SEYR-İ SÜLÛK YAPMAK İSTİYORUM; AMA GÜNÜMÜZ TARİKATLARI YOZLAŞTIĞI İÇİN HİÇBİRİNE GİDEMİYORUM, NE YAPMALIYIM?
Nasıl ki bir okulda sorun sıkıntı var diye bütün okulların öyle olduğunu söylemek yanlışsa, bütün dergâhların da sahte olduğunu söylemek böylesine yanlıştır. Bu yüzden herkesi aynı kefeye koymak doğru değildir. Nasıl ki Resulullah (s.a.v.) Efendimiz döneminde sahte peygamberler çıktıysa ve sahte peygamberler var diye insanların Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e iman etmemeleri doğru değilse aynı şekilde sahte mürşitler var diye gerçek Mürşid-i kâmillere tabi olmamak da doğru değildir.
Doğru olanlar ile yanlışları birbirinden ayırmamız ve gerçek manadaki Mürşid-i kâmilleri sahte olanlarla karıştırmamamız gerekir. Bunun için de bize doğruyu, yanlıştan ayıran bir akıl; yani bir Furkan gerekir.
Furkan; Allah’ın vahyiyle bakıp doğruyu yanlıştan, hakkı batıldan, güzeli çirkinden ayırmaktır. Aslında hayatımız boyunca hep ayırım yapar ve her neyle karşılaşırsak karşılaşalım mutlaka “acaba şu mu doğru, bu mu doğrudur? Bu mu yoksa diğeri mi hayırlıdır” deyip sürekli bir seçimde bulunuruz. Öyleyse bir Mürşid-i kâmile tabi olurken de doğruyu yanlıştan, hakkı batıldan ayırıp bakmalı ve kendimiz için en güzel seçimi yapmalıyız.
Tercih yaparken Allah’ın ayetlerine, vahyine, resulüne göre tercih yapmamız gerekir yoksa kendi kendimizi mahrum bırakmış oluruz. Peygamberler döneminde insanlar peygambere tabi olur, vuslat yolculuklarını onlarla beraber yaparlardı. Kıyamete kadar da peygamber varisleri gelir ve insanlar vuslat yolculuklarını onlarla beraber yapmaya devam eder. Hâl böyleyken bütün dergâhların sahte olduğunu söylemek haksızlık olur, zulüm olur. Allaha karşı da edebe aykırı olur. Bu; sanki Allah geçmiştekilere vuslat yolculuğu imkânını vermiş de daha sonra gelenlere vermemiş gibi anlaşılır ki böyle bir anlayış doğru değil yanlıştır. Mutlaka yakınlarımızda bir veli, bir Allah dostu vardır yahut bizi Allah’a davet eden, Allah’ın vahyiyle buluşturan bir vesile vardır. İşte, onları arayıp bulmamız ve onlarla beraber olmamız gerekir.
Söz konusu ebedi hayat olunca bir Mürşid-i kâmil Çin’de dahi olsa oraya gidip ona tabi olmak, nefsini tezkiye ettirip vuslat yolculuğunu yapmak her bir mü’min üzerine farzdır. Oysaki bu kadar uzağa bakmaya bile gerek yoktur. Allah mutlaka her beldeye sadık, şahit, salih bir kulunu gönderir ve yardım eder. Kullarına yardım eden, onları kendine çekip davet eden Allah’tır. Mürşid-i kâmil ise Allah’ın bu yardımı için bir vesiledir.
Birinin bir Mürşid-i kâmile tabi olması için ille de dergâha gitmesi gerekmez. Tabi olup gerekeni yapmaya çalıştığında mürşidiyle beraber manevi olarak beraber olmuş ve yolu yürümüş olur.
Her yolun kendine göre kuralları vardır. Biz de bu yollara bakalım, fıtrat itibariyle gönlümüz nereye yatkınsa, Allah’a kiminle yürüyebiliyorsak, kimin gibi bir kul olmayı istiyorsak ona gidip rabbimize dost olmayı, âbd olmayı ondan öğrenelim. Zaten Mürşid-i kâmile tabi olmak “ben de onun gibi bir kul olmak istiyorum” demektir. Şayet bir Mürşid-i kâmil için böyle söylüyorsak o hâlde ona tabi olmamız ve onun gibi olmaya çalışmamız lazımdır. Böyle yaptığımızda da o Mürşid-i kâmilin kazandığını kazanırız.
Bu yüzden herkes; rüştüne ermek, manevi olarak büyüyüp reşid olmak ve Allah’a dost olmak için kendine bir Mürşid-i kâmil aramalıdır. Şimdiye kadar gelen bütün veliler mutlaka bir Mürşid-i kâmile tabi olmuş velayeti öyle kazanmıştır. Yoksa velayet öyle havadan yağmaz! Eğer “ben kendi kendime yeterim. Aklım, ilmim, bilgim bana yeterdir” dersek kibirlenmiş ve kendimizden daha önde hiç kimseyi kabul etmemiş oluruz. Oysaki Allah “her bilenin üzerinde bir bilen vardır”149 buyurur. Bizim de kibirlenmeden, kendimizi ihtiyaçsız görmeden aşkla ve muhabbetle bir Mürşid-i kâmil aramamız gerekir. Şayet ararsak Allah bize mutlaka yolunu gösterir.
Mürşid-i kâmili bulmak için elimizden bir şey gelmiyorsa yahut kimin hakta, kimin batılda olduğuna karar veremiyorsak bu durumda yapmamız gereken şey; iki rekât namaz kılıp başımızı secdeye koymak ve “ya rabbi! Bana göster! Ne yapacağımı, kime uymam gerektiğini bilmiyorum” deyip samimiyetle Allah’tan istemektir. Allah, kulunu şaşırmış bulunca ona yolu göstermez mi! Ayet-i kerimede Resulullah (s.a.v.) Efendimiz için “seni şaşırmış bulup yol göstermedik mi”150 buyurduysa aynı zamanda bu ayet bütün kullar için de geçerlidir. Bu yüzden rabbimize sığınalım, o bizi başıboş bırakmaz ve bize mutlaka yolu gösterir. Yeter ki gerçekten şaşırmış, ne yapacağımızı bilememiş olalım ve rabbimize karşı samimi olup kendi kendimize bahane üretmemiş olalım. O zaman Allah bize mutlaka yolu gösterir; çünkü Allah, kuluna şah damarından daha yakındır151 ve her zaman için kulundan yanadır, dolayısıyla kuluna yolunu gösterir!
