her bir kardeşimiz için insanlara şefaat etme hakkını rabbimizden istiyoruz; ama bu duamız kuru bir lafla, “ben bunu istiyorum” demekle değildir! Kardeşlerimizi yetiştirirken veli olmaları, şefaatçi olmaları için yetiştirmeye, büyütmeye çalışıyor ve her birini şefaatçi olmaya hazırlıyoruz. Yarın, Kıyamet günü binlerce, yüz binlerce insanı arkamızda görünce onların arasında güneş gibi parlayan, nûr saçan şefaat edecek kardeşlerimizi göreceğiz inşallah.
Yolu hep beraber yürüyoruz. İtminan mertebesini geçenin önü açıktır, artık onun o yolda yürüyüp hakikatine ermesi gerekir. Bunu da hep beraber becereceğiz inşallah.
İnsanlığın, ümmetin hâli ortadadır. Ümmetin, imanı gönlünde taşıyacak, Allah’ın vahyini taşıyacak, kulluğu, âbdiyeti taşıyacak hidâyetçilere, imamlara ihtiyacı vardır. Herkes bulunduğu yerde muhatap olduklarına bunu vermeli ve şefaat etmelidir; yani gönüllere şifa olmalıdır, ümmet bu şifaya muhtaçtır. Şifa yarım kaldığında ise Allah Kıyamet günü kuluna şefaat ettirerek onu tamamlatır.
Allah, insanı yaratma sebebini beyan ederken “ben cinleri ve insanları ancak bana âbd olsunlar (hiçbir şeyi bana şirk koşmayarak aşkla, muhabbetle kulluk etsinler) diye yarattım.”889 Beni sevsin, âşık olsun, sevgimi kazansın, çabasını, gayretini sarf etsin diye insanı yarattım, buyurmuştur. Allah insanı bir de muhsin olsun, güzel olsun, güzel yapsın, rahmet olsun, dua olsun diye yaratmıştır.890 Biz de “insanlar şu anda böyle midir, Allah’ın istediği gibi olmayı mı dert ediniyorlar yoksa başka şeyler peşinde mi koşuyorlar” diye bakalım. Baktığımızda insanların nasıl bir durumda olduğunu net olarak anlarız. İşte, biz de nerede olursak olalım, Allah’ın sevgisini gönüllere taşımak için cehd edelim, çaba, gayret gösterelim ki insanların gönlüne şifa olabilelim. İnsanlar bizimle Allah’a âbd olmayı, âşık olmayı, muhsin olmayı kazansın.
İnsanın, hayatını Allah’ın huzurunda yaşamasının kestirme bir yolu vardır. İnsan her yeni güne uyandığında “rabbim beni bu dünyaya ne için gönderdi, benden ne yapmamı istiyor, ben ise ne yapıyorum” sorularını kendine hatırlatıp gününü nasıl geçirdiği konusunda kendini hesaba çektiğinde, sonra da yeni hayatını, gününü buna göre yaşadığında hayatını Allah’ın huzurunda Allah’ın hesabını yaparak yaşamış olur.
Allah, âyet-i kerimede “Allah’ın öyle kulları var ki ne bir alışveriş ne bir ticaret onları Allah’ı zikirden alıkoyar.”891 Hiçbir şey onları ‘Allah’ demekten, Allah’ın hesabını yapmaktan alıkoymaz. Yaptıkları her şeyi Allah’ın huzurunda olduklarını bilerek yaparlar, buyurmuştur. İnsan bu hâli kazanmalıdır ki Allah’ın kendisini yaratmasındaki muradını yerine getirebilsin ve ebedi hayatını kazanabilsin. Başka türlü insan nefsine uyarak ve nefsinin hesabını yaparak ne Allah’a âbd olabilir ne de ebedi hayatını kazanabilir.
Şimdiye kadar gelen bütün insanların hepsi öbür tarafa gitti, biz de gideceğiz. Ölmeyecek hiç kimse yoktur. Unutmamamız gereken bir şey vardır; o da bu dünyaya ölmeye geldiğimizdir. Hepimiz öleceğiz ve ne zaman gideceğimizi de bilmiyoruz. Allah her an bize “artık tamam, gel” diyebilir, biz de mecbur gideriz. Bütün mesele Allah’ın huzuruna bir dost gibi, sevgili gibi gitmek için ölüme hazırlanmaktır. Nasıl ki Mevlâna ölüm gecesi için “bu gece benim düğün gecemdir” dediyse biz de ölüme düğün gecesi gibi hazırlanmalıyız; ama baktığımızda öyle insanları görüyoruz ki giderken neredeyse korkudan ölecek! Hani, Allah’a iman etmiştik, hani o bizim en sevdiğimizdi! Hani her şeyimizi, canımızı ona kurban ediyorduk! İnsan, sevdiğine gidiyor diye korkar mı! Sevmek bu mudur! Yoksa sevdiğimizi söylerken kendimizi mi kandırıyoruz!
Her zaman söylüyoruz; ahireti dünyadan daha çok sevmedikçe ahirete iman etmiş olmayız. Ahireti mutlaka sevmemiz gerekir. Ahirete yatırım yapmışsak ahireti sevebiliriz, yatırım yapmamışsak ahireti sevemeyiz. Yatırım yapmadığımız için de bizi orada neyin beklediğini bilmeyiz ve korkarız; ama ahirete ne gönderdiğimizi ve bizi orada neyin beklediğini bilsek, Allah’a güvensek bu durumda ahirete severek gideriz.
Ölüme karşı bakışımızı doğru yapalım ve ölümü ortadan kaldıralım; çünkü ölüm diye bir şey yoktur. Ölüm; Allah’a vuslattır, Allah’ın huzuruna çıkmak, en sevgiliye gitmektir; ama bunun için en sevgiliye olan sevgiyi ispatlamak gerekir. Hayatımızı yaşarken Allah’a olan sevgimizi ispatlamamışsak ahireti düşününce “acaba” deriz ve ölmekten korkarız.
Allah hadis-i kutside “kulum bana kavuşmayı severse ben de ona kavuşmayı severim. Kulum bana kavuşmayı kerih görürse (ikrah edici) görürse ben de ona kavuşmayı sevmem”892 buyurur. Ona kavuşmayı sevmek; ölmeyi sevmek demektir. Kendimize bakalım acaba ölümü seviyor muyuz ya da seviyorsak ne kadar seviyoruz! Acaba yüz bin kişiye sorsak kaç kişi “ben ölümü seviyorum, ölmeye hazırım” diyebilir! Ölümü sevmek gerçekten zor bir şeydir!
Peki, kimler ölümü sever?
Elbette ki Allah dostları sever. Allah’ın velileri “burada biraz daha Allah için çalışayım” der; ama ölüm anı geldiğinde “ya rabbi! Seni seviyorum, sana gelmeyi de seviyorum” deyip düğüne gider gibi ölüme giderler; çünkü Allah’ın kendilerine o kadar ömür takdir ettiğini bilirler. Bizim için de asıl kazanç; Allah dostlarının ahirete gittiği gibi rabbinin sevgisini kazanmış olarak aşkla, muhabbetle rabbimize gitmek olmalıdır.
Ahireti dünyadan daha çok seven, Allah’a kavuşmayı seven birinin veli olduğu çok net ortadadır. Dünyayı ahiretten daha çok seven ve Allah’a kavuşmayı istemeyen birinin de mü’min olup olmadığı bellidir. “Allah mü’minlerin velisi (dostu ve yardımcısı)dır.”893 “Allah muttakilerin (kulluk sorumluluğunu bilip yerine getirmeye çalışanların) veliyysi (gerçek ve hakiki dostu)dur”894 buyurdu Allah. Biri Allah’a kavuşmayı seviyorsa o kişi mü’mindir, Allah’ın veli kuludur.
Bunları anlatıyorum ki gönlümüz imanla dolsun, rabbimizle aramızdaki perdeyi, dünya hayatının sevgisini aradan çekelim ve gönlümüzde bir tek rabbimize kavuşmanın sevgisi olsun.
İnşallah bundan sonra ölüme karşı bakışımızı doğru yapar ve ölümün rabbimize, asıl vatanımıza gitmek olduğunu anlarız. Rabbimizin huzuruna onun razı olduğu şekilde gitmek için de elimizden gelen bütün çabayı gösteririz.
Evet, bugün Kadir Gecesi’dir. Kadir Gecesi için genel olarak “bu gecede şu kadar namaz kılman, şu kadar salâvat çekmen, zikir yapman lazım” denir. Hâlbuki böyle bir şey yoktur! Kadir Gecesi geldiğinde an gelip çatmıştır, artık yapmamız gerekenler bunlar değildir; çünkü her şeyi o geceye sığdıramayız! Olur ki o gece hasta olduk ya da o kadar namaz kılmak, salavat çekmek için müsait olamadık. Şimdi Kadir Gecesi’nin nûrunu kaybetmiş mi olacağız! Böyle bir şey olabilir mi!
Bütün ramazan geceleri Kadir Gecesi’dir; çünkü Kadir Gecesi’nin nûru bütün bu geceleri kaplamıştır. Bizim de bu gecede yapmamız gereken şey; Allah’ın güzelliğini, isimlerini, fiillerini bütün varlıkta okumak ve bütün gönlümüzle Allah’a dönmektir. Bu gece dua gecesidir, rabbimizden isteme gecesidir; ama dünyayı değil rabbimizi isteme gecesidir. Bu gecede bize düşen; bütün gönlümüzle rabbimize dönüp “ya rabbi! Seni seviyorum, seni istiyorum, sana kul olmak, âbd olmak, yakın olmak, mukarrebun olmak, dost olmak, veli olmak, muhsinlerden, muttakilerden olmak istiyorum. Ben beceremiyorum, bu gecenin hürmetine sana yakın olmayı, âbd olmayı bana ikram et, senden sadece seni, senin rızasını istiyorum ya rabbi” demektir. Eğer Allah kendi ismiyle bize okutursa, hayatı onun ismine okursak; yani onun muradını anlamaya çalışarak okursak Allah bize mutlaka bu nimetleri ikram eder.
Arada ufak tefek sorunlar olsa da birçok kardeşimiz Allah’ın ismiyle okur ve Allah’ın hesabını yapar. Allah da o kardeşlerimize velayet kapısından içeriye girmeyi ve itminana ermeyi ikram etmiştir.
Biraz önce söylediğim gibi; Kıyamet günü kardeşlerimizin güneş gibi parlamasını, nûr saçmasını ve şefaatçi olmasını istiyoruz. Kardeşlerimiz şefaat etme hakkını gönülleriyle, yaptıklarıyla burada kazanırlar. Aksi hâlde durup dururken hayal kurmakla hiç kimse bir şey kazanamaz. Hayal kuranların alacağı nimet de hayalidir, hakiki değildir.
Hayal kurmakla bir şey kazanılmayacağına dair Nasreddin Hoca’nın bir fıkrasını anlatayım.
Köyde iki kişi buğday dövmeye giderler. Buğdayları dibek taşına döküp tokmakla döverler. Bir adam onların yanına gelir ve “size yardım edeyim, ortağınız olayım” der. Onlar da adama “bu iş zaten iki kişiliktir, başkasının yardımına ihtiyacımız yoktur” derler. Adam onlara yardım etmek için ısrar eder; ama onlar kabul etmezler. Bu sırada adamlar, buğdayı dövmeye başlarlar. Buğday dökmek bayağı yorucu olan, insanı terleten bir iştir. Adamlar tokmağı kaldırıp indirirken diğer adam da yanlarında durup her tokmak inişinde “hahh” der. İşleri bitip adamlar ücretlerini alınca yanlarındaki adam “ben de siz tokmakları vururken yanınızda kalıp ‘hahh’ dedim, o yüzden parayı paylaşacağız” der. Tartışma büyüyünce Nasreddin Hoca’nın yanına gider, durumu ona anlatırlar. Nasreddin Hoca üçünü de dinler sonra adamlara “parayı bana verin” der. Adamlar parayı ona verirler. Sonra Nasreddin Hoca parayı avucuna alıp “hahh” diye ses çıkaran adama “paranın sesini duyuyor musun?” diye sorar. Adam “evet” der. Nasreddin Hoca parayı bir kez daha sallar, “iyice dinle, paranın sesi sana geliyor mu” der. Adam yine “evet, geliyor” deyince bu defa Nasreddin Hoca “tamamdır, ücretini aldın. Onlar çalışırken sen ‘hahh’ diyorsan, paranın da ancak sesini duyarsın, hakkını aldın artık git” der ve parayı buğday döven adamlara geri verir.
Evet, bir şey yapmadan karşılık beklemek yanlıştır. Allah kime neyi vermişse onu ondan sorumlu tutar ve onu yapmasını ister. Mesela; Allah âyet-i kerimede mü’minin hâlini anlatırken “onlar ki (bu Kur’ân’da anlatılanları zahiri olarak görmediği hâlde) gayba iman ederler, namazı ikâme ed(erek her anda Allah’ın huzurunda durmaya çalış)ırlar ve kendilerine verdiğimiz rızıktan (Allah yolunda) infak ederler”895 buyurmuştur. Allah kime ne ikram etmişse kulun onlardan Allah yolunda infak edip kazanması gerekir. Birine rızık olarak mal vermişse, birine akıl, ilim, hikmet, aşk, muhabbet, iman vermişse ikisi de kendisine verilenleri insanlara ikram etmelidir. O yüzden “ben sadece kendimi düşünürüm” demek mü’mine yakışmaz. Mü’min en azından kendisine verilen nimetlerin zekâtını vermelidir. Böyle yaparsa infak edenlerden, Allah’ı, ahireti tercih edip dünyayı kurban edenlerden ve güzel yapanlardan olmuş olur.
Her ne olursa olsun başkalarının değil Allah’ın hesabını yapalım. Allah’ın hesabını yaparken de kulların gönüllerinden Allah’ın rahmetini, muhabbetini alalım ve “ben, bence, bana göre” demekten kurtulup “Allah” diyelim, “Allah’a göre güzel neyse onu yapacağım” diyelim. Unutmamamız lazım ki “Allah’a göre” diyenler kazanır.
Şimdiye kadar yapmış olduğumuz bütün sohbetlerimizde aslında hep beraber “Allah’a göre” demeye çalıştık. Allah bu nimeti ikram etmiş ki binlerce, yüz binlerce insan bizimle beraber “Allah” diyor, “rabbim Allah’tır” diyor. Tabi bu vesileyle Allah’ın muradı, kullarına olan daveti gerçekleşmiş oldu. Buna da hamd ediyor, şükrediyoruz.
Biraz önce söylediğim gibi bu gece dua gecesidir; ama bu dua nefsani değil rabbani olmalıdır. Allah zaten rezzaktır; rızkı verendir. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in “himmetinizi yüksek tutun” buyurduğu gibi rabbimizden isterken himmetimizi yüksek tutalım. Çünkü bizim rabbimiz, âlemlerin rabbidir. Cenneti isterken bile en yüksek makamdaki cenneti istemeliyiz.
Biz de rabbimizden en yüksek olanı; rabbimizin rızasını, yakınlığını, dostluğunu istiyoruz. Ne diyoruz? “Sen rahmansın ya rabbi, sen rahimsin ya rabbi! Sen bizim rahman ve rahim olan rabbimizsin. Biz senin rahmetine muhtacız, rahmetini istiyoruz ya rabbi! Bizi rahmetinin içine aldığın kullarından eyle ya rabbi! Bize rahmetinle muamele et ya rabbi! Sen ğafursun, sen ğaffarsın, günahlarımızı mağfiret et ya rabbi! Mağfiretinle bize muamele et ya rabbi! Sen tevvabsın, tövbeleri kabul edensin, biz de tövbe ediyoruz ya rabbi! Sana dönüyoruz, dönüşümüzü kabul eyle ya rabbi! Senden başka tarafa dönmemize müsaade etme ya rabbi! Sana dönüyoruz, sana döndük, dönüşümüzü kabul eyle ya rabbi! Sen bizim kerim olan, ekrem olan, vehhab olan rabbimizsin, ikram et ya rabbi, hibe et ya rabbi! Senden seni istiyoruz ya rabbi! Senden rızanı istiyoruz ya rabbi! Yakınlığını istiyoruz ya rabbi! Cemalini istiyoruz ya rabbi! Dostluğunu istiyoruz ya rabbi! Senden seni istiyoruz ya rabbi!
Sana kul olmayı, âbd olmayı istiyoruz. Sana âşık olmayı, teslim olmayı, mü’min olmayı, Müslüman olmayı, muttaki olmayı, muhsin olmayı istiyoruz. Biz yalnızca seni istiyoruz ya rabbi! Sana kul olmak, âbd olmak istiyoruz. Bizi sana âbd olanlardan, âşık olanlardan eyle ya rabbi! Bizi “maşukum Allah’tır” diyenlerden, “rabbim Allah’tır” diyenlerden eyle. Subhân olan sensin ya rabbi! Biz senin aciz, günahkâr, zayıf, eksik kullarınız. Bütün yanlışlardan, eksiklerden sana sığınıyoruz ya rabbi! Eksiklerimizi tamamla, günahlarımızı bağışla ya rabbi! Sen bizim subhân olan rabbimizsin, subhân olan bir tek sensin ya rabbi! Bizi şirk koşanlardan eyleme ya rabbi! Huzurunda “ben, bence, bana göre, falancalara göre” diyenlerden eyleme! “Allah’a göre” diyenlerden, “rabbim Allah’tır” diyenlerden, “rabbim neyi emretmişse hak odur, doğru odur, güzel odur” diyenlerden eyle ya rabbi! Sen bizim rahim olan, kerim olan, vehhab olan rabbimizsin. Senden yakınlığını, dostluğunu, cemalini istiyoruz. Senden seni istiyoruz ya rabbi!
Günahlarımızdan mağfiretine, gazabından rahmetine, senden yine sana sığınıyoruz. Bizi affet, mağfiret et ya rabbi! Sen “yaratan yarattığını bilmez mi”896 buyurdun. Sen her şeyi bilensin. Eğer senden başka tarafa döndüysek, yanlış yaptıysak, günaha düştüysek sana itiraz ettiğimiz için değil, acziyetimizdendir ya rabbi! Subhân olan sensin, kebir olan sensin, âliyy olan sensin, e’âla olan sensin, metin olan sensin, her şeye kadir olan sensin. Biz senin zayıf kullarınız, sana sığınıyoruz ya rabbi! Eksiklerimizi tamamla, ikram et ya rabbi! Bütün gönlümüzle sana döndük ya rabbi! Zatının, sıfatlarının, subhânlığının, isimlerinin, El Esmâu’l Husnâ’nın, mübarek Kadir Gecesi’nin hürmetine gönlümüzü senden başka tarafa döndürme, gönlümüze tecelli eyle ya rabbi! Zatınla, aşkınla, muhabbetinle, güzelliğinle, rahmetinle, kereminle gönlümüze tecelli eyle ya rabbi! Sen subhânsın. Subhânallâhi âmma yesifûn, subhânallâhi âmma yuşrikûn.
Kadir Gecesi dua gecesidir. Dua etmeye devam edelim. Duamız bir kula, mü’mine yakışır şekilde olsun ki melekler duamıza âmin desinler.
Allah âyet-i kerimede “nerede olursanız olun, (kıyamet günü) Allah hepinizi bir araya getirir”897 buyurmuştur. Bir araya toplanacağımız o günde Allah bizi huzurunda mahcup eylemesin inşallah. “O gün birtakım yüzler (cennetle müjdelendikleri için nûrdan) parıldar, güleç (ve) sevinçlidir. Yine o gün birtakım yüzler de vardır ki (dünyanın geçiciliğine aldandıkları için) toz toprak içindedir. Onları(n yüzlerini) katran (gibi bir siyahlık) bürümüştür.”898 Allah bizi o günde yüzü nûr saçanlardan eylesin. Allah bizi hem dünyada hem ahirette birbirimize karşı mahcup eylemesin. Allah sizi bize karşı, bizi de size karşı mahcup eylemesin inşallah.
Allah hepinizden razı olsun.
