PANİK ATAK HASTASIYIM, BUNUN İÇİN BANA DUA VE NASİHATTE BULUNABİLİR MİSİNİZ?
Bu çok önemli bir meseledir. Birçok insan aslında hayatının bir döneminde böyle bir sıkıntı yaşar. Allah’ın, kuluna bunu yaşatmasında mutlaka bir muradı vardır. Yoksa Allah, kuluna sadece sorun, sıkıntı olsun diye bunu yaşatmaz. Şayet Allah, kuluna bir şeyleri yaşatıyorsa o hâlde Allah’ın bundaki muradını anlamaya çalışmak lazım.
Panik atak hastalarının da rahatsızlıklarından dolayı gelen “acaba ölüyor muyum” sıkıntısını yaşarken “Allah’ın bana bunu yaşatmasının sebebi nedir” deyip bu sıkıntısının hikmetini anlamaya çalışması gerekir. Belki panik atak rahatsızlığını yaşamayan hiçbir insan yoktur. Kimisi bunu içinden gizleyip atlatır, kimisi de onu açığa vurup doktora gider ve ilaç kullanarak atlatmaya çalışır. Yalnız, insanın panik atak rahatsızlığını yaşaması kul için mutlaka hayır doğurur.
Neden?
Çünkü Allah, kuluna “acaba ölecek miyim” hissiyatını yaşatırken ona “her an dünyayı bırakıp huzuruma gelebilirsin” der ve bunu ona tattırır. Tabir-i caizse ölüme yakınlığı tattırır. Allah, kuluna her an huzuruna çıkacakmış gibi bir hâli tattırır ki o kul, rabbine dönsün, bu dünyadan gönlü kopsun, ahirete bağlansın, hayatını ahireti kazanmak için yaşasın ve hesabını Allah’a göre yapsın. Yoksa Allah, kuluna sıkıntı olsun diye bu hâli yaşatmaz; yani bu bir bela değildir, musibet değildir. Dolayısıyla bu hâli sadece bir hastalık olarak görmek de doğru değildir. Bu işin içinde bir de maneviyat vardır, Allah’ın bir muradı vardır.
İnsan genellikle yaşı biraz ilerleyince bu hâli yaşar; ama gençken de yaşayabilir. Eğer gençken yaşıyorsa o hâlde rahmet daha erken tecelli etmiş demektir. Bu, Allah’ın rahmetidir; fakat panik atağı gözümüzde büyütüp Allah’ın oradaki müdahâlesini görmeden işi sadece zahire bağlarsak o zaman da ilaç kullanıp tedavi olmaya çalışırız. Böylelikle düzelelim derken tam tersine kendimizde daha büyük sorun, sıkıntı çıkarmış oluruz.
Panik atak rahatsızlığı olanların yapması gereken şey; önce gönlünü ebedi hayata hazırlaması ve “rabbim her an beni huzura davet edebilir. O zaman rabbimin tayin ettiği vakit gelmeden önce kendimi huzura hazırlamalıyım” deyip ahireti kazanmak üzere yaşamaya karar vermesi, hedefine ebedi hayatı, Allah’ın rızasını koyması sonra da ölüm endişesinin üzerine bir perde çekip “ya rabbi! Beni huzura davet edersen gelmeye hazırım” demesidir. Böyle yaparlarsa sorun, sıkıntıları gider. O ölüm endişesiyle, gereksiz yere hasta olma, bayılma endişesiyle artan kalp çarpıntıları da yavaş yavaş azalır, sonra da biter.
Aslında sorun, sıkıntı olduğunu düşündüğümüzde beynimiz bu sorunu bertaraf etmek için tedbir alır, çarpıntı da bu yüzden kaynaklanır. Eğer herhangi bir şikâyetimiz için birkaç defa doktora gitmişsek ve doktorlar herhangi bir rahatsızlığımızın olmadığını söylüyorsa o hâlde boşuna endişe etmeyelim, bu durumda gerçekten bir şeyimiz yok demektir. Dediğim gibi; sıkıntı olduğunu sandığımız durumlarda beynimiz tedbir aldığı için çarpıntı meydana gelir. Öyleyse bize düşen; beynimize “ben hastayım” mesajını vermemek, beyni tedbir almaya zorlamamaktır. Bununla beraber o çarpıntıyı hissetmemek için bir şeylerle meşgul olmak, yürümek, hareket etmek ve onu görmezden gelmek daha doğrudur. Böyle yaptığımızda beyinde açılan o kapı yavaş yavaş kapanır ve panik atak durumumuz geçer, hiçbir sorun da kalmaz inşallah.
Arada bir nüksetmeye başladığında yine yapmamız gereken şey onu görmezden gelmektir. Bir süre sonra “eğer sandığımız gibi bir tehlike olsaydı şimdiye kadar çoktan gerçekleşmesi gerekirdi. Demek ki bir şey yokmuş, biz gözümüzde büyütmüşüz” demeli, kendimizi buna ikna etmeli ve gerçekten herhangi bir sıkıntının olmadığını, eğer olsaydı şimdiye kadar gerçekleşmesi gerekirdi, diye anlamalıyız ve bu konuda kesinlikle taviz vermemeliyiz. Gönlümüz rahat olursa bu sıkıntımızı rahatlıkla atlatırız. Elbette ki rabbimize dönmüş, tövbe, istiğfar etmiş, Allah’ın huzuruna çıkmaya hazır olmuş olarak atlatacağız. Ölüm endişemizden dolayı kendimizi ebedi hayata hazırlarsak bu durumda rahatsızlığımız bizim için hayr olmuş, rahmet olmuş, musibet gibi görünen şey bizim için nimete dönüşmüş olur.
Eğer böyle yapmaz, tam tersini yapıp ölüm korkusundan dolayı dünyaya bir daha bağlanır ve öleceğimiz için endişe edersek o zaman rahatsızlığımız büsbütün artar, üstüne bir de psikolojik bozukluklara sebep olur. Böyle bir şeye sebep olmaması için bakışımızı düzeltelim ve tövbe, istiğfar edip hayatımıza ahirete doğru yön verelim, sonra da bu endişeyi ortadan kaldırıp rabbimize sığınalım, şeytanın bize vesvese vermesine müsaade etmeyelim.
