close

BİLEREK VEYA BİLMEYEREK İŞLEDİĞİMİZ GÜNAHLAR VE HATALAR VUSLAT YOLCULUĞUMUZA ENGEL OLUR MU?

13.BÖLÜM

BİLEREK VEYA BİLMEYEREK İŞLEDİĞİMİZ GÜNAHLAR VE HATALAR VUSLAT YOLCULUĞUMUZA ENGEL OLUR MU?

İki türlü günah vardır; biri bedene ait zahiri günahlar, diğeri ise gönüle ve nefse ait manevi günahlardır. Nefse ait olanlar şirktir, bedene ait olanlar ise günahtır. Allah ayet-i kerimede şirki affetmeyeceğini buyurur, günahları ise tövbe edince Allah affeder ve günahlarımız silinir.85

Nefsin işlediği günahlar; kibir, gurur, haset, riya, kıskançlık, kendini beğenmek, âlim görmek, akıllı görmek, büyük görmek ve diğer insanlara karşı büyüklük taslamaktır. Bilmemiz lazım ki kibriya, Allah’ın sıfatıdır. Kebir olan, ekber olan bir tek Allah’tır. Eğer kul, Allah’ın bu isimlerine ortak olmaya kalkışırsa haddini aşmış ve rabbine karşı saygısızlık yapmış olur. Dolayısıyla Allah onu affetmez ve onu mutlaka alçaltır, zelil eder, hâkir eder, rezil rüsva eder; çünkü kul vehmi olan varlığıyla Allah’ın isimlerine sahip çıkmaya kalkışmış ve kendini Allah’a ortak görmüştür. Ya da acziyetini bildiği hâlde dışardan öyle görünmeye çalışmıştır. İşte, Allah bunu affetmez ve onun vuslat yolculuğunu olduğu gibi durdurur, hatta onu aşağı doğru yuvarlayıp esfel-i sâfiline indirir.

Bununla beraber kul hata işlediğinde Allah ona yaptığının hata olduğunu öğretir. Bu yüzden Allah ayet-i kerimede “takva sahipleri, şeytan herhangi bir konuda onları tuzağa düşürdüğünde (fitlediğinde, onlara hile yaptığında) bunu hemen anlarlar”86 buyurmuştur. Yani kul önce şeytanın tuzağına düşüp sendeler; ama sonra doğrulup bunun şeytandan olduğunu anlar ve kendini hemen toparlar, yanlışından vazgeçer, tövbe ve istiğfar eder, pişman olur, üzülür, ağlar, böylece bu hâli onu Allah’a bir daha yaklaştırır.

Şirke düşmek ise bunun tam tersidir. Kul, şirke düştüğünde ters tarafa döndüğü için manevi olarak aşağı yuvarlanır, dolayısıyla seyri durur; yani Allah’tan uzaklaşıp kendi nefsine döner. Rabbini tesbih etmesi gerekirken “ben yanlış yapmam, hata işlemem” veya “ben büyüğüm, akıllıyım, biliyorum, bu yüzden böyle karar veriyorum” deyip kendini ve nefsini tesbih eder. Allah’ın verdiği hükmü yok saydığı için de bu hâli onu Allah’tan uzaklaştırır, ters tarafa döndürür ve nefsinin çukuruna yuvarlar, artık onun vuslat yolculuğu durmuştur.

Kulun hata işledikten sonraki pişmanlık hâli ise onu Allah’a yaklaştırır; yani kulun vuslat yolculuğu devam eder. Bununla beraber tövbe ve istiğfar edince, pişman olunca, gözyaşı dökünce, yanlış yaptığını anlayıp tövbe etmeye başlayınca yolculuğu hızlanır.

Okuyucuda açSesli dinle

Dipnotlar
  1. Nisa/ 116 ↩
  2. Â’raf/201 ↩