close

BAZI HOCALAR ET TAHİYATU DUASINDA “ESSELAMU ALEYKE” KISMINI “ESSELAMU ALENNEBİ” DİYE OKUYUN; ÇÜNKÜ KARŞINIZDA PEYGAMBER YOK, ALLAH VAR. NAMAZDAYKEN BÖYLE YAPARSANIZ ŞİRKE DÜŞERSİNİZ DİYORLAR, BU DOĞRU MUDUR? AYRICA ET TAHİYATU DUASINDA “ESSELAMU ALEYKE” KISMINI “ESSELAMU ALENNEBİ” DİYE OKURSAK BİR FARK OLUR MU?

Evet, hiçbir fark olmaz; ama “esselamu alennebi” yerine “aleyke” demek daha doğrudur. Aksini söyleyenler, cehâletlerinden dolayı söylemiştir, bu yüzden onlara “âlim” demek doğru değildir. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz sadece bir beşer olsaydı o zaman söyledikleri doğru olmuş olurdu. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz bir beşerdir; ama aynı zamanda Allah’ın resulüdür, Allah’ın nebisidir, Allah’ın ilk yarattığı nurdur. Bununla beraber Allah ona peygamberlik, nübüvvet vazifesini vermişse kendi ümmetiyle beraber olma vazifesini de, yetkisini de vermiştir.

Biri salavat getirdiğinde Resulullah (s.a.v.) Efendimiz onun selamını alır mı? -Elbette ki alır.480 Bu hadisi anlamayanlar Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in “işte, selamınız bana kabirde teslim edilir, ben de selamınızı alırım” dediğini söylemiştir. Hâlbuki bu böyle değildir. Onlar Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’i kendileri gibi gördükleri için böyle söylemiştir.

Peki, işin doğrusu nedir?

Biri “Allahumme salli alâ seyyidina muhammed” dediğinde Resulullah (s.a.v.) Efendimiz o selamı o anda onunla alır. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz her bir ümmetini bilir ve ümmetinden biri ona salavat getirdiğinde bunu alır.

Biri Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e iman etmişse bu durumda Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in güzelliği, imanı onda tecelli etmiştir.

Evet, ruhlar birbirini tanıdığı için insanın namazda et tahiyatu duasını okurken “aleyke” demesi doğrudur, hiçbir şekilde şirk olmaz. O zaman salavat getirmek de şirk olsun! Hiç böyle bir şey olur mu! İnsan et tahiyatuda aleyke de diye bilir, aleyna da diyebilir.

“Ben şimdi Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in huzurundayım” dediğimizde onun huzurunda olduğumuzu bilmemiz lazım. Aynı şekilde “ben şimdi miraçtayım, arştayım” dediğimizde gönlümüz miraçtadır, “acaba meyhanedeki arkadaşlarım ne yapıyor” dediğimizde, gönlümüz oraya kaydığında bu defa da meyhanede oluruz; yani gönlümüz nerdeyse biz de oradayız, gönlümüz kiminleyse biz de onunlayız.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz anlatır “geçmişteki ümmetten biri Hz. İbrahim (a.s.)’ın makamıyla Kâbe arasında 70 sene boyunca ibadet yapar; ama öldüğünde ibadet ehli olmayan günahkâr, fasık insanlardan biri olduğunu görür. Bunun üzerine ‘ya rabbi! Ben dünyadayken 70 sene boyunca Hz. İbrahim’in makamıyla Kâbe’nin arasında ibadet ettim, ben bunlardan değilim’ der. Allah da cevap olarak ‘doğru söylüyorsun, orada ibadet ettin; ama gönlün orada değildi. Gönlün bunlarla birlikteydi. Bu yüzden bugün de bunlarla berabersin, seni öyle kabul ediyorum’ buyurur.” Bu kıssayı Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e Cebrail (a.s.) haber vermiştir.

Evet, biz de “ben miraçtayım” dediğimizde Allah bizi miraçta kabul eder, böylelikle biz de orada oluruz. Bu, ruhumuzun bir özelliğidir.

Okuyucuda açSesli dinle

Dipnotlar
  1. Ebu Davud, Salat, 207; Nesaî, cuma 5, 45; İbn Mâce, cenâiz, 65; Ahmed b. Hanbel, IV, 8 ↩