NEFSİNİ İLAH EDİNENLERE KARŞI NASIL GÜÇ YETTİREBİLİRİZ?
14.BÖLÜM
NEFSİNİ İLAH EDİNENLERE KARŞI NASIL GÜÇ YETTİREBİLİRİZ?
Allah ayet-i kerimede “nefsini ilah edinenleri gördün mü”136 buyurur. İnsan, kul olmak, âbd olmak üzere yaratılmıştır, dolayısıyla fıtrat itibariyle mutlaka âbd olması gerekir, bu durumda ya Allah’a ya da kendi nefsine âbd olur. İnsan, Allah’tan başka her neye âbd olursa olsun nefsinden dolayı âbd olmuştur. Bu yüzden Allah ayet-i kerimede “onlar başka şeylere tapmıyorlar (kendi nefislerine tapıyorlar, âbd oluyorlar)”137 buyurmuştur.
Hayat baştan sona cihaddır, mücadeledir ve kul bu mücadeleyi putlarıyla, kendisine ilahlık taslayanlarla yapar. Şayet bu mücadeleyi yapmazsa “lâ ilâhe” dememiş olur. Onun “illallâh” diyebilmesi için önce lâ ilahe; yani “(Allah’tan başka) ilah yoktur” deyip nefsinin, şeytanın, ya da başkalarının tavsiye ettiği ilahların ilahlığını kabul etmemesi gerekir. Kul, Allah’tan başka hiçbir ilahı kabul etmeyecek ki “lâ ilahe” demiş olsun.
Kul “lâ ilahe” derse ondan sonra “illallah” yani “Allah benim ilahımdır, ilah olan bir tek Allah’tır” diyebilir. Bu mücadele olmazsa insanın; rabbini, rabbinin rızasını, dostluğunu ve ona imanı kazanması mümkün değildir. Bütün bu çabası ona işte bu imanı kazandırır; çünkü Allah için mücadele ederken, cihad ederken, savaşırken, çaba, gayret sarf ederken Allah’a karşı sadakatini, imanını ispatlamış ve rabbine sarılmış olur. Allah ayet-i kerimede “Allah’ın ipine sarılın”138 bir de “Allah’a sarılın”139 diye emretmiştir. Kulun, bu çaba ve gayreti; imanına, Allah’ın sevgisine, Allah’a sarılmaktır.
Bu yüzden bu mücadalenin, cihadın mutlaka olması gerekir. Kul bu mücadeleyi yaptıkça imanı artmaya, kemale ermeye, imanının muhabbetinin şiddeti artmaya başlar. Öyle ki bu muhabbet artık onun bütün gönlünü kaplar. Başkaları onu neye davet ederse etsin kul, o tarafa dönüp bakmaz; çünkü rabbine âşık olmuştur, dolayısıyla hiçbir şey onu rabbinden başka bir tarafa döndüremez, hiç kimse onu Allah’tan, Allah’ı zikirden, Allah’ı sevmekten, Allah’a âbd olmaktan, onun rızası peşinde koşmaktan alıkoyamaz. Bu hâli yaptığı mücadelesinden dolayı kendisi kazanmıştır.
İnsanın, rabbiyle beraberliği kazanabilmesi için çeşitli ilahlara tapanların onu başka tarafa âbd olması, tapması için davet etmesi, zorlaması lazımdır. İnsanlar onu zorladıkça o da bu sıkıntılarla beraber “ben Allah’ın kuluyum, benim rabbim Allah’tır” deyip çabasını, gayretini sarf ettikçe imanı kemale ermeye, sadakatini ispatlamaya başlar, böylelikle imanı hak eder, imana layık olur.
Bu yüzden kul için hepsi gereklidir. Kardeşimize düşen; bunu bir nimet olarak görmektir. Bu, aynı sorunu yaşayan bütün kardeşlerimiz için geçerlidir. Onların da böyle bir imtihan karşısında mücadelelerini yapıp çabalarını göstermeleri aynı zamanda bu imtihanı bir nimet olarak görmeleri gerekir. Yoksa her şey güllük gülistanlık olsa zaten herkes “rabbim Allah’tır” diyebilir. Bu nedenle önemli olan sıkıntılar içerisindeyken “la ilahe” deyip gereken mücadeleyi yapmak sonrasında ise “illallah” diyebilmektir.
Allah ayet-i kerimede “and olsun ki siz ‘iman ettik’ dedikten sonra sizi mallarınızla, canlarınızla, evlatlarınızla, ticaretinizin eksilmesiyle imtihana tabi tutacağız”140 buyurur. Yani Allah, kulunun kazanması, sadakatini ispatlaması için onu her şeyle imtihana tabi tutar ve ona bu imkânı tanır. Kul da bu imtihanlar karşısında her defasında “rabbim Allah’tır” deyip tavrını ortaya koydukça bunun karşılığında Allah ona imanı, ihlası ikram eder ve imanını kemale erdirir dolayısıyla kul, Allah’ın sevgisini hak etmeye layık olur.
Allah ayet-i kerimede “siz iman ettik, dedikten sonra sizi imtihana tabi tutmadan öyle kabul edeceğimizi mi zannettiniz (hayır, öyle kabul etmiyorum)”141 buyurmuştur. Evet, Allah, kulunun imanını ispatlaması için onu imtihana tabi tutar. Bunların hepsi birer imtihandır, zaten hayat baştan sona imtihandır. Biz bu imtihanlar karşısında elimizden gelen çabayı gösterip gerekeni yaparsak görürüz ki meğerse bize bu şekilde sorun çıkaranlar, sıkıntı verenler aslında bizim için velinimet olmuş, kazanmamıza vesile olmuştur.
Bu, iblis için, şeytan için de geçerlidir. Aslında hepsi kazanmamıza vesile olur. Aynı şekilde kaybetmemize de vesile olurlar. Mesele; bizim tavrımızı kimden yana koyduğumuzdur, eğer tavrımızı rabbimizden yana koyarsak kazanırız, bize sıkıntı verenler, sorun çıkaranlar da bizim için nimete vesile olur.
