İNSAN AHİRETE GİTTİĞİNDE ALLAH’IN ONU BİR DOST GİBİ KARŞILAMASI İÇİN DÜNYADA NASIL BİR HAYAT YAŞAMALIDIR?
Bazılarının yanlış anladığı gibi Allah’a dostluk bir ikram değildir; yani Allah bazı kullarını seçip onlara dostluğunu ikram eder, bazılarına ise ikram etmez, şeklindeki bir düşünce yanlıştır. Allah’a dostluğu kulun kendisi kazanır, o buna layık olur. Bu liyakatten sonra da Allah ona dostluğunu ikram eder.
Allah mü’minlerin velisidir.154 O hâlde dünya hayatını yaşarken Allah’a dost olduğumuzu, mü’min olduğumuzu unutmaz, dost gibi bir hayat yaşarsak o zaman ahirette de bir dost gibi karşılanırız. Allah’ın bizi ahirette dost olarak karşılamasının ölçüsü budur. Bu yüzden dünya hayatını yaşarken Allah’a dost olamayanlar ahirette de dost olamazlar.
İnsanın bu dostluğu, yakınlığı dünyadayken tatması; Allah’ın kendisine yaptığı muameleyi görüp bu muameleyi sevmesi aynı şekilde rabbini rahman, rahim, kerim ve afuvv olarak tanıması, “Allah” deyince kendisini seven, rahmetiyle muamele eden rabbini hatırlaması, hayatını her anda onun huzurundaymış gibi yaşayıp rabbini dost bilmesi ve bu dostluğunu tatması gerekir. Böyle yaşarsa Allah’a dost olmuştur, dolayısıyla ahirette de bir dost olarak karşılanır; fakat bu şekilde yaşayıp rabbine dost olmazsa ahirette dostluk beklemesi kendi kendini kandırması olur.
Evet, hayatı Allah’a dost gibi yaşamak ve bu dostluğu unutmamak gerekir. Allah ayet-i kerimede mü’minlerin velisi, dostu olduğunu buyurmuştur. Dolayısıyla mesele “ben mü’minim” diyen kulun, Allah’ın dostluğunu, sevgisini, rahmetini kabul edip etmediğidir.
Kul, Allah’ın kendisine olan dostluğunu kabul ederse o da Allah’a dost olur; ama bunun yerine “Allah bana şöyle muamele etti, keşke böyle yapmasaydı, şöyle muamele etseydi daha güzel olurdu” derse bu durumda Allah’ın dostluğunu kabul edememiş ve nefsine olan dostluğunu Allah’ın dostluğunun önüne koyarak “ben biliyorum” demiş olur. Böyle biri Allah’ı bilmiyor, tanımıyor, Allah’ın yakınlığını tatmamış, anlamamış, idrak etmemiştir, dolayısıyla da ondan dost olmaz!
