BAZEN ANNEME SİNİRLENİP KIZIYORUM. BU YANLIŞIMDAN KURTULMAK İÇİN NE YAPMAM LAZIM?
Allah her neyi söylemişse o bizim için bir emirdir, olmazsa olmaz olan ve hak olandır. Bu nedenle rabbimizi ciddiye almamız lazım.
Allah ayet-i kerimede “annen ve baban ikisi veya biri yanında yaşlanırsa onlara ‘öf’ bile deme”63 buyurdu. Biz kendi kendimize ne kadar mazeret üretirsek üretelim bu mazeretimiz Allah katında geçersizdir. Eğer Allah “anne ve babanıza öf bile demeyin” buyurduysa o hâlde “öf” bile dememek gerekir. Sadece kelime olarak böyle söylememiz gerekmez, onlara karşı yüzümüzü de ekşitmememiz ve onlara kızmamamız lazım. Anne, babamız bilmiyor, yanlış yapıyor olabilirler, hatta gayrimüslim de olabilirler, yine de onlara öf deme hakkına bile sahip değiliz. Bu yüzden Allah ayet-i kerimede anne, babayla ilgili olarak “dünyada onlarla iyi geçin. Eğer seni bilgisizce Allah’a şirk koşmaya davet ederlerse onlara uyma (tabi olma), bana uyanların yoluna uy”64 buyurmuştur.
Anne, babamıza karşı olması gereken tavrımızla ilgili bir örnek vereyim.
Sahabenin biri Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e “ya Resulullah ben annemden şikayetçiyim” deyip annesinin yaptıklarını anlatır. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz cevap olarak “ama o seni bir sürü zahmetlerle karnında taşırken böyle söylemiyordun” buyurur. Sahabe tekrar annesi hakkındaki sıkıntıları anlatır. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz bu defa “ama o seni emzirirken, büyütmeye çalışırken, başucunda dururken böyle söylemiyordun” der. Sahabe bir daha konuşmaya yeltenince Resulullah (s.a.v.) Efendimiz tekrar ona bu şekilde cevap verir; yani anne, babaya kızma konusunda hiç mazeret üretilemez, böyle bir mazeretimiz olamaz.
Allah ayet-i kerimede “bana, anne ve babana şükret (teşekkür et)”65 buyurmuştur. Eğer Allah’a şükreden bir kul olursak bu durumda anne, babamıza da teşekkür eder, şükür hâlinde oluruz; ama Allah’a karşı nankör olursak anne, babamıza karşı da nankör oluruz. Bu yüzden şükredip nankör olmamak ve mü’min olmak için nimete, dünya hayatımıza vesile olduklarından, bizimle beraber üzülüp bizimle beraber sevindiklerinden dolayı anne, babamıza teşekkür borcumuz vardır.
Teşekkür nimete karşı şükür demektir. Şükreden bir kul da anne ve babasına teşekkür eder, şükreder. Her ne kadar hataları, kusurları, yanlışları, eksikleri olursa olsun onlarla iyi geçinir ve anne, babasına Allah’ın emrettiği şekilde muamele eder.
Anne, babaya muamele ederken Allah’ın hesabını yapmak gerekir, Allah’a karşı şükreden bir kul olmak için nimete vesile olanı görüp teşekkür etmek kulluğumuzun gereğidir. Bu yüzden rabbimize şükreden bir kul olmak ve nankörlerden olmamak için anne, babamıza öf bile demeyelim, onlara kızmayalım, her ne söylerlerse söylesinler bizim için vesile olduklarını ve şükür gerektiren nimetleri bize ikram ettiklerini hatırlayalım ve anne, babamızla iyi geçinelim.
